Asia - Aqua (1992)

De comeback van Asia, met nieuwe leden en een nieuw geluid. Meer AOR gericht dat het oude werk, maar niet slecht. Toch mis ik de klasse van Steve Howe en John Wetton. In feite is de naam Asia ook niet terecht meer, want die is voor mij verbonden aan Steve Howe, Geoffrey Downes, Calr Palmer en John Wetton.

Tjaa, Geoff Downes was toch de enige die er altijd bijgebleven is? Op een of andere manier vind ik de 'Asia-filosofie' altijd wel wat gebleven, dus wat dat betreft mocht de naam wel blijven, vind ik.

Aqua. Ik vind dit Asia's minst evenwichtige album. Aan de ene kant die toch wel fijne bombastische rockers, zoals we ze kennen (Who will stop the rain, Someday, Little rich boy, Lay down your arms), aan de andere kant een type ballads die ik ze niet echt vind passen (Crime of the heart, Heaven on earth). Opvolgers Aria en Arena (vooral de eerste) vind ik vele malen beter. 2½*

Wat een weinig puntengemiddelde?
Aardige plaat met toch hele mooie nummers als Who Will Stop the Rain?, Crime of te heart en nog een paar.

Geen slechte CD hoor. Staan een paar hele mooie nummers op, met voor mij als uitschieter Love Under Fire.

Ik zie overigens nu pas dat Howe hier nog wel degelijk degelijk deel uitmaakt van de groep, al zou ik niet goed kunnen zeggen wat zijn inbreng dan is.

Hij speelt toch maar op enkele nummers mee? (En heeft slechts de status van gastmuzikant...?)

Deze plaat kocht ik 'blind' zoals dat heet. Er stond immers Asia op, hadden die tien jaar eerder niet twee prachtige platen gemaakt?
Maar wat een tegenvaller.



... maar John Wetton wordt hier nog het meest gemist.

Er zijn sterkere cds van Asia met John Payne. Ik heb Asia live gezien met John Payne en ook in de originele bezetting.
Deze cd heeft een paar aardige nummers, zoals who will stop the rain en love under fire.
Heaven on earth valt ook niet tegen moet ik zeggen.

Aangename plaat met een aantal mooie tracks, maar de band klinkt niet als een eenheid...

Het lijkt eerder een best-of cd, dan een echte studioplaat...

Nochtans behoort een aantal songs op deze plaat tot mijn favorieten...

Carl Palmer speelt overigens ook een paar partijen mee...

Steve Howe is heel duidelijk te horen op akoestische gitaartjes, zoals Who Will Stop the Rain, maar ook op slide-gitaar op bijv. Back in Town

Ik vindt dat de plaat wel een puntengemiddelde verdient van boven de 3*. Zouden er zoveel Payne-haters gestemd hebben?!?

Ik blijf trouwens behoorlijk onder de indruk van Payne's vocale capaciteiten.

Love Under Fire, Someday maar ook de openingsknaller Who Will Stop the Rain?
Die man kan echt lekker zingen.

Dit is ook echt een lekkere gitaarplaat zo nu en dan. Steve Howe en Al Pitrelli wisselen elkaar lekker af.

Halfje erbij. De uptempo nummers zijn hier toch wel vrij unaniem sterk (ja, inclusief het vaak voor banaal versleten Little Rich Boy). De ballads zijn soms op het randje, soms erover, maar The Voice of Reason kan toch op een mooie opbouw bogen. Who Will Stop the Rain behoort tot het beste wat de band gemaakt heeft.

Verder is en blijft het Asia: verzorgde AOR met een vederlichte prog-touch, pompeuze teksten, maar muzikaal toch minder bombastisch dan wat de eerste line-up liet horen. En dat is helemaal niet erg.

Inderdaad weinig prog, wat hier wordt geboden.

Wat deze plaat moeilijk maakt, is dat het zo schizofreen is. Het songmateriaal is prima in orde, maar op elke song speelt weer een ander team muzikanten.

Pas op Aria en later ook op Arena krijg je een vaste line-up.

Ik krijg de oorzaak-gevolgrelatie hier toch niet helemaal rond. Wel voor Aria, wat inderdaad goed door kan gaan voor Asia's sterkste 'eenheids'album. Maar Arena is toch ook een wat vreemd allegaartje? Een nummer als U Bring Me Down is een krent in de pap, maar staat toch wat vreemd naast sommige ballads die Toto nog links inhalen qua zoetheid. Aura klinkt me dan weer meer als één geheel (terwijl Payne en Downes daar dan zelf weer ontevreden over waren wegens gebrek aan eenheid, dat dan weer wel).

Arena is een favoriet van mij, maar dat is mijn gevoel. Ik had het ook even niet over de kwaliteit, maar cohesie.

Arena klinkt als een gong. De hele plaat heeft één sound, één gevoel en een vaste line-up. Dat schept rust.

Op Aqua is die rust er niet. Op Aura trouwens ook niet, Een goede plaat, maar gebrek aan cohesie.

Silent Nation daarentegen heeft wel weer een vaste line-up. Goede gitarist ook.

Zeker geen onaardig album. Bij vlagen hoor je toch je AOR zoals het moet klinken. Bepaald niet slecht voor een comeback album. 3 sterren

Halfje erbij. Inderdaad geen vaste bezetting hier, maar het album klinkt toch bijzonder aardig met een handvol prima songs. En wat is Payne een goede zanger. Niveau Terry Brock. Melodic Rock in optima forma, weinig bands halen een hoger niveau in dit platgetreden genre dan Asia. Magnum misschien en Boston op hun beste momenten.