Anne Soldaat - Facts & Fears (2021)

Vijfentwintig jaar geleden was Anne een van de boegbeelden van Daryll-Ann, de eerste groep die toen tekende voor het sympathieke Excelsior label. Daryll-Ann bestaat allang niet meer, maar Anne maakt nog wel steeds deel uit van de Excelsior stal en is daar een van de boegbeelden. Excelsior is een label dat wars is van trends en goed voor zijn artiesten zorgt. Ook Anne heeft niets met hip modieus gedoe. Nog steeds laat hij zich beïnvloeden door muziek van zo’n halve eeuw geleden. Met Yorick van Norden bracht hij zelfs twee albums uit, waarop ze een eerbetoon brachten aan bekende en minder bekende artiesten van lang geleden, te weten Unsung Heroes en Unsung Heroes Too. Facts & Fears is inmiddels zijn vierde soloalbum. Verrassend genoeg gaat Anne met de nog jonge Pablo van de Poel van DeWolff als producer in zee, die hij bovendien carte blanche geeft. Wat in de praktijk ook nog eens uitstekend blijkt te werken, want Facts & Fears is een fantastisch album geworden. Dat blijkt al uit de reeds vrijgegeven single You're Hard to Find, een catchy Kinks achtig nummer. Zowel tekstueel als muzikaal. Het koortje is trouwens spontaan in de studio bedacht. Soms zijn de nummers poppy, maar soms ook wat steviger. Water Flowing en The Bad Town (met inventief gitaarspel) zijn hiervan goede voorbeelden. Anne kende Pablo overigens al van een paar projecten die ze samen deden, “50 jaar Woodstock” en “Summer of Love”. Pablo bracht ook broer Luka mee, die drumt. Verder de bijna onvermijdelijke Reyer Zwart op bas en Henk Hulzebosch op piano. Zij maakten volgens Anne het maken van Facts & Fears tot een feestje, wat bij het beluisteren ook duidelijk van het album af spat. De liedjes werden voornamelijk geschreven in de hete zomer van 2019 toen partner Renée met Clean Pete veel op pad was. Intussen zijn ze trotse ouders geworden van zoon Addo. Wellicht geeft dat feit de nodige extra energie voor de toer later dit jaar, waarbij dit prachtalbum Facts & Fears zal worden voorgesteld.

Ben benieuwd. Op Spotify staan slechts 3 nummers. Heb onlangs al wel kaartjes voor VERA gekocht.

Menno Pot: Volkskrant (5 sterren)

Er staan inderdaad diverse leuke en speelse nummers op, ‘flip decision’ ‘hibernation generation’ bij eerste beluistering.

Anne speelde afgelopen woensdag in onze tuin. Via een nieuwsbrief van Excelsior kwam deze buitenkans voorbij. Ik was één van de gelukkige☺️

Het betrof een akoestische set met meerdere nummers van dit (op dat moment nog aankomende) album. Hiernaast een paar covers, wat DA songs en nummers van zijn eerdere albums.

Met ongekende souplesse en dynamiek en tevens ludieke / ontroerende verhalen uit de privésfeer wist hij er een super avond van te maken.
Een moment waar het geluid van zwaluwen hoog in de lucht goed hoorbaar was werd ook nog mooi meegenomen in het geheel.

Deze cd ga ik en dezer dagen bestellen. De recensies her en der beloven veel goeds.

Wat een prachtheld!

Niet alleen Lura is enthousiast, De Volkskrant ook. Zelfs een halfje meer. Ik ben aan een eerste luisterbeurt bezig. Wat in iedergeval opvalt is zijn unieke sound. Dit zijn van die artiesten die je zo herkent als er een liedje voorbij komt. Unieke gitaarsound en stem. De nummers klinken fijn en ik ben benieuwd hoe het voor mij uitpakt.

Facts & Fears - digitalekrant.volkskrant.nl

Ha,ha.
Dank U voor deze nieuwe morgen,
dank U voor elke nieuwe dag.

Terug naar de christelijke basisschool ⛪️

Die hoes doet echt pijn aan m’n ogen, maar dat zal vast de bedoeling zijn (ik hoop ‘ maar). Fijne muziek hoe dan ook!

Ik heb wel wat albums van Daryll-Ann in huis, maar live bezorgde de band mij één van de saaiste concerten ooit. Ik ben naar huis gegaan voor het afgelopen was. Sindsdien volg ik Anne Soldaat niet meer.

De hoge waardering hier maakte me toch nieuwsgierig. Mis ik iets als ik dit niet gehoord heb? Nee, ik mis blijkbaar iets anders, want heel erg warm kan ik hier niet voor lopen zoals de stemmers hier dat blijkbaar wel doen.

Oh jawel, best leuke liedjes hoor, maar het glijdt langs me heen. Misschien is zijn werk gewoon niet zo aan mij besteed. Wie zal het zeggen.



Brrrrr.... oude katholieke basisschool herinneringen komen naar boven....

Muzikale routinier en bezig bijtje Anne Soldaat van ooit het Nederlandse Daryll-Ann had twaalf liedjes klaar en vond eindelijk wat tijd om die aan z'n nieuwe soloplaat te slijten. Soloplaat, nee samenwerkingsplaat eerder, want op z'n weg vond ie Pablo van de Poel als medestander, meer dan een kwart eeuw jonger, begenadigd zanger-gitarist van het Nederlandse DeWolff. Hoe uitstekend dat samen allemaal uitpakt horen we hier. Echt een speels, relaxt feelgoodalbum is het geworden, met bijzondere plaats voor de retrosound en de gitaar van Pablo. Met heel uiteenlopende, melodieuze songs. Poppy, rocky, folky, country, ragtime, groovy, gospel, wat psychedelisch, wat melancholisch. Alles evenwel prettig, gemoedelijk onder één boog samengespannen door de kundige afmixer-producent, weer Pablo. Openen doen ze rocking in de sixties, met het catchy 'One Book, One Life', wiegende stamper met mooie beatleleske allures, handclaps en achtergrondzang. 'You're Hard to Find' gaat fijn op dit sixties-élan door. Ook 'Water Flowing', schiet met een kanjer van een gretige riff uit de blokken, 't gitaarwerk drijft dan aangenaam verder op een onderlaag van orgeltjesnoten. 'An Angel, a Crook and a thief', aanstekelijke poprocker, trapt weer af met de reverbgitaar, ontbolstert zich dan verder tot een stevige dixielandswing. 't Verrassende 'Meet the Other Side' landt vredig met de inschakeling van 'n godsdienstig retraiteliedje vanuit je schooltijd. 'The Bad Town' dan weer, huppelend bluesnummer met opnieuw 'n sterrol voor de gitaarsound. 'I Was Lost', trage retrorocker tussen Neil Young en The Go-Betweens, uitdeinend met schone strijkers. Stersong 'Flip Decision', springerig als 'n Gruppo Sportivo, met onderliggend weer die flatteuze rol voor het Doors-orgeltje en de pa-pa-pa-eindvocals. 'Suffer Silently', da's een zuivere country meeklapper! En ingetogen dan, het zweverig mijmerende 'Pain Train'. 'Hibernation Generation' vervolgens : achter sprankelende melodie, stuwende gitaar en la-la-la-ënd achtergrondkoortje schuilen toch donkerder lyrics. De Anne-singersongerwriter blikt dan op 't einde, in 'The Long Goodbye', in weemoedigheid fraai terug op z'n geliefde geboortehuis. Wat een spontane en zwierige plaat! Om moeiteloos zelfs natte coronazomers mee op te fleuren, dus!

Mijn ervaring was dat het album wat tijd nodig had om volledig te landen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anne Soldaat - Facts & Fears - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anne Soldaat - Facts & Fears
De beste retro albums van 2021 komen uit Nederland, want na Bertolf is er nu Anne Soldaat met een album dat klinkt als een vergeten klassieker uit de late jaren 60 of vroege jaren 70

Anne Soldaat verdient alleen met zijn bijdrage aan het oeuvre van Daryll-Ann al een standbeeld, maar hij heeft nog veel meer mooie muziek gemaakt. Ook zijn deze week verschenen nieuwe soloalbum Facts & Fears mag er weer zijn. Anne Soldaat laat zich dit keer stevig inspireren door muziek uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 en richt zijn blik hierbij zowel op de Verenigde Staten als het Verenigd Koninkrijk. De invloeden zijn af en toe heel duidelijk hoorbaar, maar de Nederlandse muzikant is er ook in geslaagd om een herkenbaar eigen geluid neer te zetten. Facts & Fears klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is een zeer smaakvol samengestelde platenkast.

De carrière van de Nederlandse muzikant Anne Soldaat is een zeer indrukwekkende. Hij maakte tussen 1991 en 2004 furore met Daryll-Ann, dat moet worden gerekend tot de beste bands uit de Nederlandse muziekgeschiedenis, hij maakte een uitstekend album met de gelegenheidsband Do-The-Undo en leverde bovendien tussen 2009 en 2015 drie prima soloalbums af. De afgelopen jaren werkte de Nederlandse gitarist, zanger, songwriter en producer onder andere met Clean Pete en Tim Knol en maakte hij samen met Yorick van Norden twee zeer succesvolle theatershows, waarin wat minder bekende muzikale helden uit het verre verleden werden geëerd (Unsung Heroes).

Na zes jaar is het gelukkig ook weer eens tijd voor een nieuw soloalbum van Anne Soldaat en Facts & Fears is een uitstekend album geworden. De eveneens uit eigen land afkomstige muzikant Bertolf maakte een aantal weken geleden een album dat zich liet beluisteren als een vergeten klassieker uit de jaren 70 en ook het nieuwe album van Anne Soldaat is een topalbum dat zo lijkt weggelopen uit een ver verleden en dan met name uit de late jaren 60 en vroege jaren 70.

Net als Bertolf laat Anne Soldaat zich zowel door Britse als Amerikaanse muziek uit deze periode beïnvloeden, maar Facts & Fears is uiteindelijk toch een flink ander album dan Happy In Hindsight van Bertolf. Dat ligt deels aan de herkenbare stem van Anne Soldaat en aan zijn karakteristieke gitaarspel, maar ook de muzikale helden van de twee Nederlandse muzikanten verschillen.

Anne Soldaat prefereert The Kinks boven The Beatles en kiest voor Amerikaanse rockmuziek met een flinke scheut psychedelica in plaats van bluegrass of country. Wanneer de Britse rockmuziek wordt verruild voor Amerikaanse rockmuziek uit de late jaren 60, hoor je de invloed van producer Pablo van de Poel, die als voorman van DeWolff precies weet hoe dit soort muziek moet klinken. Het is nog lang niet alles, want het album bevat ook folky, jazzy of funky tracks.

Anne Soldaat eerde met Yorick van Norden flink wat obscure muzikale helden uit de jaren 60 en 70 en ook Facts & Fears klinkt hier en daar als een verrassend veelzijdige verzameling pareltjes uit deze periode. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker, met een hoofdrol het gitaarspel van Anne Soldaat en een enkele keer een aangenaam orgeltje, maar ook de andere muzikanten op het album spelen geweldig.

Facts & Fears is een album vol bijzonder lekkere retro, maar misschien nog wel meer dan Bertolf slaagt Anne Soldaat er in om niet alleen te putten uit het verleden, maar ook een duidelijk eigen geluid neer te zetten. Het is een geluid dat bijzonder makkelijk overtuigt, wat van Facts & Fears zomaar een soundtrack van de zomer van 2021 kan maken, waarbij het niet zoveel uitmaakt of het een zorgeloze of zorgelijke zomer wordt.

De Nederlandse muzikant laat zich op zijn nieuwe album door van alles en nog wat beïnvloeden, maar alles dat Anne Soldaat aanraakt op zijn vierde soloalbum verandert razendsnel in goud. Ik heb absoluut mijn favorieten op het album, maar ook de rest luistert bijzonder lekker weg en etaleert nadrukkelijk het enorme talent van Anne Soldaat. De Nederlandse muzikant speelde de afgelopen jaren vaak in dienst van anderen, maar de briljante popliedjes op Facts & Fears laten horen dat hij absoluut zijn eigen plekje in de spotlights verdient. Erwin Zijleman

Ik ben niet overtuigd. De liedjes zijn inderdaad aardig, Anne Soldaat is een prima gitarist, en het album is mooi geproduceerd. Maar die zang, die is wel erg lelijk en afstotend door de afschuwelijke uitspraak van het Engels. Daar is voor mij niet doorheen te luisteren, wat voor mij ook al gold bij Daryll-Ann. Jammer hoor.

Precies mijn punt bij dit album en Daryll-Ann. Ooit ook eens weggelopen bij een concert van DA, net als Eric, naast saai, vond ik het ook tenenkrommend amateuristisch.

Prachtige liedjesplaat. Gevarieerd, speels en zo makkelijk en ontspannen gespeeld. Een veelheid aan stijlen en instrumentatie, je komt oren tekort. Heel erg fijn dit. Anne Soldaat is een meesterlijke gitarist en een begenadigde songsmid.

Moet zeggen dat het bar en boze Engels me deeschhe plaat schterker dan ooit opvalt. Waarschijnlijk toch een kwestie van, liedjes niet goed genoeg, want bij Daryll-Anm had het nog best iets knijpends charmants.

Ga zelf nooit blindelings op een mening van Menno Pot af. De urbanisatie, mede ingegeven door zijn studie, als Friese dorpeling naar Amsterdam heeft hem niet goed gedaan. Overschat zichzelf schromelijk sindsdien als muziekjournalist en dan laat ik zijn voetbalboeken nog even buiten beschouwing, waarin alleen maar misplaatste objectiviteit is te bespeuren. De zichzelf op de borst kloppende arrogante kwal kijkt neer op mensen, die niet net zo vroeg als hem op de hoogte zijn van muzikale ontdekkingen of stromingen.
Het is allemaal zo subjectief bij hem. En ja, ik ken hem persoonlijk...

Goed, zoals door users hiervoor al is aangegeven struikel ik ook over de Engelse uitspraak in de liedjes, die ik op zichzelf niet onaardig vind, maar ook niet meer dan dat. Geen Wow!-factor en zeker geen vijf sterren waard.

Volgens mij is Menno Pot een Tukker en geen Fries, maar dat terzijde....

Geboren in Heerenveen en getogen in Joure...

Klopt, mijn aanname betrof zijn "goede" vriend Ten Hag, die is een geboren Haaksberger.

Steengoed dit! Knap, hoe dit voor mij een heel gevarieerd album is, maar dat het album toch coherent aanvoelt. Uiteindelijk vind ik dit ook een geval van iets wat niet heel nieuw is, maar wel heel goed is uitgevoerd.

Dan komt het toch weer goed uit dat ik matig in Engels was op school. Onderkant matig. Nu heb ik nergens door dat het Engels van Anne ook niet overhoudt. Nice!

Ik begrijp de kritiek op de uitspraak van het Engels helemaal niet zo. Kan iemand een concreet voorbeeld geven van een specifieke uitspraak of een track waarop dit vooral duidelijk zou moeten zijn?