Roger Chapman - Life in the Pond (2021)

Roger Chapman is naast van de R&B Band Streetwalkers nog meer bekend van de legendarische rockband Family. Beide bands formeerde Chapman samen met Charlie Whitney, die hij al kende van de band The Farinas. Met zijn rauwe, doorleefde stem was Chapman tussen 1967 en 1973 het boegbeeld van de groep. Van hun zeven uitgebrachte albums hebben Music in a Doll’s House, Family Entertainment, Fearless en Bandstand de tand des tijds doorstaan. Hun muziek bestond uit een unieke mix van blues en artrock. In 1979 startte Chapman een succesvolle solocarrière en bracht zo’n dertig albums uit, de laatste dateert al van zo’n tien jaar geleden. Sinds de jaren tachtig verblijft Chapman heel vaak in Duitsland en treedt er geregeld op. Niet zo vreemd dus dat zijn nieuwste album Life in the Pond op Ruf Records verschijnt. In de loop der jaren werd Chapman door nogal wat muziekstijlen beïnvloed. Van Amerikaanse rock uit de jaren vijftig, Britse R&B uit de zestiger jaren, maar ook folk, blues, Motown soul, Blue Note jazz, Americana tot aan klassiek. Tekstueel wordt hij vooral geïnspireerd door zijn verbolgenheid over politici, die hij in Green As Guacamole “two faced hypocrites” noemt. Maar ook onderwerpen als dagelijkse gebeurtenissen, wereldnieuws, mensen in zijn algemeenheid en over bekenden. Op het nieuwe album wordt hij herenigd met Family oudgediende John “Poli” Palmer. Palmer is niet alleen producer, maar speelde mee op en schreef mee aan de songs. Hierdoor hoor je regelmatig de Family sound terug in het repertoire. Afwijkend en verrassend is het ingetogen en tedere On Lavender Heights, waarop hij prachtig begeleid wordt door keyboard en strijkers. Kippenvel. Het vliegt muzikaal gezien alle kanten op, zo is bijvoorbeeld Rabbit Got the Gun een soulfunk nummer. In Having Us A Honeymoon speelt hij even leentjebuur bij de Hochzeitsmarsch van Mendelssohn en eindigt het in een door een honkytonk piano begeleide meezinger. Chapman kreeg ook nog wat hulp op gitaar van Procol Harum's Geoff Whitehorn. Met recht is de negenenzeventigjarige Chapman trots op de door hem en Palmer geleverde prestatie, want Life in the Pond is een opmerkelijk sterk album geworden.

Chapman kwam hier ooit binnen als de 'Imbecile' en 'Run Like The Wind' zingende rauwe kraai op de onvolprezen Tarot Suite van Mike Batt & Friends (1979). Sindsdien is ie nooit meer weg geweest. Zijn laatste wapenfeit, laatste aankoop hier van nieuw werk van 'm dateert toch alweer van 2009, de schitterende dubbelaar-'compilatie' 'Hide Go Seek'. De mediastilte rond hem wordt nu eindelijk doorbroken met een verrassende nieuwe van de voor mij legendarische, kranige bijna tachtiger en een mooie video van 'The Playtime Is Over' waar ie croonend en gesticulerend als een frisse Joe Cocker verduidelijkt hoe je waardig ouder wordt. " 'k Had heimwee naar al de verschillende stijlen die mijn leven beïnvloedden", zei ie ergens, “Amerikaanse rock van de fifties tot nu, Britse r&b van de sixties als Georgie Fame, the Stones, Zoot Money, folk, blues, Motown, Stax, Blue Note jazz, klassiek, americana, country..." Zijn gebetenheid op politiekers hielden het muzikale vuur warm, zei ie verder. 't Zit inderdaad allemaal in die lyrics, naast de gebeurtenissen van de dag, het wereldnieuws, mensen en ontmoetingen. Songs met inhoud en lef kon ie intussen al schrijven als de besten, poëtisch, kleurig, grappig en met de nodige woordspelingen en, jongens, zo doet hij het hier toch ook weer! Van al bij de honky-tonk-openingsnoten hoor je't al, zijn krasse vibrato schuurt en sneert als vanouds. De uithalen blijven ondanks onderhuidse frustratie wel behoorlijk 'onder ons', op z'n Engels heel fijntjes verpakt. Alleen in 'Green As Guacamole' zet hij schijnheilige politici ongezouten een neus. Zo bevat ook de titel een dubbele bodem en valt ie nog het best te vertalen als : "En intussen hier in de UK..." Gelukkig, ook rocken doet Roger nog als de besten. Met een nieuwe rits songs hier die er helemaal toe doen en die met volle overgave worden gespeeld. Terugkijkend vond ie z'n ouwe maatje Poli Palmer terug als medeschrijver en producer, evenals Geoff Whitehorn (Procol Harum) op gitaar. Gaaf, alles samen. Ook met orgeltje en blazers, die diverse songs in de passende mood brengen, luister in dit verband zeker maar naar het ingetogen 'On Lavender Heights'.
Dylan, Cohen, eens oud en grijs, het componeren ra(a)k(t)en ze helemaal niet kwijt. Net zomin Roger Chapman, maar met zijn krakende voice staat ie er wel nog geheel ongeschonden en zijn performance is net zo beresterk. 2021, een dozijn jaar later... Roger, bedankt, we kunnen weer verder!