Eleven Pictures - Superficial to the Core (1999)

Weakdays is in ieder geval gezegend met een van de meest pakkende refreinen ooit. Briljant.

Hier staan een handvol absolute top nummers op en daar is Weakdays er inderdaad een van. We're all is favoriet. Overigens blijft het niveau altijd 'goed'.
Jammer dat deze band nooit potten heeft kunnen breken, dat hadden ze wel verdiend. Hun eerste plaat lifte mee op de grungehype, maar deze en hun tweede hadden daar niet zo heel veel meer mee te maken.

Het laatste album van de Zweden, de band die weliswaar destijds even enige bekendheid genoot, maar nooit echt een eigen gezicht heeft weten te ontwikkelen.
Stond het debuut Flowerland vol met Seattle invloeden, bleek men bij opvolger Initials al een wat weidere blik te hebben op het muzikale landschap.
Superficial to the Core bleek de zwanenzang van de heren te zijn en afgaande op het geheel is het niet raar dat de band nooit is doorgebroken.
De alternatieve rock is niet slecht maar veel nummers worden voorzien van verveelde zanglijnen - beluister Sham Fu en Green, That is Yes - of kennen irritante ritmes.
Dat de zang af en toe vervormd in de mix staat is ook nog een vervelende bijkomstigheid, echter waren dergelijke zaken in de jaren 90 nogal trendgevoelig.
Het is zoeken naar nummers die zich aan je opdringen, of het moet Weakdays zijn, met zijn kamerbrede refrein of het wat stemmige What This Beauty Holds, voor het overige is Superficial to the Core een nogal vervelende plaat.