menu

The Felice Brothers - From Dreams to Dust (2021)

mijn stem
3,98 (31)
31 stemmen

Verenigde Staten
Roots
Label: Yep Roc

  1. Jazz on the Autobahn (4:32)
  2. To-Do List (4:16)
  3. All the Way Down (3:05)
  4. Money Talks (5:35)
  5. Be at Rest (2:51)
  6. Valium (4:33)
  7. Inferno (3:41)
  8. Silverfish (3:20)
  9. Celebrity X (5:37)
  10. Land of Yesterdays (5:19)
  11. Blow Him Apart (3:19)
  12. We Shall Live Again (8:16)
totale tijdsduur: 54:24
zoeken in:
avatar van brt
4,0
brt
De vooruitgesnelde singles beloven een mooi album.
Het is geproduceerd door Mike Moogis van Bright Eyes en dat is te horen; het klinkt erg goed; verzorgd.
Gelukkig zorgen de Felice Brothers door hun manier van spelen en zingen voor voldoende scherpe randjes en eigenheid.

4,5
Zeer goeie band die volgens mij ondergewaardeerd is .

avatar van brt
4,0
brt
Het is ook niet een band voor iedereen, de zang moet je bijvoorbeeld tegen kunnen.

Maar op dit album staan (wederom) stuk voor stuk weer goede liedjes. Prachtig geproduceerd waarbij me de vele mooie achtergrondkoortjes meteen positief opvallen. Het album is ook wat rustiger, minder onstuimig dan ouder werk.

Ik begin voorzichtig met **** en dat kan zeker nog stijgen.

avatar van Zwaagje
brt schreef:
Het is ook niet een band voor iedereen, de zang moet je bijvoorbeeld tegen kunnen.

Wat ik er in een eerste luisterbeurt van hoor is de zang niet heel afwijkend toch? Of bedoel je pratende manier van zingen? Stem geluid is aangenaam voor mij.
Affijn .....ik ga er eens voor zitten.

avatar van Broem
Zwaagje schreef:
(quote)

Wat ik er in een eerste luisterbeurt van hoor is de zang niet heel afwijkend toch? Of bedoel je pratende manier van zingen? Stem geluid is aangenaam voor mij.
Affijn .....ik ga er eens voor zitten.


Dat ga ik ook nog eens doen…er goed voor gaan zitten. Eerste indruk voorzichtig positief

avatar van brt
4,0
brt
Zwaagje schreef:
(quote)

Wat ik er in een eerste luisterbeurt van hoor is de zang niet heel afwijkend toch? Of bedoel je pratende manier van zingen? Stem geluid is aangenaam voor mij.
Affijn .....ik ga er eens voor zitten.


De zang is best wel Dylanesque, en valsig hier en daar. Maar hij zingt op dit album netter dan ook.
Dylan staat ook niet bekend om zijn toegankelijke stemgeluid, vandaar mijn opmerking.
Ik vind het ook prima te pruimen hoor! Meer dan zelfs

avatar van Venceremos
3,0
Erg mooie productie, dat zeker. Al lijkt de inspiratie wat op te zijn: vergelijk Money Talks eens met Ponzi van het mooie doch verguisde Celebration, FL album. Ik zat direct met die melodie in het hoofd.
Niettemin blijft het een gezelschap om een warm hart toe te dragen en gaat deze ook echt wel in de rotatie om wellicht nog wat te groeien.
De live-band wil ik graag nog een x zien, zeer bij vermaakt.

avatar van heartofsoul
3,5
Omdat ik mijn euro's maar éénmaal kan uitgeven twijfel ik of ik dit nieuwe album moet aanschaffen.
Diverse albums van deze groep behoren tot mijn favorieten, al had ik ze al langere tijd niet beluisterd. Die vielen bij mij in de smaak mede door het ongecultiveerde geluid. Dit klinkt mij echter te gepolijst met die piano en pedal steel. En dan ook nog die praatzang. Nee, dit wordt het waarschijnlijk niet voor mij.
Het art work vind ik trouwens wel erg mooi, maar mede daardoor was de teleurstelling voor mij extra groot.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Felice Brothers - From Dreams To Dust - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Felice Brothers - From Dreams To Dust
From Dreams To Dust is alweer het tiende album van The Felice Brothers en het zoveelste album waarop de Amerikaanse band een eigen geluid neerzet zonder haar helden te verloochenen

Toen ik vijftien jaar geleden voor het eerst kennis maakte met de muziek van de broers Felice was ik direct verkocht. Sindsdien is de muziek van de Amerikaanse band alleen maar interessanter geworden. Het is muziek die zich af en toe stevig laat beïnvloeden door muziek uit het verre verleden, met Bob Dylan en The Band als muzikale helden, maar The Felice Brothers waren de afgelopen vijftien jaar ook niet vies van experiment en hebben uitvoerig gesleuteld aan een eigen geluid. Het is een geluid dat ook op het deze week verschenen From Dreams To Dust weer prachtig uitpakt met geweldige songs, aansprekende teksten altijd iets dat je niet had verwacht.

Het is bijna vijftien jaar geleden dat The Felice Brothers debuteerden met het fraaie Through These Reins And Gone. De band rond de broers Ian, James en Simone Felice verrasten vanuit de Catskill Mountains in de staat New York met muziek die stevig was geïnspireerd door het werk van The Band.

Zeker in de beginjaren waren de invloeden van The Band wel erg duidelijk hoorbaar in het werk van The Felice Brothers, maar na een aantal albums koos de band langzaam maar zeker voor een meer eigen geluid. Dat geluid schoot een totaal andere kant op op het experimentele Celebration, Florida uit 2011, maar na dit album keerden Ian en James Felice, zonder broer Simone, terug naar hun vertrouwde geluid, zonder te zwaar te leunen op de muziek van The Band.

Ook op het deze week verschenen From Dreams To Dust hoor je echo’s uit het verleden en zeker echo’s van de muziek die The Band maakte met Bob Dylan, maar inmiddels hoor ik toch vooral The Felice Brothers. From Dreams To Dust is de opvolger van het in de lente van 2019 verschenen Undress, dat ik persoonlijk een van de beste albums van The Felice Brothers tot dusver vind. De band bestaat naast Ian en James Felice inmiddels al een aantal jaren uit bassiste Jesske Hume en drummer Will Lawrence en klinkt op

From Dreams To Dust hecht. Het album werd geproduceerd door Mike Mogis, bekend van Bright Eyes en andere bands uit de muziekscene van Omaha, Nebraska, en misschien nog wel bekender als een van de huisproducers van het label Saddle Creek Records. Mike Mogis heeft het album fraai ingekleurd met organische klanken, waaraan hij zelf pedal steel heeft toegevoegd, terwijl Nathaniel Walcott tekende voor de bijdragen van de trompet.

From Dreams To Dust bevat een aantal tracks die dicht tegen de eerder genoemde inspiratiebronnen aanleunen, maar het album bevat ook een aantal sfeervolle en wat melancholisch aandoende tracks. In muzikaal opzicht klinkt het, dankzij het vakwerk van Mike Mogis allemaal prachtig en ook de zang op het album bevalt me zeer.

Het is zang waarvan je moet houden, want in een aantal tracks schuurt het dicht tegen de zang van Bob Dylan aan en ook van spoken word zijn de broers Felice niet vies en daar is niet iedereen gek op. Het zit me ook dit keer nergens in de weg, integendeel.

From Dreams To Dust klinkt in een aantal songs als een redelijk rechttoe rechtaan alt-country album, maar The Felice Brothers zoeken ook dit keer een paar keer het experiment, al is het lang niet zo extreem als op het eerder genoemde Celebration, Florida.

Het album volgt zoals gezegd op Undress, dat ik een van de beste albums van de band uit de Catskill Mountains vind, maar het nieuwe album doet er wat mij betreft niet voor onder. Op het tiende album van de band hoor je de enorme groei die The Felice Brothers de afgelopen tien jaar hebben doorgemaakt, hoor je het resultaat van een geslaagde zoektocht naar een eigen geluid en hoor je boven alles songs die de fantasie prikkelen en mooie verhalen vertellen over relevante thema’s, maar het zijn ook songs die vermaken zoals alleen The Felice Brothers dat kunnen.

Ook From Dreams To Dust houdt me weer met gemak bijna 55 minuten op het puntje van mijn stoel en blijft dat ook doen. The Felice Brothers worden hier en daar nog steeds klonen van The Band genoemd, maar zijn dat echt al lang niet meer. Schitterend album weer. Erwin Zijleman

avatar van Savant
5,0
Prachtig afgewogen werkstuk, mooi open geproduceerd en gemixt. Ian Felice is een héle grote, en dat bewijst hij muzikaal en tekstueel. Een plaat met mooie overpeinzingen, prachtige woorden en een rake muzikale omlijsting. Wellicht de beste plaat van The Felice Brothers, althans, voor mij dan. En ik heb ze allemaal.

avatar van steven
4,5
Erg mooie plaat van The Felice Brothers. begint al lekker met Jazz on the Autobahn en blijft de hele plaat van hoog niveau. Er zit een mooie flow in dit album , van rustig en dan wat meer uptempo. Goede teksten vind ik ook , waarvan ik Celbrity X op het randje vind van te repetitief, maar ze komen er wel mee weg want het is ook wel inventief. Erg Dylanesque dat nummer.

Be at rest vind ik ontroerend, een soort grafrede voor zichzelf , mooie reflectie.

De mooiste nummers komen wat mij betreft na elkaar : Valium en Inferno . Topnummers met een geweldige tekst beide.

Aanrader voor liefhebbers van Dylan , Americana , Folk Rock en Roots met tekstueel een Cormac McCarthy sausje

avatar van Tonio
3,0
Ben een fan van de drie albums Tonight at the Arizona, Felice Brothers en Yonder is the Clock. De experimentele electronica in Celebration, Florida vond ik echt bagger. Alle hierna volgende albums gunde ik meestal wel een luisterbeurt, maar ze konden me alle niet bekoren.

De berichten over dit nieuwe album maakten mij weer enigszins hoopvol. Helaas restte mij na een luisterbeurt van dit album voor mij niet veel anders dan een zoveelste teleurstelling. Troost is dat ze veel anderen wel luisterplezier opleveren, en dat is de broertjes van harte gegund.

Jammer voor mij, maar dat is niet erg. Ik ga de drie 'gouwe ouwe' gewoon weer eens lekker draaien ...

avatar van Germ
Germ (crew)
Dat is deze gemist heb, toch wel een van mijn favoriete artiesten. Snel even checken!

Gast
geplaatst: vandaag om 12:04 uur

geplaatst: vandaag om 12:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.