Tangerine Dream - Rockoon (1992)

Het eerste album van vader en zoon Froese, met z'n tweeen dan.
Goed album met aardige nummers. Ik had in het begin veel moeite met de nieuw gekozen muzikale structuren maar na veel luisteren ben ik het album goed gaan vinden het was de start van de Seattle Years.

Net zoals tangmaster moest ik ook wenen aan de nieuwe sound. Duidelijk is in iedergeval dat met de komst van Jerome Froese een nieuwe koers wordt uitgezet. Niet langer meer alleen keybourds en gitaar meer, maar ook andere instrumenten. Zo is er op de track Big City Dwarves een prominente rol voor de macubaha. Wat voor instrument dat is weet ik niet, wel heeft het een apart geluid. Naast Jerome en Edgar Froese werken op dit album mee Enirco Fernandez, Zlatko Perica en Richhi Wester.

De muziek op Rockoon is zoals de titel aangeeft rockachtig, maar dan wel met de invalshoek die je van muziekvernieuwers mag verwachten. Het klinkt allemaal fris en helder en is goed gearangeerd. Op een track na zijn alle nummers ruim voldoende. De mindere track is voor mij Girls on Broadway, het klint me net ietsje te commercieel.

Dat commerciële tintje is dan ook wellicht het feit, dat dit album bij mij niet zo goed boert. Op zich klinkt het muzikaal allemaal als een klok, echter kan dit album mij nooit helemaal pakken. Het mist een bepaalde vorm van diepgang en inspiratie. De ietwat gelikte sound en het feit dat TD erg "amerikaans" klinkt op dit album , doet het songmateriaal eronder lijden. De term "amerikaans" slaat wellicht nergens op, maar voor mij is dat een definitie van glad, veilig en commerciëel, en veel amerikaanse bands hebben daar last van, m.i. Uitzonderingen daar gelaten uiteraard.
Maar goed, TD is geen amerikaanse band, maar toch wijken ze wat teveel van de koers af, die ik ze het liefst op had zien gaan.
Gelukkig zou er een hoop goed komen met de live-registraties 220 Volt Live en Arizona (het songmateriaal is daarop gewoon beter), en het geweldige Turn of the Tides.
Dat wil nu niet zeggen dat ik Rockoon door het slijk trek, het zijn slechts bevindingen en meningen die ik heb tegenover het album.
Het album krijgt van mij een voldoende, want er staan een paar aardige en mooie nummers op.
Touchwood, het mooie Lifted Veil (de sax-solo neem ik hier voor lief) en Penguin Reference zijn zeker niet verkeerd. Daarentegen heb ik wat minder met bijv. Funky Atlanta en Girls on Broadway. De songtitels staan me ook wat tegen.
Anyway, genoeg over de kritische noten die ik heb bij dit album.
Rockoon heeft z'n momenten, maar het zijn er dit keer wat weinig, dan ik van TD gewend ben.
Persoonlijk gewoon één van de wat mindere albums, maar toch nog een 3, vanwege een aantal goede songs.

In dat Amerikaans zit wel wat. Ze hebben een periode gehad dat ze meer daar zaten dan in Berlijn bijvoorbeeld. Dit alles in verband met soundtracks en live-optredens. Geheel vreemd komt die gedachtegang niet bij mij over. Tijd dus om dit album maar eens uit het rek te halen voor een passend antwoord. Tot die tijd begrijp ik je opmerking wel.

Erg Amerikaans waar las ik dat eerder. Nee het is gewoon een verandering van stijl, niet meer en niet minder. Eigenlijk gebeurt er op dit album het zelfde als met Optical Race, de Kameleon verkleurt weer eens. Ben het op zich best met CorvisChristi eens het is niet het sterkste album van TD, maar op z'n tijd kan ik er best van genieten.

Het enige waarvoor TD in die tijd in Amerika vertoefde was voor de Rockoon toer. Alle albums uit die tijd inclusief soundtracks zijn allemaal in Berlijn opgenomen.

Dat zou heel goed kunnen toch zal de gedachte in die tijd wel meer in Hollywood hebben gelegen, dan in Europa of aan studio materiaal waar ze destijds mee bezig waren in mijn opinie.

Goed kunnen, in het booklet van Rockoon staat duidelijk Recorded at the Cave, Berlin 1991/92. En in die periode hebben ze eigenlijk helemaal geen soundtracks gemaakt. De Rockoon toer waar 220 Volt en Arizona vanaf stammen was er alleen ter promotie van dit album in Amerika en Canada. Dat is het zelfde als de Tournado toer uit 1997 door Europa en Engeland, en dat ter promotie van Goblin's Club en ten ere van het 30 jarig bestaan van de band. Dit zijn simpelweg de feiten.

Verandering van stijl is iets, wat TD van tijd tot tijd doormaakt. Het knappe van dit alles is, dat TD toch op de één of andere manier de typische sound die ze hebben, al die tijd behouden. Dat de songs niet altijd even goed zijn, door bepaalde veranderingen, kan soms eens gebeuren, en in het geval van Rockoon is dat bij vlagen ook zo.
Een album als Optical Race heeft door de afwezigheid van Christoph Franke, ook een nét wat andere sound, maar de songs daarop vind ik gewoon veel beter.
Wellicht dat het ook te maken heeft met de schrijfstijl. Paul Haslinger die op Optical Race meegeschreven heeft, heeft een andere stijl, dan Jerome Froese, die veel voor Rockoon gedaan heeft, die ik dus minder vind.
Maar ook dat zegt niet veel, want een Turn of the Tides, waar Jerome ook veel voor geschreven heeft, vind ik wel weer een prachtig album.
Rockoon raakt me inderdaad gewoon minder, en dat kan. Op z'n momenten best lekker, maar meer dan een 3 kan ik er niet voor geven.

Waarom zou iemand alles even goed moeten vinden. Het ene album van TD pakt mij ook meer dan het andere, maar ik vind misschien anders dan anderen dit album best aardig. De titel song vindt ik op dit album een juweeltje het zelfde geldt voor Graffiti Street, Lifted Veil en Girls on Broadway. Maar goed smaken verschillen en dat hoort zo. Niemand kan een ander z'n mening veanderen dat moet de persoon in kwestie zelf doen.

Feiten zijn feiten dat ben ik met je eens. Toch kan het zijn dat het op de ene plek net even anders is dan op de andere. Zelf werk ik voor een bedrijf wat vier locaties heeft. Als ik op de ene locatie ben, ben ik in gedachte op de andere drie locaties. Het werkt net een slagje anders. De plaats waar het werk zijn beslag krijgt moet eigenlijk niets uitmaken in een dergelijke situatie. Dit doet het dus wel en daar zijn in mijn oren sporen van terug te horen op dit album van Tangerine Dream uit 1992.

Edgar tourde met de band in 1992 volgens een heel strak schema door de US en Canada. Het enige wat toen belangrijk was waren de concerten. Een opmerking daarover kun je horen op de Rockoon Special Edition, en lezen in een interview uit die tijd in het blad Beyond the Horizon. Dit was puur om Rockoon te promoten, ergens anders hadden ze gewoon geen tijd voor. En de enkele filmbeelden van de band die toen geschoten zijn kun je terug zien op de Video Dream Mixes.

Vandaag nog eens beluisterd, blijft een heerlijk album. Begin deze steeds beter te vinden. Tijdens elke luister beurt ontdek nieuwe dingen op deze schijf. Mijn stem gaat dus omhoog.