Old Lost John - Shape of Man (2021)

Eind jaren zestig, begin jaren zeventig raakte ik gefascineerd door rauwe, doorleefde stemmen. De eerste zangers die mijn goedkeuring konden wegdragen waren Joe Cocker en Roger Chapman. Het toeval wil dat laatstgenoemde na twaalf jaar volgende week vrijdag het uitstekende album Life in the Pond gaat uitbrengen. Op dit moment vragen maar liefst vier albums van doorleefde zangers mijn aandacht. Een ervan is van de ietwat mysterieuze Zweedse singer-songwriter Old Lost John, woonachtig in Malmö. Een paar weken geleden verscheen Shape of Man, welke mij gelukkig onder de aandacht werd gebracht door mijn Amsterdamse muziekvriend Henk (waarvoor uiteraard dank!). Veel weet ik niet over hem. Hij heet Tomas en hield voorheen paarden en was houthakker. Tegenwoordig slijt hij zijn dagen met ’s morgens kranten rondbrengen en ’s avonds liedjes schrijven en onder normale omstandigheden in en rondom Malmö optreden. Hij laat zich naast door de natuur inspireren door de muziek van Sam Amidon, film noir, Southern Gothic, Victoriaanse spookverhalen, dromen en vreemde ontmoetingen. Daarnaast religieuze invloeden. Zo worden in opener Man of Galilee de menselijke eigenschappen van Jesus belicht. En in Love Love Love komt Koning Salomon en zijn 700 vrouwen ter sprake. Nog meer Bijbelse invloeden zijn terug te vinden in Nehemiah’s Return. Muzikaal gezien beweegt hij zich ergens tussen folk en blues in. De opener en Too Many Feet lijken trouwens vooral ritmisch gezien op elkaar. Interessant is de gevarieerde akoestische inkleuring van de nogal sobere songs. Zo zorgt in afsluiter Rise een harmonium en gitaar voor een vervreemde sfeer. Ondanks de korte speelduur van 35 minuten weet Shape of Man mij ruimschoots te overtuigen.