John Murry - The Stars Are God's Bullet Holes (2021)

Voordat John Murry solo ging bracht hij samen met Bob Frank World Without End uit, een country/roots album met onvervalste murder ballads. Toevallig recenseerde Rein van den Berg een paar dagen geleden Within a Few Degrees van de betreurde Bob Frank voor Johnny’s Garden. Het was diezelfde Rein van den Berg die op het forum van Johnny’s Garden mij in 2012 attendeerde op het indringende The Graceless Age. Hoogtepunt en sleutelsong op dit album is het hartverscheurende, meer dan tien minuten durende Little Colored Balloons. Het handelt over een bijna doodervaring door een overdosis heroïne. Opvolger A Short of History of Decay werd opgenomen nadat zijn huwelijk op de klippen was gelopen.

De oorzaak van al zijn ellende en trauma’s moet gezocht worden in zijn jeugd. Hij groeide op in Tupelo, Mississippi in een omgeving met extreem veel geweld. Zijn biologische moeder, een Cherokee afstammeling, zat nog op school toen hij geboren werd en hij ter adoptie werd afgestaan. Zijn relatie met zijn adoptieouders was getroebleerd en werd hij grotendeels door zijn grootmoeder opgevoed. Zij was familie van de bekende schrijver William Faulkner. Het enige positieve wat zijn pleegvader hem schonk was de grote hoeveelheid boeken die voor handen was om te lezen.

De situatie liep thuis uit de hand toen zijn ouders ontdekten dat hij jointjes begon te roken en alcohol begon te drinken. Bovendien hadden ze voor hem een studie aan Harvard in gedachte, terwijl hij na het zien van een Tom Petty concert muzikant wilde worden. Hierna werd hij in een soort fundamentalistische tuchtschool geplaatst, waar hij door drie oudere jongens meermaals werd verkracht.

Acht jaar geleden ontvluchtte hij Amerika en vestigde zich in County Longford, Ierland. The Stars Are God's Bullet Holes is zijn meest opgewekte album tot nu toe geworden. Hij heeft tegenwoordig het nodige om voor te leven. Allereerst zijn zeventienjarige oogappel, dochter Evie, die snel de volgende Stevie Nicks hoopt te worden. En in december maakte hij kennis met zijn huidige vriendin Sarah Leahy, een project coördinator voor een medische humanitaire organisatie in Afghanistan. Recent vroeg hij haar indirect tijdens een interview met The Guardian ten huwelijk. Bovendien heeft hij natuurlijk ook zijn muziek nog om voor te leven.

Voor het nieuwe album liet hij niets aan het toeval over en koos de ervaren John Parish (PJ Harvey, Eels, Aldous Harding, This Is the Kit) als producer. Onlangs produceerde Parish nog het prachtige The Watchful Eye of the Stars van Adrian Crowley. De reeds lovende recensies in het Verenigd Koninkrijk zijn terecht, want het is wederom een prachtplaat geworden. Met de gebruikelijke ingrediënten, soms met de nodige country elementen. En een andermaal met de nodige rockinvloeden en overstuurde gitaren en soms met een heerlijk stompend ritme als Time & a Rifle. Uiteraard ontbreken ook de lekkere dameskoortjes niet.

De thema’s zijn zoals gebruikelijk verval, literatuur, wapens en dood. Naast een tiental eigen nummers (een hidden track) tevens een buitengewoon tedere cover van Duran Duran’s Ordinary World. Murry wordt nogal eens vergeleken met een andere “prince of darkness”, Nick Cave. Terwijl Cave al heel lang mainstream is, opereert Murry nog steeds ergens aan de zijlijn. Hoog tijd dat prachtplaat The Stars Are God's Bullet Holes daar verandering in gaat brengen!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Murry - The Stars Are God’s Bullet Holes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

John Murry - The Stars Are God’s Bullet Holes
De Amerikaanse muzikant John Murry maakt nog altijd muziek die het daglicht nauwelijks kan verdragen, maar het is ook muziek van een bijzondere schoonheid en een beangstigende intensiteit

The Stars Are God’s Bullet Holes is het derde soloalbum van de Amerikaanse muzikant John Murry. Het is de minst donkere van het stel, al is dat in het geval van John Murry een zeer relatief begrip. Ook op zijn derde soloalbum verwerkt de tegenwoordig vanuit Ierland opererende muzikant invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar het door John Parish geproduceerde album leunt ook tegen de gruizige rock aan. Het is geen album voor een zomers feestje, maar wanneer de zon eenmaal onder is en een onweersbui losbarst, grijpt dit album je bij de strot. Het is een uniek oeuvre dat John Murry aan het opbouwen is en ook album drie is weer indrukwekkend.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse muzikant John Murry is precies vijftien jaar oud. In 2006 maakte de in Tupelo, Mississippi, geboren muzikant, samen met de eveneens Amerikaanse muzikant Bob Frank, immers het aardedonkere en beklemmende World Without End. Het volledig met stokoude murder ballads gevulde album maakte diepe indruk en is voor mij nog altijd de mooiste verzameling in het betreffende genre.

Zes jaar na het album met Bob Frank dook John Murry op met zijn eerste soloalbum, The Graceless Age. Het album trok in eerste instantie niet veel aandacht, maar werd een jaar later alsnog en volkomen terecht overladen met superlatieven. The Graceless Age was, ondanks het ontbreken van de murder ballads, nog wat donkerder dan het album met Bob Frank. John Murry had een jeugd vol ellende en kreeg later in zijn leven ook nog te maken met zware verslavingen, wat zijn weerslag had op het album.

Ook het in 2017 uitgebrachte en samen met Cowboy Junkies gitarist Michael Timmins gemaakte A Short History Of Decay was een behoorlijk donker album, maar net als The Graceless Age was het ook een indrukwekkend en bijzonder mooi album. Deze week keert John Murry terug met The Stars Are God’s Bullet Holes en ook zijn derde soloalbum blijkt al snel een zeer indrukwekkend album.

De Amerikaanse muzikant woont inmiddels al een tijd in Ierland en heeft zijn derde soloalbum gemaakt met producer John Parish, wiens naam nog altijd in één adem wordt genoemd met die van PJ Harvey. John Murry had de afgelopen jaren het patent op albums van het donkerste soort en ook The Stars Are God’s Bullet Holes is er weer een, al breekt heel af en toe de zon door tussen de gitzwarte wolken.

In tekstueel opzicht doet het nieuwe album niet onder voor zijn twee voorgangers en ook in muzikaal opzicht maakt John Murry weer indruk. Waar zijn vorige twee albums vooral in het hokje Americana werden geduwd, gaat The Stars Are God’s Bullet Holes in een deel van de tracks wat meer de kant van de rock op. Het is gruizige rock die goed past bij de donkere stem van John Murry en zijn persoonlijke teksten.

De Amerikaanse muzikant is de Americana overigens niet vergeten, want het album bevat ook een aantal tracks met invloeden uit de country en de folk. In de songs met wat meer rootsinvloeden klinkt John Murry nog altijd als Bruce Springsteen die een nog zwarter beeld van Nebraska schetst dan 40 jaar geleden, terwijl de rocksongs met lekker gruizig gitaarwerk wel wat doen denken aan het werk van een jongere Nick Cave.

Het is het soort muziek dat Bruce Springsteen en Nick Cave overigens al een tijd niet meer maken, maar John Murry mag er mee schitteren. The Stars Are God’s Bullet Holes is door de duistere klanken en teksten geen album voor de zomer, maar het is vast geen toeval dat mijn eerste beluistering van het album samen viel met donkere wolken en een stevige onweersbui.

Ik hou persoonlijk wel van de wat zonnigere klanken waarvoor je bij John Murry echt aan het verkeerde adres bent, maar net als zijn twee voorgangers is The Stars Are God’s Bullet Holes een indrukwekkend album dat je vrijwel onmiddellijk bij de strot grijpt en dat het talent van de Amerikaanse singer-songwriter nog maar eens nadrukkelijk onderstreept. Erwin Zijleman