Obscura - A Valediction (2021)

Obscura brengt zo laat in het jaar een mengeling van melodic en tech death met neoklassieke gitaarsolo's ( yep, zoals Yngwie). De fretloze basspartij houdt al glijdend de vele tempowisselingen in bedwang. Voor luisteraars die een hoog staaltje vakmanschap wel kunnen waarderen en die niet snel nerveus worden van al dat gepiel (zoals dragonforce)

Och, dat klinkt op papier wel goed...! Eens kijken of het er van gaat komen.

A Valediction | Obscura.

De vele online review scores variëren van 8.5-10 /10 maar op deze site wil het zo maar niet vlotten. Het is ook allemaal wel in een erg hoge versnelling maar als je er eenmaal lekker inkomt laat de tech death je ook niet zomaar meer los.

Dit is misschien wel de minst technische plaat van Obscura tot nu toe, ondanks dat de instrumentenbeheersing op een waanzinnig hoog niveau is. Ze leken op Akroasis steeds meer de zweverige jazz/fusionmetalkant à la Cynic op te gaan, maar sinds de vorige plaat zijn ze weer een stuk songgerichter geworden. Een invloed die ik op deze plaat sterk hoor is At the Gates, maar dan in een techdeathjasje, ook de vocalen klinken enorm als Tomas Lindberg. Ook erg lekker dat er weer zo'n vieze midtempo Morbid Angel-knaller is met Devoured Usurper. Dat is stiekem toch wel mijn favoriet, ook al is dat een behoorlijk vreemde eend in de bijt in het geheel. Qua sound gaat deze richting Cosmogenesis, op deze plaat keren gitarist Christian Muenzner en bassist Jeroen Paul Thesseling dan ook terug in de line-up, maar dan met een veel sterkere melodeath-invloed.

Dit triggerde wel iets bij mij Ik kende deze plaat wel, maar hij was in de grote hoop een beetje in de vergetelheid geraakt. Ik ben nu deze en gelijk hun back-catalogue aan het checken. Woorden schieten tekort om mijn enthousiasme te omschrijven. Daadwerkelijk fenomenale tech-death van het hoogste niveau. Je moet er van houden, maar dan is het echt likkebaarden! Dit is inderdaad één van de minst technische en meest toegankelijke werkjes, maar dat neemt niet weg dat het inderdaad van een buitengewoon hoog niveau is.

Van alle deathmetal-substromingen blijf ik technical death tot de gaafste vinden. Wisselend bruut en nekbrekend snel en dan weer fusion of stukken die aan de progressive rock/metal zijn ontleend.

Ik ken hun andere werk niet, maar als dit hun meest toegankelijke en melodieuze plaat is, ben ik wel benieuwd naar hun oudere werk. Ik vind de grunt ook erg toegankelijk trouwens. Niet echt gutteral, maar bijna melodieus. Als dat al mogelijk is bij grunts. Bij Devoured Usurper trouwens wel guttural grunts, maar dat vind ik ook gelijk de minste song op deze plaat. Een beetje een slepende oldschool deathmetalsong.

De gitaarsolo's zijn erg progressive metal, niet echt deathmetal, en de drums variëren van power/heavy metal tot deathblastbeats. Eigenlijk vat het eerste nummer al prima samen waar het bij deze band om draait. Lekker die fretloze bas (doet me denken aan zowel Death als Ark).

Petje af voor de productie trouwens. Wel modern maar nergens helemaal volgepropt. Zo hoor je alle leads en licks en intussen de fretloze baslicks prima, terwijl intussen de drummer en vlugge fills tussen gooit. Maar ook de cymbals (en de bell) zijn mooi in de mix gezet.

Je zou Diluvium ook echt eens moeten luisteren. Dat is met afstand mijn favoriete plaat van Obscura. Daar spelen in ieder geval een andere drummer (Sebastian Lanser) en een andere bassist (Linus Klausenitzer) op. De drumpartijen op dat album hebben een diepe indruk op me achtergelaten toentertijd. Er zijn ook wel wat playthroughs van op YouTube te vinden, mocht dat je aanspreken.

Op deze plaat mis ik een beetje de vinesse en de ogenschijnlijk achteloze moeite waarmee wordt gemusiceerd. Dat hoor ik veel meer terug op Diluvium. Daarentegen vind ik A Valediction wat agressiever en smeriger klinken dan die Diluvium, hetgeen me ook wel weer erg aanspreekt. Zo heeft ieder album zijn voor- en nadelen.

Ik zie trouwens dat ik toevallig Devoured Usurpur hier als enige favoriet heb aangevinkt. Kennelijk is die song me ontzettend bevallen toen ik dit album actief aan het beluisteren was. Wel komisch dat jij dat dan net de minste song van de plaat vindt. Reden genoeg eigenlijk om dit album weer eens op te leggen.

Ik ben in ieder geval ontzettend benieuwd wat je van Diluvium vindt. Mocht je niet de hele plaat willen beluisteren, dan beveel ik in ieder geval de titeltrack, Mortification of the Vulgar Sun en An Epilogue to Infinity aan. Van de eerst- en laatstgenoemde song is trouwens een drumplaythrough gemaakt. Scheelt je weer zoeken.