Indigo De Souza - Any Shape You Take (2021)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Indigo De Souza - Any Shape You Take - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Indigo De Souza - Any Shape You Take
Het debuut van de Amerikaanse muzikante Indigo De Souza vond ik vooral veelbelovend en wat mij betreft maakt het wat consistentere maar nog steeds eigenwijze Any Shape You Take de belofte waar

Het is even schrikken in de openingstrack waarin Indigo De Souza grijpt naar zouteloze pop en de auto-tune, maar de Amerikaanse muzikante herpakt zichzelf gelukkig snel en schakelt al snel over naar indierock. De muzikante uit North Carolina past in de overvolle vijver met jonge vrouwelijke muzikanten in dit segment, maar haar muziek rammelt net wat meer, is wat steviger, wat eigenzinniger en ook wat donkerder. Indigo De Souza presteert volgens mij nog niet op de toppen van haar kunnen, maar haar tweede album is een stuk beter dan het debuut van drie jaar geleden. Een paar schoonheidsfoutjes misschien, maar het grootste deel van dit album is raak.

Een maand of twee geleden werd I Love My Mom, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Indigo De Souza opnieuw uitgebracht door haar platenmaatschappij Saddle Creek Records. Het is een album dat ik in 2018 niet heb opgemerkt en dat drie jaar later zeker geen onuitwisbare indruk maakte, maar me wel nieuwsgierig maakte naar de volgende albums van de muzikante uit North Carolina, die zich op haar debuut wel liet gelden als een eigenzinnig talent.

Op een volgend album heb ik niet lang hoeven wachten, want deze week verscheen Any Shape You Take. Het is een album dat opent met een valse start, want de door auto-tune en doorsnee pop gedomineerde openingstrack maakt echt op geen enkele wijze indruk. Gelukkig schakelt Indigo De Souza snel om, want vanaf de tweede track neemt de indierock het over van de pop en komt ook het talent dat was te horen op haar debuutalbum weer boven drijven.

Het debuut van Indigo De Souza was een album van momenten en dat is opvolger Any Shape You Take ook, al is het album een stuk minder wisselvallig dan het debuut van de Amerikaanse muzikante. Indigo De Souza begeeft zich op haar tweede album op het snijvlak van indiepop en indierock en op het terrein van persoonlijke favorieten als Phoebe Bridges en Torres, om er twee te noemen.

Net als op het debuutalbum zijn de songs van de muzikante uit North Carolina soms lekker rauw en hebben ze een hoog rammelgehalte. Een aantal andere songs zijn net wat beter uitgewerkt en schuren wat meer tegen de indiepop aan. Ik heb persoonlijk een duidelijke voorkeur voor de wat ruwere songs op het album, maar de variatie op het album draagt zeker bij aan de kracht van Any Shape You Take.

Waar het debuutalbum nog klonk als een verzameling veredelde demo’s, klinkt het nieuwe album van Indigo De Souza een stuk beter. Dit is mede de verdienste van de veelgevraagde producer Brad Cook, die onder andere albums van Ani DiFranco, Waxahatchee, Kevin Morby, Hiss Golden Messenger en The War On Drugs op zijn CV heeft staan.

Brad Cook heeft het geluid van Indigo De Souza wat opgepoetst, maar geeft de Amerikaanse muzikante nog alle ruimte voor uitbarstingen en gekte, wat van Any Shape You Take een bijzonder album maakt.

Het is net als het debuut van Indigo De Souza een aardedonker album. De muzikante uit North Carolina heeft de eenzaamheid van haar debuut grotendeels achter zich gelaten, maar de liefdesperikelen die er voor in de plaats kwamen leveren minstens net zoveel ellende op. De instrumentatie is soms sober, ruw en direct, maar een aantal andere tracks pakken uit met een vol geluid vol stevig gitaarwerk. Ook in vocaal opzicht is Indigo De Souza gegroeid. De zang klinkt wat minder onvast dan op haar debuutalbum, maar klinkt gelukkig nog steeds wat ongepolijst.

Ik was op basis van I Love My Mom nieuwsgierig naar de volgende verrichtingen van de Amerikaanse muzikante en Any Shape You Take heeft me zeker niet teleurgesteld. Indigo De Souza heeft een prima album afgeleverd, waarmee ze vooruit kan in de indiepop en indierock van het moment, maar ik denk dat ze nog beter kan en zomaar kan uitgroeien tot de smaakmakers in het genre, wanneer ze maar niet zwicht voor de gladde pop van de niet representatieve openingstrack. Erwin Zijleman

Sommige nummers (17, Darker Than Death, Pretty Pictures en Hold U) zijn echt van hoog niveau. Klasse pop! Jammer dat niet heel het album dat niveau vast houd.

Indigo De Souza laat horen dat ze wel de nodige potentie heeft, maar het komt er niet helemaal uit. Indiepop met soms iets meer indie en dan wat meer pop, niet altijd de goede balans. Zwevend tussen een wat meer alternatieve rock klank en een gladde sound om een groot publiek te bereiken. Ze zal ongetwijfeld groeien en ben wel benieuwd hoe ze live klinkt.