Wicona - Masquerade (2021)

In het zeer productieve jaar 1996 bereiken belangrijke Belpop grondleggers als Novastar, Tom Helsen, Arid, An Pierlé en Hoodoo Club de finale van de Humo’s Rock Rally. Laatstgenoemde leveren met Jugstories en A Just Temporary Loss Of Masculinity twee prima donkere gitaarrock platen af, waarbij de oorsprong te herleiden is tot de invloedrijke Australische postpunk muziekscene uit de jaren tachtig en de net in opkomst zijnde Americana country uit de Verenigde Staten. Een unieke sound dus met dat typerende eigenzinnige van Belgische topmuzikanten. Vreemd genoeg krijgen ze vrijwel geen voet aan de grond terwijl hun collega’s het succes ver over de landsgrenzen weten uit te breiden.

Topmuzikanten, waarvan de belangrijkste liedjesleverancier Harald Vanherf zich ontwikkeld tot een veelgevraagde producer die vervolgens met Millionaire, Zita Swoon en Hooverphonic aan de slag gaat. In 2001 probeert Harald Vanherf met de noisy industrial van Wicona Airbag zijn de gehoopte doorbraak op te eisen. Helaas is er weinig interesse in Up With People en ook het in 2015 uitgebrachte August Heat wil maar niet opgepakt worden.

Onterecht dus, Harald Vanherf heeft echter het volste vertrouwen in zijn kunnen, en richt uiteindelijk de supergroep Wicona op die buiten hem uit de van Het Zesde Metaal bekende gitarist Filip Wauters, de veelgevraagde bassist Mirco Banovic, drummer Kristof Meeuwissen, keyboardspeler en oer Monza lid Luc Weytjens bestaat. Een nieuwe bandsamenstelling, een ander geluid. De hittebestendige seventies country woestijnrock is een decennia verschoven richting de fluorescerende jaren tachtig. Een metamorfose waarbij er een zonnig airbrush laagje aan het concept is toegevoegd en de vocalen zodanig zijn opgepoetst dat er een cleane sound ontstaat.

Tja, met zo’n veelvoud aan rasartiesten moet je deze kwaliteiten ook zeker uitbuiten. Toch hadden ze best wat meer gebruik mogen maken van het mondjesmaat toegepaste ervaren talent van saxofonist Marc De Maeseneer. Veel gedurfder staat de achtergrondzang van vocalisten Nina Babet en Chantal Kashala juist op de voorgrond. Het geeft net die zwoele eighties Bryan Ferry twist aan Masquerade, waardoor het natuurlijker en aardser klinkt. Dit is wel noodzakelijk om die kunstmatige uitstraling te vermijden.

Masquerade is dansbaar, flitsend en vooral heerlijk zomers. Eighties blue-eyed soul. Muziek voor gepassioneerde gentlemen die zich in oversized linnen pakken op het strand voortbewegen. Bloedheet, met een vorm van verleidelijke opwindbaarheid. De ladykiller sound waarmee vooral de aandacht van de dames getrokken wordt. Hier valt namelijk de grootste winst te behalen, omdat de stoere mannenrock van August Heat niet het gedroomde effect oplevert. Dan moet het allemaal met de juiste overtuigingskracht gebracht worden, en daarin is Harald Vanherf zeker geslaagd. Er zit een kleine dosering aan dromerige Americana in verwerkt, wat net voor een wat bredere structuur zorgt.

Nergens helemaal origineel, de vocale kunstjes zijn al tig keer eerder en beter gedaan, maar dat zal ook zeker niet de opzet zijn geweest. Er wordt gepoogd om de eighties te herleven. Voor de veertigplusser een herkenbaar feestje, en daar lijkt Wicona zich duidelijk op te richten. Veel hitparade synthpop en Culture Club new wave, soms met een zwaarder The The postpunkrandje. De funkende Robert Palmer echo’s van The Defense, INXS soul in This Is The Time, opgepoetste beats, blikkerige Prince hi-hats, en synthesizer gitaren. Eigenlijk alles wat fout is, maar waar we zo optimaal van genieten. Bijzonder hoe Harald Vanherf geheel in eigen beheer zo’n leuke gelikte plaat weet te produceren, klasse!!

Wicona - Masquerade | Pop | Written in Music - writteninmusic.com