Gucci Mane - Ice Daddy (2021)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Guwop
-
Poppin (3:34)
met BigWalkDog
-
Posse on Bouldercrest (3:37)
met Pooh Shiesty en Sir Mix-a-Lot
-
Shit Crazy (2:42)
met BIG30
-
Like 34 & 8 (3:52)
met Pooh Shiesty
-
Dboy Style (2:36)
-
Trap Shit (3:06)
met Lil Baby
-
I Got It (2:11)
met Lil Uzi Vert
-
Rich Nigga Shit (2:49)
-
Top of Shit (3:06)
met 2 Chainz en Young Dolph
-
Never Runnin Out of Money (2:46)
met E-40
-
Fold Dat Money Up (4:09)
met Project Pat
-
Gucci Coming 4 You (2:33)
-
Invoices (2:32)
-
Live at the Red Carpet (2:40)
met Peewee Longway
-
Bust Down (3:25)
-
Lately (3:03)
-
How I See It (2:24)
1
geplaatst: 7 juni 2022, 23:37 uur
Gucci Mane – Ice Daddy
Grappig, ergens heb ik altijd het gevoel gehad dat hoe ouder en wijzer je wordt je dat ook wel terug zou zien in je ontwikkeling qua muzieksmaak; diepgaander en serieuzer allemaal en zo. Gucci Mane echter laat me zien (of horen) dat dit niet persé het geval hoeft te zijn. Met wat lekker sterke drank bij de hand dit album van voor naar achteren draaien is gewoon heerlijk genieten.
Mr. Davis was al erg goed, maar er zat wel iets teveel R&B op, maar de plaat had ook wel wat ongelooflijk harde bangers. Ice Daddy scheert die hoge toppen misschien net niet, maar dit is over de hele lijn wel meer die lompe, trappende Gucci Mane. Hij doet waar die goed in is dus en hij stelt wederom niet teleur.
De eerste nummers zijn de hits zullen we maar zeggen. De featurings zijn vooral opkomende rappers van uit zijn eigen kring. Kan niet zeggen dat ze overlopen van talent, maar aardig van Gucci dat hij ze even in de schijnwerpers zet. Like 34 & 8 is wel een erg dikke track en dan vooral vanwege die donkere Mike Will-beat. Het middenstuk van dit album is waar het pas echt lekker wordt. Geweldige featurings ook allemaal. Past er echt naadloos bij. Die Lil Uzi Vert tovert ook weer een brede grijns op mijn gezicht. ‘Watch out, lil' bitch, yeah, I got it’, die Lil Uzi toch. Je krijgt gewoon zin om mee te doen. Waarom en tegen wie je precies gevaarlijk wil doen is een raadsel, maar het voelt gewoon lekker. Ook Fold That Money Up is een heerlijke track, mag wel gezegd worden. Weer zo’n lekkere Mike Will-beat en Project Pat op de track is ook lekker. Gucci zelf weet verzorgt een catchy en achteloze hook: ‘When the club close, when the hoes go Fold that money up, fold that money up’. Alsof we zelf dit niet vaak genoeg hebben meegemaakt hè. Stukje herkenbaarheid.
En dan volgt er nog wel meer lekkers. Zat nummers, maar die duren ook niet te lang gemiddeld waardoor het geen verveelde lange zit wordt. De titels verraden het al wel enigszins, maar erg diepgaand is het natuurlijk niet, maar Gucci Mane blijft vermaken met zijn gebrag over geld, drugsdealerij en de bitches mogen uiteraard ook niet ontbreken. Dat is ook wel gewoon sterk. Jarenlang min of meer hetzelfde doen en de luisteraar daar keer op keer toch mee vermaken. Her en der is men niet heel lovend over dit album, maar dat snap ik dan weer niet helemaal. Of de mensen moesten verwachten dat Gucci Mane op z’n 40e nog experimentele paden ging bewandelen (haha). Nee, gewoon lekker lompe, catchy trap. Het is datgene waar je op hoopt en Gucci levert en dat waardeer ik enorm.
Grappig, ergens heb ik altijd het gevoel gehad dat hoe ouder en wijzer je wordt je dat ook wel terug zou zien in je ontwikkeling qua muzieksmaak; diepgaander en serieuzer allemaal en zo. Gucci Mane echter laat me zien (of horen) dat dit niet persé het geval hoeft te zijn. Met wat lekker sterke drank bij de hand dit album van voor naar achteren draaien is gewoon heerlijk genieten.
Mr. Davis was al erg goed, maar er zat wel iets teveel R&B op, maar de plaat had ook wel wat ongelooflijk harde bangers. Ice Daddy scheert die hoge toppen misschien net niet, maar dit is over de hele lijn wel meer die lompe, trappende Gucci Mane. Hij doet waar die goed in is dus en hij stelt wederom niet teleur.
De eerste nummers zijn de hits zullen we maar zeggen. De featurings zijn vooral opkomende rappers van uit zijn eigen kring. Kan niet zeggen dat ze overlopen van talent, maar aardig van Gucci dat hij ze even in de schijnwerpers zet. Like 34 & 8 is wel een erg dikke track en dan vooral vanwege die donkere Mike Will-beat. Het middenstuk van dit album is waar het pas echt lekker wordt. Geweldige featurings ook allemaal. Past er echt naadloos bij. Die Lil Uzi Vert tovert ook weer een brede grijns op mijn gezicht. ‘Watch out, lil' bitch, yeah, I got it’, die Lil Uzi toch. Je krijgt gewoon zin om mee te doen. Waarom en tegen wie je precies gevaarlijk wil doen is een raadsel, maar het voelt gewoon lekker. Ook Fold That Money Up is een heerlijke track, mag wel gezegd worden. Weer zo’n lekkere Mike Will-beat en Project Pat op de track is ook lekker. Gucci zelf weet verzorgt een catchy en achteloze hook: ‘When the club close, when the hoes go Fold that money up, fold that money up’. Alsof we zelf dit niet vaak genoeg hebben meegemaakt hè. Stukje herkenbaarheid.
En dan volgt er nog wel meer lekkers. Zat nummers, maar die duren ook niet te lang gemiddeld waardoor het geen verveelde lange zit wordt. De titels verraden het al wel enigszins, maar erg diepgaand is het natuurlijk niet, maar Gucci Mane blijft vermaken met zijn gebrag over geld, drugsdealerij en de bitches mogen uiteraard ook niet ontbreken. Dat is ook wel gewoon sterk. Jarenlang min of meer hetzelfde doen en de luisteraar daar keer op keer toch mee vermaken. Her en der is men niet heel lovend over dit album, maar dat snap ik dan weer niet helemaal. Of de mensen moesten verwachten dat Gucci Mane op z’n 40e nog experimentele paden ging bewandelen (haha). Nee, gewoon lekker lompe, catchy trap. Het is datgene waar je op hoopt en Gucci levert en dat waardeer ik enorm.
* denotes required fields.
* denotes required fields.