Colleen Green - Cool (2021)

Wat houdt het in om cool te zijn? Ben je cool als je sportprestaties belangrijker zijn dan de schoolcijfers. Of als je een gigantische hit scoort met een aanstekelijke popsong, terwijl je jarenlang uitgelachen bent vanwege het studentikoze nerd uiterlijk en de te dikke brilglazen. Waren de girl power rockchicks uit de jaren negentig wel daadwerkelijk zo cool, of gewoon meelopers die zich commercieel lieten uitbuiten. Is cool zijn wel zo cool, of een stereotype hippe benaming voor afwijkend volledig geaccepteerd gedrag?

Ben je cool om je als dertiger met vrolijke popdeuntjes te presenteren die een jongere doelgroep aanspreekt welke nog steeds worstelt met de evaluatie van adolescentie tot een volgroeide volwassene? Voor de zoveelste keer bedrogen uit een relatie te komen, is dat echt cool? Het gebrek aan Californication in een seksloos bestaan, wonend in de City Of Angels waar alle verlokkingen aanwezig zijn. Wat levert de popsterrenstatus, waardering van collega’s en volgers op als je leven nog steeds een gigantische grote puinhoop is? Nou, in ieder geval meer dan genoeg inspiratie om je vierde album te vullen met een tiental puntige rock nummers. Leeftijdsgenoten zijn ondertussen gesetteld met een gezinnetje en een goed betaalde baan maar verlangen stiekem terug naar die onbezorgde tijd gevuld met kinderlijke puberprobleempjes. Liefdesverdriet door afwijzing, onzeker over hoe de omgeving tegen je aankijkt, mislukkingen, en een overdosis aan onzekerheid als de puistjes niet onder een flinke laag make-up verdwijnen.

Colleen Green is cool, maar ook weer niet Pulp Fiction cool. De uit Los Angeles afkomstige muzikant heeft te dealen met die jeugdige uitstraling waarmee ze met gemak het tienerpubliek mee aanspreekt en waarschijnlijk moet ze zichzelf nog steeds identificeren als ze een club binnenstapt. Brutaal en speels stoeiend volgens het jaren negentig indiepop principe. Te jong om dit bewust mee te maken, maar wel oud genoeg om die kracht in haar gitaarjuweeltjes te verwerken. Toch rijkt haar gezichtsveld veel verder dan de iconische vernieuwers van The Breeders, Hole, Throwing Muses en Belly, al ligt daar zeker het beginsel van Cool. Op en top vrouwelijk. Fluisterend, lief en sensueel, de breekbare en verleidende karaktertrekken volledig uitgebuit.

Surfrockend op de golven van de new wave houdt ze zich in balans op het punkende How Much Should You Love a Husband? om vervolgens te verdrinken in het dichtgeslibde noise moeras van I Believe In You. Het troebele postpunk eindstuk Presure To Cum is zowat een open sollicitatie naar de vrijgekomen vacature van de The Cure bassist. Heerlijk voorthuppelen op de springlevende synthpoplijnen die zo op Disintegration hadden kunnen staan. Tussendoor neemt ze nog eventjes een spacende krautrock afslag bij Natural Chorus om vervolgens de versnellingen stuk te trappen in het ruig rockende You Don’t Exist. Eigenlijk is Cool vooral Lovely.

Colleen Green - Cool | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik zal vast niet de enige zijn die zo langzamerhand moedeloos word dat het coronavirus voor de zoveelste keer hard om zich heen grijpt. En het kabinet in al zijn naïviteit pas ingrijpt als de druk op de zorg in de ziekenhuizen enorm is toegenomen. Op zulke momenten zoek ik naar een tegendraads geluid, dat dwars door diverse genres snijdt. Dan ben ik bij Colleen Green zeker aan het juiste adres, denk ik zo als ik het hoesje bekijkt. Op de foto draagt zij een spijkerbroek, een leren jack en een zonnebril in een klassieke Ramones-stijl, terwijl zij er behoorlijk cool als een rockchick bij ligt.

Hoewel “Cool” enigszins melodieus klinkt, is Green minder geïnteresseerd in het volgen van de traditionele popsongstructuur. Door haar samenwerking met drummer Brendan Eder en de producers Gordon Raphael (the Strokes) en hiphop specialist Aqua leunt Green op de doe-het-zelf indiepoppunk-esthetiek van haar volwaardig debuutalbum I Want To Grow Up uit 2015. Zes jaar later probeert zij er nog steeds achter te komen hoe volwassenheid er voor haar uitziet. “Voor mij beschrijft het woord ‘cool’ mensen, die zich gewoon prettig voelen om te zijn wie ze zijn. Dat is waar ik nu sta en daarom denk ik dat deze albumtitel zo passend is”, vertelde Green aan het radiostation WBUR uit Boston.

Ik hoor invloeden van eigenzinnige singer songwriters onder wie Liz Phair en Courtney Barnett, new wave uit de jaren tachtig, de jaren negentig indierock, een gruizig gitaarsound, ontspannen synthpop lijntjes en het ietwat nonchalante stemgeluid van Colleen Green. Comfortabel en vertrouwd waaronder de aanstekelijke opener Someone Else en het opzwepende I Wanna Be A Dog over de eenvoud van een hondenleven en de complexiteit van het menselijke bestaan

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Colleen Green - Cool - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Colleen Green - Cool
Colleen Green leverde eerder dit jaar met Cool een wat onderschat album vol onweerstaanbaar lekkere popliedjes met lekker gitaarwerk, prima zang en flink wat invloeden uit de jaren 90 af

Ik merkte Cool van Colleen Green eerder dit jaar niet op, terwijl ik zes jaar geleden gecharmeerd was van haar vorige album. Haar nieuwe album blijkt nog net wat beter. Ook Cool laat zich vooral beïnvloeden door de indiepop en indierock uit de jaren 90 en dan met name door de vrouwelijke boegbeelden uit dit genre, maar Colleen Green is ook niet vies van invloeden uit de postpunk. De bassen zijn diep, het gitaarwerk is heerlijk en de stem van de Amerikaanse muzikante aangenaam. De songs op Cool zitten vol zonnestralen en andere verleidingskracht, maar bijna stiekem voorziet de Amerikaanse muzikante haar songs ook van bijzondere twists. Veel te goed om niet op te merken.

Ik was in 2015 voorzichtig gecharmeerd van I Want To Grow Up van de Amerikaanse muzikante Colleen Green. Het was op het eerste gehoor zeker geen album om heel druk over te doen, maar wat klonken de popliedjes van Colleen Green onweerstaanbaar lekker. I Want To Grow Up liet bij herhaalde beluistering bovendien horen dat de popliedjes van de Amerikaanse muzikante niet zo simpel waren als bij eerste beluistering het geval leek.

Een muzikante om in de gaten te houden dus, maar dat is precies wat ik niet deed toen eerder dit jaar eindelijk de opvolger van I Want To Grow Up verscheen. Cool kreeg in een enkele terugblik op het muziekjaar 2021 nog wat aandacht en dat is terecht, want het nieuwe album van Colleen Green is een uitstekend album.

Net als op haar vorige album vindt de muzikante uit Lowell, Massachusetts, haar inspiratie vooral in de jaren 90. Uit dit decennium zijn met name invloeden uit de indiepop en indierock duidelijk hoorbaar, met Belly, Throwing Muses, The Breeders en alles waar Juliana Hatfield zich mee heeft bemoeid als relevant vergelijkingsmateriaal. Ik noemde precies dezelfde namen in mijn recensie van I Want To Grow Up zes jaar geleden, maar Colleen Green heeft zich sinds 2015 absoluut ontwikkeld.

Cool vermaakt direct vanaf de eerste noot met heerlijke gitaarloopjes, met lome en vaak fluisterzachte vocalen en met songs die zich direct bij eerste beluistering in het geheugen nestelen. Het tempo ligt in de meeste songs lekker laag, wat ruimte biedt aan heerlijk gitaargepiel, dat wordt gecombineerd met diepe bassen en strakke drums.

Cool klinkt vaak als het album dat Courtney Barnett in 2021 had moeten maken, maar niet gemaakt heeft. Nu vond ik het album van de Australische muzikante uiteindelijk prima, maar het net wat stekeligere Cool van Colleen Green past er uitstekend naast. Het aan het eind van de zomer verschenen Cool had de nazomer van 2021 prachtig in kunnen kleuren met songs waarvan de zon net wat harder gaat schijnen, maar ook in de wat grauwe laatste week van het jaar komen de zonnestralen van Colleen Green goed van pas.

Cool is echt zo’n album dat direct lekker klinkt maar uiteindelijk weinig om het lijf lijkt te hebben, maar schijn bedriegt. Wanneer je het nieuwe album van Colleen Green vaker hoort, kun je alleen maar concluderen dat de Amerikaanse muzikante een topalbum heeft gemaakt. De songs zijn lekker, maar zitten ook vol subtiele verrassingen, als hier en daar een flinke vleug postpunk of wat elektronica met een snufje Krautrock.

De uitvoering van de songs is al net zo lekker, met steeds weer heerlijk gitaarwerk en de prima stem van Colleen Green als belangrijkste ingrediënten. Ook Cool is misschien weer geen album om heel druk over te doen, want daarvoor klinkt het allemaal net iets te bekend, maar ondertussen heeft Colleen Green wederom een album gemaakt waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden en dat af en toe de fantasie nog aangenaam kietelt ook.

Colleen Green, die inmiddels toch hard richting de veertig gaat, wilde zes jaar geleden opgroeien maar is nu hartstikke cool. Ik heb zomaar het idee dat er nog veel meer in zit bij de Amerikaanse muzikante, want zeker de net wat avontuurlijkere songs op Cool zijn, als je ze een paar keer gehoord hebt, niet alleen leuk, maar ook interessant. Erwin Zijleman