Tropical Fuck Storm - Deep States (2021)

"From the mouth of the horse an anonymous source says:
'The Gimbals, the Tic Tacs, if they ever come back,
we’ll be waterboarding Martians with a planet earth flag.
There’s too much information, I can’t get an erection,
or a stay of execution until after the election.
'Cause the body-cam’s live. The body count’s dead
next to people making babies on the World Wide Web.
Give-a-fuck-fatigue"

Jaja, vrolijke boel weer bij Gareth Liddiard en zijn bandje

New Romeo Agent is waanzinnig alvast!

Wát een plaat. Gedementeerde haast gesaboteerde songs vol gekte, psychedelica, manische poppy zanglijntjes, gebroken funk/hiphopritmes en koortsige rock 'n roll vol vervormde gitaren. Haast terugharkend op Royal Trux in de 90's (en in het verlengde daarvan Captain Beefheart). Al met al: precies zoals we Tropical Fuck Storm kennen dus. Perfect voor de huidige zeitgeist.

Ja, nieuwe Tropical Fuck Storm! Het rock genre legt mij wel in de watten dit jaar: eerst al die Britse rock bandjes uit de windmill scene die hun beloften waar maken, de woestijn-rock van Mdou Moctar ging ik ook al erg goed op en nu laat Down Under weer eens fanatiek van zich horen. Met een schuin oog hou ik Stabscotch ook nog eens in de gaten, die 2 heerlijk chaotische singles hebben gedropt.

Maar TFS dus, volledig met de bovenbuurman eens dat ze een van de interessantere rock-acts uit recentere tijd zijn. Dit album start ook gelijk in de overdrive, met de constante shifts en uitbarstingen. Waanzinnig, TFS brengt een rauwe, maar enorm creatieve rock-energie met zich mee als geen ander.

Al met al is de eerste indruk wel dat dit niet mijn favoriete TFS project gaat worden. De fragmentarische stijl is met vlagen wel heel slordig, wat uiteraard een bewusie zal zijn, maar soms ga ik er volledig in mee (The Greatest Story Ever Told en G.A.F.F.) en soms raken ze me wat kwijt (Blue Beam Baby en Reporting of a Failed Campaign). Overigens zijn er richting het einde ook wat meer 'conventionele' nummertjes te bekennen, die wat meer weg hebben van de eerste twee albums (New Romeo Agent en Legal Ghost) en doet The Donkey denken aan de glorie dagen van The Drones. Mooi mixed bag, maar daardoor mis ik ook een beetje consistentie. Afijn, ik sluit absoluut niet uit hij nog gaat groeien en een 'mindere' TFS is nog steeds 4* voor mij.

Waarschijnlijk ben ik veel te oud voor deze muziek, kan er geen chocola van maken.
Heb dit album ter recensie een tijdje terug mogen ontvangen, maar toen bij de eerste luisterbeurt halverwege resoluut afgezet. Maar goed, ieder zijn meug.

Eerste indruk is dat het toch een wat mindere plaat is. De ook hier weer aanwezige manische gekte lijkt in minder beklijvende liedjes gegoten dan op vorige platen, al zijn het openingsnummer en The Donkey dan weer wel ouderwets sterk. Toch nog maar even de kans geven.

Ik ben 60 (echt) en vind dit fantastisch. Muziek waar ik te oud voor ben... dan denk ik toch eerder aan iets als Kensington

Naar Kensington luister ik ook niet, maar dat niets met leeftijd te maken, maar meer met de middelmatige kwaliteit van die band, Barend G.
Die opmerking over dat ik te oud ben TFS moet je trouwens niet serieus nemen. Ben zelf 63 (echt), maar luister naar veel hedendaagse muziek.

Maar om dat gebrek aan kwaliteit te kunnen herkennen, moet je toch eerst een zekere leeftijd hebben bereikt, volgens mij - vandaar dat Kensington zoveel jonge fans heeft

(maar genoeg over die flauwekulband, straks wordt deze reactie nog verwijderd wegens schandelijk offtopic)

klopt. Het middenstuk klinkt het zelfs voor TFS begrippen bijna aan de toegankelijke kant. Bijna zeg ik toch. Maar gelukkig is er genoeg manische gekte om de minder geoefende luisteraar stapelgek te krijgen als je Deep States als liftmuziek draait en de lift blijft vastzitten.

De bovenburen zullen opgelucht zijn als ik dit weekend over Deep States gaat schrijven. Na minimaal 30 luisterbeurten zullen ze wel horendol zijn geworden. Plaatje mag hierna uit mijn cd-wisselaar

Tof plaatje, gaat zo'n beetje alle kanten op. Gekkigheid en krankzinnigheid liggen vrij dicht bij elkaar, en toch weet het viertal zijn eigen welgekomen afwijkingen fraai te kanaliseren in soms verrassend aanstekelijke songs. De afwisseling in vocalen vind ik ook erg leuk.

De opener zorgt meteen voor een heerlijke manische 5 minuten, vooral het eerste deel van de plaat is Tropical Fuck Storm lekker op dreef (zo tot en met The Donkey. Daarna wordt het allemaal wat gewoner (mag het even?), maar de songs blijven goed. Die onverwachte afsluiter is dan weer wel kenmerkend.

3,5 sterren

Gisteren in VERA deze schreeuwers gezien. Bij vlagen geniaal. Bij andere vlagen zeker niet.

Ik vond de dames teveel schreeuwen en te weinig echt zingen. Iets ingetogener en zuiverder was fijner geweest.

Ja, je wordt ouder papa

Ik was gisteren ook in VERA en deel je mening niet. Denk niet dat leeftijd er iets mee te maken heeft. Ik vond het concert vrijwel alleen maar geniaal. Misschien nog wel beter dan in 2019.

New Romeo Agent is misschien wel het sterkste nummer van de plaat.