David Keenan - "WHAT THEN?" (2021)

Begin vorig jaar debuteerde de Ierse singersongwriter David Keenan op overtuigende wijze met het meeslepende, bijna een uur durende, A Beginner's Guide to Bravery. Door de liefde woont Keenan tegenwoordig in Barcelona, wat zeker invloed heeft gehad op zijn muziek en teksten. In een recent interview licht hij die invloed als volgt toe : “I think I got a lot of colour from Barcelona. The colours and the environment and constant heat, it’s just different. You’re waking up to a different sky, different colours, a different language. I don’t speak Spanish very well so I could just walk around taking in so much less, but I didn’t feel less impacted by the place in terms of inspiration, seeking out Picasso and the music. I wrote and recorded the album in Ireland and then went to Barcelona as a blank canvas again, but less anxiety-ridden. By the end of it, the question ‘what then?’ becomes less perplexed and more assured, a statement of intention. Moving to Spain helped me just park it and move on, embrace the colours and the environment and take it in.”. Sleutelsong is Philomena. Zijn grootmoeder heette Philomena, bij wie hij zich in zijn jeugd erg geborgen voelde. Hij verlangt nog af en toe terug naar die tijd, te leven als een onschuldig kind en mist hij het fysieke contact, omhelzing door zijn grootmoeder. Regels als : “Tell me your story, Sing me to sleep en Can I stay with you during the week” geven de fijne band die hij had met zijn grootmoeder aan. In Hopeful Dystopia komt de bekende Ierse schilder en binnenhuisarchitect Francis Bacon ter sprake, die de laatste jaren van zijn leven sleet in Barcelona. Keenan ziet trouwens verwantschap met schilderkunst, hijzelf schildert met woorden. Net als de voorganger is opvolger WHAT THEN? weer een meeslepend album geworden. Dynamiek en ritme speelt andermaal een grote rol. Het album heeft iets meer tijd nodig om onder de huid te kruipen. Niet alle songs, Beggar to Beggar is erg aanstekelijk en blijft meteen hangen. Een van de fraaiste en meest ingetogen songs is afsluiter Grogan’s Druid. Grogan’s is een bar in Dublin, waar hij weleens een man ontmoette die eruit zag als Christus, maar gekleed in een wit T-shirt en Dunlop tennisschoenen dragend. WHAT THEN? doet wat mij betreft zeker niet onder voor zijn overtuigende debuut.

David Keenan live:

21-10 BRUSSEL : Secret Show
22-10 AMSTERDAM : Paradiso Noord
06-11 GRONINGEN : Take Root Downtown

Na het sensationele debuut album van David Keenan ben ik reuze benieuwd hoe deze bij mij binnenkomt. De voortekenen, zoals Lura ze beschrijft, zijn in iedergeval goed.

Verschrikkelijke plaat. Het doet me overall erg aan Ed Sheeran denken, maar dan zonder het 'hippe' gedoe.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Keenan - "WHAT THEN?" - dekrentenuitdepop.blogspot.com

David Keenan - "WHAT THEN?"
De Ierse muzikant David Keenan debuteerde vorig jaar op indrukwekkende wijze, maar zet op zijn tweede album stappen in alle richtingen, wat een bijzonder fascinerend album oplevert

Met A Beginner's Guide To Bravery leverde David Keenan vorig jaar een debuut af dat iedereen die het album heeft beluisterd niet snel zal zijn vergeten. De Ierse muzikant vertolkte zijn songs met veel gevoel en vertelde terloops ook nog eens prachtige verhalen. Met zijn tweede album borduurt David Keenan voort op zijn debuut, maar slaat hij ook op indrukwekkende wijze nieuwe wegen in. “WHAT THEN?” is hier en daar voorzien van een bont, maar ook groots en meeslepend geluid en klinkt over de hele linie warmer en voller dan het debuut van David Keenan. Gebleven zijn de gepassioneerde vocalen en de prachtige verhalen, die hier en daar lezen als gedichten. Meeslepend album.

De Ierse muzikant David Keenan noemde ik vorig jaar een waar fenomeen. Aanleiding was het verschijnen van zijn debuutalbum A Beginner's Guide To Bravery, waarop hij wat mij betreft imponeerde met mooie verhalen, knappe songs en hartverscheurend mooie vocalen. Die vocalen en het Ierse accent van de muzikant, die op dat moment vanuit Liverpool opereerde, vielen overigens niet bij iedereen in de smaak, maar als je vatbaar was voor de bijzondere zang van David Keenan en zijn gepassioneerde voordacht en verhalen, kwam A Beginner's Guide To Bravery hard binnen.

David Keenan heeft Liverpool vanwege de liefde inmiddels verruild voor Barcelona, maar zijn tweede album nam hij op in zijn vaderland Ierland. In zijn hoofd was David Keenan echter al in Barcelona, want zijn tweede album, “WHAT THEN?”, klinkt wat minder Keltisch en wat warmer dan zijn debuutalbum. De verschillen met het debuutalbum moeten ook weer niet overdreven worden, want direct vanaf de eerste noten is het tweede album van David Keenan deels een feest van herkenning.

De instrumentatie klinkt in de fraaie openingstrack What Then Cried Jo Soap net wat warmer en voller en valt bovendien op door een stevig aangezet ritme, maar David Keenan haalt zijn vocalen ook dit keer uit zijn tenen en vertelt op gepassioneerde wijze zijn mooie verhalen.

Door het net wat andere geluid klinkt “WHAT THEN?” net wat moderner dan het bijzondere debuut van David Keenan, maar ook het tweede album van de Ierse muzikant lijkt hier en daar zo weggelopen uit de jaren 60 of 70.

Vergeleken met A Beginner's Guide To Bravery kiest de Ierse muzikant op zijn tweede album wel wat vaker het experiment. Zo haalt hij in het bijna bombastische Bark flink wat strijkers en Oosterse klanken van stal en begeeft hij zich hier en daar op het terrein van Rufus Wainwright (in zijn net wat minder pompeuze dagen).

Keltische invloeden hebben iets aan terrein verloren, al klinkt de muziek van David Keenan nog steeds onmiskenbaar Iers, ten gunste van een belangrijkere rol voor ritmes, een lekker vol geluid en flink wat invloeden uit de psychedelica.

A Beginner's Guide To Bravery imponeerde deels vanwege de ‘less is more’ aanpak, waardoor het veel voller klinkende “WHAT THEN?” wat meer tijd vraagt voor het maken van een onuitwisbare indruk, maar ik denk dat het net wat voller ingekleurde geluid van de Ierse muzikant uiteindelijk een breder publiek aan zal kunnen spreken.

David Keenan liet op zijn debuut horen dat hij een groot verhalenverteller is en die kunst is hij niet verleerd op zijn tweede album, waarvan de teksten lezen als een roman, waarin de jeugd van David Keenan en het Ierse culturele erfgoed vaak centraal staan. Door de bijzondere instrumentatie en hier en daar bonte klanken komen de teksten op bijzondere wijze tot leven, wat de impact van de muziek van David Keenan verder vergroot.

Op “WHAT THEN?” slaat David Keenan hier en daar net wat andere wegen in, maar het tweede album van de muzikant uit Barcelona is uiteindelijk ook een logisch vervolg op zijn glorieuze debuut en bovendien een vervolg dat iets toevoegt aan dit debuut. Ik heb het album een paar keer moeten beluisteren voor ik net zo onder de indruk was als een jaar geleden, maar sindsdien groeit het indrukwekkende “WHAT THEN?” alleen maar door. Erwin Zijleman

Lijkt dit op Ed Sheeran???????????????

Wat een verschrikkelijke vergelijking, van de muziek van Ed Sheeran springt bij mij spontaan het glazuur van mijn tanden, zo mierzoet.

Maar goed, iedereen beleeft muziek op zijn eigen manier.

Overigens is het een absolute groeiplaat, die almaar beter wordt.

Of hij beter wordt, weet ik niet. Ik draaide hem uit respect voor jou net nog een keer en dan landt hij ietsjes anders.. maar heel veel vrolijker word ik er niet van. Wellicht is dit net het soort 'folk' dat is dat ik niet trek.

Ik hou best van Ierse en Schotse traditionele muziek en folk muziek, maar dit is op een bepaalde manier zo verweven met een poppy inslag, dat ik me er vooral bij ga zitten ergeren. Vooral bij de eerste paar tracks is dat zo. En qua Ed Sheeran: dit is dan zonder dat mierzoete laagje

Ik mis de Keltische verfijningen van het debuut. De instrumentatie vind ik vaak te bombastisch; Vaak voeren percussie ritmes de boventoon.
De extraverte zangpartijen zijn gelukkig wel gebleven.
Ik hoop dat het groeiplaat wordt, maar voorlopig kom ik nog niet verder dan *3.5.
Met Ed Sheeran heeft deze muziek derhalve niets te maken ... (om de discussie maar weer eens aan te zwengelen) ...

'What Then Cried Jo Soap' hoor ik hem zo zingen. Juist dat bombastische in combinatie met het ritmische én de soort stem doet mij bij een dergelijke vergelijking uitkomen. Juist die elementen maken deze plaat voor mij tot iets wat mij verre van kan bekoren

Zoals ik al eerder zei, iedereen beleeft muziek op zijn eigen manier.

Dat bombastische bevalt mij juist weer uitstekend, hierdoor klinkt deze plaat nog net wat rijker dan het debuut.

Het in januari 2020 verschenen veelbelovende debuut A Beginner’s Guide to Bravery is een droomstart die David Keenan al snel buiten de grenzen van het Verenigd Koninkrijk brengt. Wie is toch deze jonge coole gast die op voortreffelijke wijze de beleving van oude Ierse folk traditionals met jeugdig enthousiasme weet te presenteren? Nog net voordat corona zich mondiaal verspreid, geeft hij een voortreffelijk optreden in het Amsterdamse Paradiso, en worden er vervolgplannen op papier gezet. En dan valt alles stil… What Then?

David Keenan is een gepassioneerde persoonlijkheid, die zoveel liefde uitstraalt. Met die aantrekkingskracht weet hij de luisteraar te ontroeren en diep te raken. De emotionele schreeuw die de puurheid van de kleine liedjes zo mooi omlijst, heeft op What Then? plaats gemaakt voor een bredere universele benadering. Gaat dit ten koste van de kwaliteit van zijn nieuwe tracks? Nee, dat niet, die blijven dat hoge niveau aanhouden. Levert hij er wel wat persoonlijke diepgang voor in? Ja, dat wel, maar het gaat er nu vooral om wat hij hier voor terug geeft.

Songs als het uptempo Beggar to Beggar, de gelikte popsong Sentimental Dole en het treurende gedicht van zijn Schotse naamgenoot The Grave of Johnny Filth zouden zich prima kunnen socialiseren op het debuut. Het onschuldige jongensachtige in zijn stem heeft een volwassen warm randje gekregen. Natuurlijk, veroudert iedereen sneller door de impact van afgelopen periode, maar de metamorfose in het geluid van deze Ierse volkszanger is immens te noemen. Nog steeds zijn daar die hoge gillende sprongetjes waarmee hij de zinnen eindigt, hij weet de nummers ook doorleefder op vertellende wijze te dragen. Hij overtroeft zichzelf met beeldende woordentovenarij in het tekstueel zeer sterk observerende Peter O’Toole’s Drinking Stories, waar de spanning vijandig effectief toeslaat.

Op het moment dat de wereld dreigt weg te zakken in de grijstinten van de pandemie, grijpt David Keenan de kans aan om het verloren jaar te ontvluchten. Dit brengt hem in eerste instantie in Parijs, om vervolgens door te reizen naar het altijd warme en kleurrijke Barcelona. Hij offert daarmee wel een deel van zijn roots op, en verbreed zijn kennis om zich te verdiepen in invloedrijke schilders. Een ander leefklimaat en de zoektocht in de kunst levert nieuwe inspiratiebronnen op, die absoluut de weg gevonden hebben op What Then?. Maar ook in die bezielende locaties wordt de zanger getroffen door de trieste leegstand van verlaten galerijen, welke zijn plek opeist in het eenzame Hopeful Dystopia. Het nieuwe geluk overstemt ook niet die melancholische Me, Myself and Lunacy heimwee naar zijn vaderland.

De duisternis ontfermt zich over What Then Cried Jo Soap. De zelfverzekerde vreemdeling die verdoofd door de alcohol en liefde de eerste stappen zet in een omgeving die niet de zijne is. Uitheemse verleidelijke gewoontes, die uitnodigend op elke straathoek hem staan op te wachten. Hij neemt ze tot zich en transpireert ze uit als eigen gemaakte lichaamssappen. Broeierig, een tikkeltje ondeugend en vooral mysterieus. Zichzelf overgevende aan de zonlicht ontwijkende verlokkingen die zijn kwetsbare ziel binnendringen om zich daar definitief te nestelen. Het geloof in een hoopvolle toekomst brokkelt af en laat zijn sporen achter in het decadente gitzwarte Bark. Overeind krabbelen en keihard op je plek gewezen worden, strijdend tegen de demonische waanzin, geïllustreerd door bezwerende 1001 nachten orkestratie.

Ieren staan er om bekend dat de verbindende familiebanden erg hecht zijn, en uiteraard is dat bij David Keenan niet anders. Het brok in de keel moment Philomena is een prachtig en oh zo herkenbaar eerbetoon aan zijn grootmoeder. Een eigenwijze experimentele puber die zich verzet tegen de generatie van zijn ouders, maar wel voor de nodige wijze raad en levenslessen bij zijn oma aanklopt, en in vertrouwen zijn worstelingen en onzekerheden met haar deelt. Net als David Keenan was ze een poëtische verhalenverteller, die deze krachtige eigenschap aan hem overdraagt. Het ontkiemingsproces begint dus zeer dicht bij die huiselijke kern. Grogan’s Druid, de terugkeer op de geboortegronden van het mythische Dundalk. De verloren zoon die op vrijdagavond de plaatselijke kroeg binnen wandelt, omarmt wordt en vervolgens samen met zijn vrienden een katerrijk weekend inluidt. Zo mooi om met die thuiskomst te eindigen.

David Keenan - WHAT THEN? | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Schitterend en vooral heel catchy album. Breekbaar op Philomena maar ook heerlijk onvervalst Iers op Joe Soap en Johnny Filth. Tegen het einde zakt het ietsjes weg maar zeer sterke plaat van deze David Keenan. Nergens ook maar een seconde gestoord aan zijn stem of accent, heer-lijk!

Nummer 5 van mijn 2021 jaarlijst

Oké ik geef toe: een paar dagen Dublin en deze plaat geeft je toch wel een ander inkijkje dan als je dit vanaf de bank in Nederland hoort. Ierse kliffen en comfortfood uit de Pubs, jezelf verdrinken in rode biertjes en Ierse poëzie en je grijpt al gauw naar David Keenan's laatste album.

Het gekke is dat dit ook bijna niet gebeurd was. Het was een rare fout van Spotify om in één keer Joe Soap in mijn eigen playlist te zetten zonder dat ik dat zelf had gedaan. Afijn, een hele goede fout. Een ritmische opener die je nog lang meeneuried en je een heerlijke Ierse introductie geeft. Bark is dan weer opzwepend op een andere manier. David gebruikt zijn stem hier hoger en wat scheller waardoor je meteen een andere inkijk krijgt op zijn kunnen. Beggar & Philomena zijn op hun manier heerlijk zomers en diepgeworteld verdrietig en tonen aan dat David op meerdere paarden wedt.

Keenan is de pubmuzikant overstegen en weet schitterende verhalende teksten neer te pennen op Johnny Filth, Boarding House en My Myself & Lunacy. Afgetopt met het ludieke Grogar's Druid (ben zowaar in Grogar's geweest vorige keer) blijft dit toch echt een heerlijk singer-songwriter album waarvan de origine echt de doorslag geeft in authenticiteit en vooral ook op de replay-waarde.
WHAT THEN lag voor mij klaar in een ''secret record store'' en deze zal nog vele rondjes op de tafel draaien, wat een ontdekking!

Na het debuut, dat zich met enige aarzeling toch wist te ontplooien, vind ik dit een lichte tegenvaller. Het klinkt in alles als een doorslagje van dat debuut, waarbij de elementen die me tegenstaan - de zang, die me soms wat aan Paolo Nutini doet denken, en het soms nogal pompeuze karakter - het helaas winnen van wat ik hier wel goed aan vind - met name de sterke teksten. Het kan natuurlijk dat deze ook nog wat meer luisterbeurten nodig heeft (heb 'm tweemaal beluisterd), maar voor nu is het 'm toch net niet, vooral.

3 sterren