Hank Mobley & Lee Morgan - Peckin' Time (1959)

Met: Hank Mobley (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Wynton Kelly (piano); Paul Chambers (bas); Charlie Pership (drums)

En eens een plaatje dat zowel op naam van Mobley als Morgan staat, één van die typische hardbop-platen uit de late jaren vijftig waar je normaal gesproken 3,5* voor geeft.

Dat is soms helemaal niet erg: het is misschien allemaal 'niet wereldschokkend', maar muzikaal is het dik in orde. Over een ritmesectie met Pership, Chambers en de onvolprezen Wynton Kelly kun je eigenlijk geen klachten hebben, Wynton pakt ook een paar heerlijk creatieve en swingende solo's mee.

Dan de frontmannen: het is interessant om te horen hoe Morgan zich de stijl van zijn idool Clifford Brown eigen heeft gemaakt, en tegelijk voorzichtig de grenzen van zijn stijl aan het verkennen is. Hij is nog niet waar hij in de jaren zestig zou zijn, maar het blijft behoorlijk fijn en onderhoudend.
Ik ken nog steeds niet genoeg van Mobleys werk om me al te mengen in de discussie of hij 'saai' of 'ondergewaardeerd' is, maar met zijn kenmerkende, vriendelijke stijl speelt hij hier toch een aantal behoorlijk fraaien dingen. Luister naar zijn solo op het tweede helft van 'Stretchin' Out': hier is toch wel echt een rasmuzikant aan het werk.

Nee, de albumhoes was niet Blue Note's meest geïnspireerde moment, maar verder is dit gewoon een ontzettend fijne, swingende plaat, waar ik eigenlijk vier sterren voor wil geven. Ach weet je wat, het is lekker weer, ik ben in een goede bui met een lang weekend voor de boeg, ik doe het gewoon ook.