Tin Fingers - Groovebox Memories (2021)

Eigenlijk toch wel goudvinken die indiepoppers van TF! Ondanks 3 jaar felle groeipijnen en barensweeën samengaand met de geboorte van dit debuut, staan ze er daar op de Werchter Parklife-wei wel al onmiddellijk mee te pronken. Met melancholische stem die het midden houdt tussen die van Antony, Blaudzun en Thom Yorke, bijt zanger Felix Machtelinckx de plaat sterk de spits af. Het zwaarmoedige 'Song for Sons with a Fucked up Dad', loflied voor wie zelf z'n fucked-up vader uit het leven zag stappen, is meer dan 7 schitterende minuten Radiohead waardig. De song verwijst ook meteen naar de dansvloer en dit niet voor het laatst. De frisse ritmiek van Arsenal, Felix' tweede muzikale thuishaven, is nooit veraf. Net zo bij 'Happy Family', waar Felix zich afvraagt of het noodlot van z'n pa hem ook zal overkomen. De plaat zit vol dergelijke persoonlijke mijmeringen. Evenzeer de hang naar 't verleden, "I wish I was born in the past", bedenkt ie sfeervol in het prachtige 'Wish', croonend als Bryan Ferry ten tijde van Avalon. De retro-mind zit er dus goed in, dat hoor je! Pas tijdens de rijping van de plaat was ze er dan plots, die muze van de broodnodige samenhang. In kwam ineens de overspannende sound van de eighties, middels de oude originele groovebox uit de plaattitel. Na even herbronnen, zichzelf ermee terugvinden, is het resultaat dus nu een heel evenwichtige plaat, zowel heerlijk vintage als dromerig futuristisch. Daarop ook de al gekende sterke singles. 'Glow', gelaagde synths, vrolijke dansbeat, festivaltopper. Het schone ''Fomo For Kids', ballade over de hunker naar liefde in kindertijd, heel pakkend met kinderkoortje.
Enfin, voor TF is het dan toch uitgekomen! Song 'July' scandeerde het nog zo vurig : "Juli! Roep me op!". Welnu, staan ze er nu toch? Helemaal en terecht! Heel toepasselijk dan ook, in hun slotsong, als een Triggerfinger vrolijk fluitend kan TF eindelijk tevreden 't doek laten nedergaan. Met applaus!

Ik vind "Happy Family" ook een topper, al wist ik al bij de eerste luisterbeurt waar ik het refrein van kende: The Magic Numbers - Forever Lost