William Ackerman - It Takes a Year (1977)

Een mooi, meditatief album, het tweede album van William Ackerman, het derde op het Windham Hill label. Dit label heeft William Ackerman zelf opgericht met zijn vriendin Anne Robinson. William Ackerman was een zeer regelmatig spijbelende scholier/student die akoestische gitaar speelde. Vrienden vroegen hem of hij niet een cassette vol kon spelen, dat werd zijn eerste album. Maar hij besloot een label zelf op te zetten waar dit album werd uitgebracht. Het is het eerste album van Windham Hill met de karakteristieke Windham Hill hoes, iets wat van ECM was afgekeken. Windham Hill produceerde enkel instrumentale muziek , waarbij folk, jazz, neo klassiek bij elkaar kwamen.
Dit album begint met het bekendste nummer van William Ackerman "The Blacklayerś Beautiful Daughter" , het nummer dat later nog twee keer op plaat werd gezet, maar dan net in wat andere uitvoeringen.
'The Impending Death of the Virgin Spirit' is een zeer persoonlijk onderwerp over het verlies van de onschuld, iets wat William zelf meemaakte toen zijn moeder overleed, terwijl William pas 12 jaar oud was. Wel speelde hij toen al gitaar. Er is veel op het album te beleven, behendige overgangen tussen snelle folkgitaarliedjes en sierlijke, contemplatieve, bijna melancholische studies.
Een mooi album uitgebracht in 1977. De techniekopname was nog niet heel erg best. Later zegt William dat één microfoon in een dure studio meer kostte dan de kosten voor de opnames van de eerst 4 albums bij elkaar. Het klinkt inderdaad soms wat blikkerig, maar op zich een mooi album. Heerlijk om even tot rust te komen.

Erg rustgevende, bijna meditatieve akoestische en volledig instrumentale gitaarmuziek, die ergens tussen de folk en de neoklassiek in ligt, met zo nu en dan een uitstapje richting bluegrass en country. Het is wel een beetje teveel van hetzelfde op een gegeven moment. Maar sommige stukken zijn dan ook wel weer erg mooi.

Ik heb ooit eens een album van deze William Ackerman cadeau gekregen van een vriend die ik naderhand uit het oog verloren ben. Zat in een pakketje LP's dat hij wegdeed, met daarin ook platen van bijna-naamgenoot Jan Akkerman en violist Luc Ponty. Ik nam dus aan dat dit in hetzelfde straatje zat, maar behalve het feit dat het instrumentale (gitaar-)muziek was, vond ik verder weinig overeenkomsten.

De LP's van Akkerman en Ponty heb ik nog steeds, maar van deze vermoed ik dat-ie ooit op de stapel voor de kringloop is beland. In mijn herinnering kabbelde het teveel en te monotoon voort, en naderhand begreep ik dat Ackerman te boek staat als een van de grondleggers van de new age, die met name in de VS in de jaren tachtig een hoge vlucht nam. Misschien dat ik er nu met andere oren naar zou luisteren, maar destijds kon het me maar matig boeien.

Ik vind het wel mooi en rustgevend. Maar ik ken fijnere akoestische gitaarplaten zoals deze: Jukka Tolonen - Mountain Stream (1979)