The Bug - Fire (2021)

Bruh

Pressure

Jullie lijken enthousiast

Makkelijker te lezen op The Bug - Fire | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Dat de UK producer Kevin Martin nooit stil zit is een understatement. Sinds 2019 heeft ‘ie alweer een King Midas Sound uit, een samenwerking uit met zangeres Dis Fig, een The Bug verzamelalbum en een niet aflatende stroom solo-releases onder de eigen naam (meer dan 10, sowieso). Slechts een greep uit zin recente werk, want telkens als je denkt van alles op de hoogte te zijn komt er toch weer een verborgen pareltje tevoorschijn uit zijn soms obscure discografie. Toch zullen veel fans zichzelf vooral afvragen waar het ‘echte’ vervolg is op de meest invloedrijke albums onder zijn The Bug naam: dub/grime/dancehall/noise splinterbom London Zoo en het meer introspectief gelaagde Angels & Devils. Die opvolger is er nu eindelijk met Fire.

Een beetje maatschappijkritiek en apocalyptische sfeer is bij The Bug nooit vreemd. Toch houden we het hart vast als zijn andere helft van King Midas Sound, poëet Roger Robinson, het noisy ambient intro begint met een situatieschets van mogelijk 4 jaar pandemie: . People were no longer arrested for not being vaccinated, now they were just terminated . Goed, donker is één ding, maar gaat dit album echt zo ver? Zit het cynisme en de frustratie van de huidige maatschappelijke- en sociale situatie zo diep dat we een verbitterd depressief album voor de kiezen krijgen in plaats van een lekkere lompe doorbeuker? Nee, gelukkig niet!

Meer dan ooit te voren voelt deze nieuwe worp als een gezellig onderonsje van mensen die elkaar kennen uit de UK Grime, dub en Dancehall scene. Naast Roger Robinson is daarbij een grote rol weg gelegd voor oude bekenden Flowdan en Manga Saint Hilare (die we in 2019 nog live zagen op Le Guess Who?), waar eerstgenoemde een rustgevende stem heeft zo donker als de nacht en Hilare juist hoge uithalen kent en als een gek op topsnelheid tekeer gaat. Het is een gemiste kans dat de twee niet samen op een track konden verschijnen hier. Underground sensatie Logan OLM switcht met het grootste gemak tussen dub en grime, maar heeft door zijn patois-klanken wel echt dat authentieke dancehall geluid.

MC FFSYTHO komt binnen deze stijl van het album misschien wel het meest zelfverzekerd en agressief voor de dag op How bout dat, enkel gesteund door simpel klokkenspel en dreunend luie dub beats gaat ze helemaal los. De UK Grime sound is op Fire dus het meest vertegenwoordigd. Maar Martin wedt niet enkel op hetzelfde paard, gelukkig niet. Zo zijn er haast geen woorden voor hoe giftig de raps en spoken word van de Amerikaanse Moor Mother je kamer komen binnenvallen, om nachtmerries van te krijgen. Gesteund door een stevige bak schelle noise en beats die zo lek zijn als een zwabberende luchtballon op het punt van neerstorten. Om bang van te worden. Enkel ragga pionier Freddy Daddy voelt wat misplaatst en cliché met de vrolijke track Ganja Baby – één keer raden wat het onderwerp is?

Zo zijn vooral die gastbijdrages verantwoordelijk voor het grote feest dat Fire is geworden. Vocalisten die kunnen zingen, rappen en praten over dub, danchall, grime, noise en industrial- en hardcore-beats. ZIjn muzikale inkleuring voelt hier vaak wat rudimentair en zeker minder gelaagd als anders. Meer uitgekleed. De donkere, lomp harde sfeer voelt vooral vertrouwd. Dit is geenszins erg als het zo geweldig blijft klinken als hier. Martin sloopt je speakers en je je oren, laat je woonkamer meetrillen en maakt de buren boos zoals weinig anderen dat kunnen binnen deze niche-stroming. Des te opvallender is dan de psychedelisch gelaagde grime van High Rise waar ambient, breaks, lompe beats en noise één geheel vormen en Manga Saint Hilare zijn raps ook nog eens meermaals over elkaar gelaagd zijn. De enige koptelefoon-waardige track op een vocaal gevarieerd, maar instrumentaal door-beuk album vooral gemaakt voor je speakers. Niet nadenken, maar genieten!

Ik ken van The Bug verder alleen London Zoo en In Blue, maar dit klinkt nog minimalistischer dan die toch al behoorlijk kale platen. De producties bestaan grotendeels uit fantastische diepe subbass, opgeblazen kicks, ratelende drums, en bergen reverb, aangevuld met dreigende synths die niet zelden doen denken aan de verschrikkelijke BWANNNGGGGG geluidseffecten die enorm populair zijn bij bioscoopfilms sinds Inception. Waar ik dit laatste in films meestal een irritante truc vind om de ervaring van de kijker te beïnvloeden, past het precies in het dystopische geluid dat The Bug kenmerkt. Het geheel is extra effectief als de rappers die beats gebruiken om hun pijlen te richten op politieke issues: Roger Robinson snijdt, zoals ThirdEyedCitizen al benoemt, een paar pijnlijke punten aan, waarbij het stukje uit de intro over de brand in de Grenfeld Tower de eerste keer flink bij me binnenkwam, en op Pressure gooit Flowdan daar nog eens een schepje bovenop:

Wait for the revolution, but the revolution can't start!
We are finna bloodclaat start it.

Fuck yeah. Bij mijn beoordeling laat ik altijd ook meespelen of je een album vaker dan één keer kan draaien. Hoewel ik in het verleden niet snel een album van The Bug van begin tot einde uit zou zitten, heb ik dat bij Fire de afgelopen dagen toch al een paar keer gedaan. Misschien is dit omdat het, zowel qua vorm als qua inhoud, perfect lijkt te passen bij dit moment in onze geschiedenis - en ik kan me zo voorstellen dat dit nog meer het geval is als je nu in Engeland woont. Be that as it may, ik denk dat ik nog wel even zoet ben met deze absolute knalplaat.

Brute plaat.

Zeer. Al verschiet The Bug wel meteen zijn beste kruit: met Pressure, Demon en Vexed heb je meteen het indrukwekkendste materiaal gehad, als je het mij vraagt. Dat zijn dan ook echt knallers van jewelste, en de rest is zeker ook genieten is. Wil ik Bomb, War ('yeeeaahhhh') en Clash toch nog even namedroppen. En Hoe Bout Dat is ook erg fijn, bijna als een rustpuntje, in de context van deze plaat dan. Nu ja, erg genietbaar dus al met al