Brandee Younger - Somewhere Different (2021)

Erg mooi en relaxt album!

Deze plaat heeft twee kanten (zoals een lp), waarbij kant 1 wat heftigere fusion is en kant 2 wat rustiger en serener.

Brandee speelt prachtig harp en laat horen dat geen stijl haar vreemd is. Het is erg indrukwekkend te horen hoe ze het instrument kan laten doorklinken te midden van de heftige beats/grooves van kant 1, waar ook een soulballad (Pretend) tussen staat. Er is ook ruimte voor een lieve bossa nova (Somewhere Different), die op een gegeven moment zelfs overgaat in trap(!). Harpsolo's op een trapbeat, fantastisch.

De plaat is opgenomen in de (legendarische) Van Gelder Studios en baslegende John Carter speelt ook mee.

Brandee is inmiddels werelberoemd door haar bijdragen bij Lauryn Hill, Common, Makaya McKraven, John Legend etc., maar ze heeft ook solo al meerdere platen uit. Deze plaat is haar debuut op het legendarische Impulse! die ook Alice Coltrane platen uitbracht.

Misschien wel de beste plaat van 2021?

Dat ik op mijn leeftijd nog zo gegrepen kan worden door een soul/r&b ballad. Jemig, wat is Pretend een waanzinnig mooie song.

Deze heb ik nu ook op lp, maar de sequence is anders, waardoor de beleving ook totaal anders is. Kant A bevat de rustige songs en ballad, terwijl juist kant B de intensere fusion-achtigecsongs heeft.

Kant A: Love & Struggle, Olivia Benson, Beautiful is Black, Pretend
Kant B: Reclamation, Somewhere Different, Spirit U Will, Tickled Pink

Deze plaat nomineer ik alvast tot de beste plaat van 2021!

De harp is een instrument dat vaak elegisch klinkt, en ook bij Brandee Younger is dit regelmatig het geval. Dit instrument staat op deze plaat centraal, en er worden tal van horizonten verkend. Afwisselend is het dus zeker en vast, en als een legende als Ron Carter zijn medewerking verleent, is de aandacht alras gegrepen.

Ik moet wel bekennen dat de tracks waarop blazers te horen zijn (Reclamation en Spirit U Will met voorsprong het meest weten te beklijven. Op de Spotify-versie die ik beluisterde staan die songs toevallig helemaal vooraan, dus valt dat nog 'ns extra op. De ballad Pretend is het enige nummer waarin gezongen wordt, maar voor mij is het geen voltreffer; de vocalen staan me zelfs ietwat tegen.

Verder speelt trouwens ook Rahsaan Carter mee op dit album, geen familie van Ron naar verluidt, hoewel hij ook bassist is. Wel in de leer geweest bij de grote Carter, dat dan weer wel. De manier van spelen lijkt dan ook vrij goed op elkaar. Jammer dat er niet wat meer gebruik is gemaakt van blazers, want die smaakten mij erg goed in combinatie met de harp. Het soms nijdige drumwerk (van mens dan wel machine) vond ik ook wel een plus.

3,5 sterren

Veel meer dan een harp. Aanrader!

Fijne, zomerse plaat, dromerig maar niet te zweverig.