Frank Carter & The Rattlesnakes - Sticky (2021)

Sticky en my town zijn al uit, maar die klinken behoorlijk flauw moet ik zeggen. Jammer want hun vorige plaat heb ik op 5* staan en die draai ik nog wekelijks. Ik had dus hoge verwachtingen van deze opvolger.

Lekkere plaat. Allemaal op en top meebrullers met lekkere riffs en heel erg aanstekelijk. Iets ge weinig variatie mss maar het is wel heel erg goed gedaan. Vorige plaat was beter maar deze is toch ook goed. De singles vond ik niet fantastisch maar heb nu het album meerdere keren in zijn geheel beluisterd en daar komen ze beter tot hun recht.

Zo dwars mogelijk zwemt de tengere gespierde Frank Carter met zijn hardcore maatjes van Gallows tegen de stroming in. Een zestal jaren schreeuwt hij zijn stem de verrotting in, en herpakt zichzelf vervolgens in het vocalen besparende Pure Love project. De keuze om melodieuze zanglijnen aan de sound toe te voegen levert het punkrock lijflied album Anthems op. Ondanks de lovende reviews en positieve reacties leeft deze roodharige volledig getatoeëerde energiebom nog steeds in onvrede en werkt met The Rattlesnakes aan een verfijning van het geluid en gaat met Blossom terug naar die Gallows basis. Een therapeutische primal scream die de getergde ziel bloot legt en laat exploderen in een huiveringwekkende pijnbestrijding.

Het twee jaar geleden verschenen End of Suffering is bijna een verraderlijke rockalbum geworden met heuse tienerpop invloeden. Vreemd genoeg accepteren de die hard fans deze overstap, al plaatsen ze uiteraard bij het eindresultaat wel de nodige vraagtekens. Sticky gaat door het leven als de vierde Frank Carter & The Rattlesnakes plaat. De overwinnaars vechterslust, het arrogant betreden van de ring, de knock-out, het vallen en de wederopstanding tot het schaamteloos toelaten van een flinke dosis aan elektronica. Dit alles is te herleiden tot die gewaagde overstap op Sticky. En levert het uiteindelijk het gewenste resultaat op? Die vraag kan ik helaas niet overtuigend met een yes! beantwoorden.

Nu stijlgenoten als IDLES met hun nieuw verworven sterrenstatus, keihard effectief doorpakken en zelfs lompe elektrobeats toelaten, geeft ook Frank Carter zijn begeleidingsband The Rattlesnakes de opdracht om vette cyberpunk riffs te reproduceren. Die switch roept de kwaadaardige boosheid en de venijnige kick ass mentaliteit van The Prodigy op en laat op een gedenkwaardige wijze de Keith Flint spirit herleven. Wat zou dit excentrieke boegbeeld zich vereerd hebben gevoeld om zijn opruiende nalatenschap en weerspiegelde schijt aan de wereld houding te reflecteren in deze warrige corona periode. Frank Carter neemt die bloed spugende rol op zich, vaak zelfs tweedimensionaal versterkt door de aanwezige gastzangers.

De van IDLES bekende arbeidersvolksheld Joe Talbot offert bij snelheidsduivel My Town daarvoor zijn aan gort gezongen stembanden op. Een retestrakke identificerende pandemiesong, maar ook commercieel gezien een catchy hoogstandje. Helemaal bevredigend is het echter niet. Je verwacht dat juist deze twee iconische grootheden die duellerende uitnodiging zwaar bewapend zouden oppakken. Hier is het kinderlijk soldaatje spelen op een van de toegankelijkste tracks van Sticky. Dit eindresultaat wordt nog lichtelijk overtroffen door het vrolijke magere boyband meezingrefreintje in Cobra Queen.

Titeltrack Sticky is het zinloos in verwarde toestand zich identificeren met de demonische stadswezens van de nacht, die de kwetsbaarheid opzoeken en innerlijke bloedzuigende kwelgeesten vrij spel geven. Het is een risicovolle straatrace, confronterend en uitwijkend. Het startpunt van een gedigitaliseerde Playstation game, die zich in de voltooide tegenwoordige tijd afspeelt. Rusteloos, binnen de beperking van vier blinde muren, die steeds dichterbij komen.

Door krachtig de vernietigende duisternis te misbruiken komt het verrassend clean gezongen Cupid’s Arrow behoorlijk heftig binnen. Je krijgt op je netvlies het huiveringwekkende filmbeeld van een genadeloos toeslaande psychopaat gebrand die via onschuldige datingsites de verveling tegen gaat en daar zorgvuldig zijn slachtoffers bij uitkiest. Jack the Ripper in hedendaagse cyberpunk vermomming, getransformeerd naar het nachtelijke Londen, inclusief alarmerende sirenes en oncontroleerbare waanzin. Die gekte neemt alleen maar toe als het geheimzinnige Sigue Sigue Sputnik prototype neefje Lynks met zijn losgeslagen elektroshock gestoordheid de retro Bang Bang amfetamine glamrock kick en de psychobilly Go Get a Tattoo Batmantune de vernieling in helpt.

Helaas lukt het Nu Metal schreeuwlelijk Cassyette niet om met de emo uithalen Off with His Head naar haar toe te trekken. Puur een kwestie van de zangeres verkeerd in de eindmix plaatsen. Het blijft een raar haantjesgedrag mannenwereldje, en het levert door die smorende wurggreep een gemiste kans op. Och, het kan nog erger, Bobby Gillespie is helemaal onzichtbaar in Original Sin. Blijkbaar is zijn heilig verklarende status voldoende om mee af te sluiten. Frank Carter maakt met Sticky absoluut nieuwe vrienden, al zullen oude fans argwanend en vijandig vanaf de zijlijn toekijken. Het beest is getemd, gromt nog een beetje na, maar bijt niet meer.

Frank Carter & The Rattlesnakes - Sticky | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat een heerlijke plaat. Veel spierballen op de stembanden, zonder te overdrijven. Punkanthems zoals de Dropkick Murphies ooit heel goed in waren. Een plaat om heerlijk hard te spelen.

Echt veel minder intens dan zijn voorganger. The End Of Suffering had unieke nummers maar dit voelt allemaal in één dag opgenomen. Ben benieuwd hoe hij live is, áls dat ooit doorgaat in Tivoli.

Vond het maar een matige plaat, en heb deze lang niet meer beluisterd, maar na aanleiding van hun komende optreden op PkP toch deze nog eens opgepikt en hij bevalt me nu wel. Klinkt toch iets pittiger en lekkerder als ik eerst dacht.
Deze ga ik toch nog regelmatig draaien. Bijna allemaal lekker energiek en meezingbaar, dit moet live sowieso een feestje zijn!

Heh?