Angel Olsen - Aisles (2021)

Angel Olsen announces 80's covers EP "Aisles"

Gloria

Gloria is in ieder geval alvast fijn, ben benieuwd naar de rest daar zitten bij de originelen wel wat persoonlijke favo's tussen

Ik wilde verkeerde referenties gaan maken, maar het blijkt dus daadwerkelijk een cover te zijn van de enige echte...

Safety Dance

geweldig

Die Eyes Without A Face cover is echt bloedmooi

De Amerikaanse singer-songwriter Angel Olsen is een veelzijdige kameleon die zich met gemak aanpast aan het leefklimaat waarin haar songs tot ontwikkeling komen. Zag je op de albumhoes van het zeer gevarieerde All Mirrors nog een mysterieus ogend zuchtmeisje die direct de aandacht weet op te eisen, op het kleurige Aisles kruipt ze in de huid van een jaren tachtig new wave adolescent. De integere subtiliteit en naaktheid is totaal verdwenen door het gebruik van felle make-up en boos ogende indringendheid, al lijkt ze hierdoor teven haar identiteit ze verbergen. Als begin juli bekend wordt gemaakt dat ze zich op het tussendoortje Aisley waagt aan een vijftal synthpop klassiekers wekt ze wel de nodige nieuwsgierigheid op en wordt er reikhalzend uitgekeken naar deze nieuwe release. Het zijn dan wel allemaal covers, maar het is wel Angel Olsen die hier haar eigenheid in stopt.

Ze heeft het eigenlijk niet eens nodig om zichzelf te promoten, maar brengt toch gelijktijdig met het persbericht al Gloria uit. Deze van oorsprong Italiaanse song van Umberto Tozzi levert voor Laura Branigan in de zomer van 1982 in de Verenigde Staten een gigantisch hit succes op, en is in principe een cover van een cover. Bleef Laura Branigan nog behoorlijk dicht bij het uptempo origineel, Angel Olsen gooit er de nodige hypnotiserende dagdroom romantiek tussen. Nasaal en verslavend slepend werkt ze onder begeleiding van synthesizers en cello’s naar een indrukwekkend einde toe, waar de herkenbare breekbaarheid en vertrouwde vrouwelijkheid het winnen van het klinische dode jaren tachtig geluid. Ze flikt het weer en laat een indrukwekkend visitekaartje achter.

Met een titel als Eyes Without A Face kom je ook in 2021 goed weg. De leegte van vroeger herhaalt zich tegenwoordig in het egocentrische individualisme. De twist van Billy Idol om er halverwege een stoere rocktrack van te maken ontneemt de kracht van het begingedeelte, maar werkte vreemd genoeg wel. Angel Olsen heeft dat potige karakter niet nodig en maakt er een geslaagde depri emo versie van waarmee ze zich onder de aandacht brengt van de Lana Del Rey liefhebber. Niks op aan te merken verder, maar ik mis een stukje eigenheid. Het toeval wil dat Angel Olsen tijdens het opnameproces van Aisles gevraagd werd om dit nummer voor een filmsoundtrack op te nemen, anders had deze de EP hoogstwaarschijnlijk niet eens gehaald. Eigenlijk heeft de hele Aisles EP iets van een filmische sfeer, en dit feit accentueert dat gegeven nogmaals.

Safety Dance is een vette dieptrieste knipoog naar de anderhalve meter maatschappij en de silent disco dansavonden. Van oorsprong een vrolijk springerig nummer met een humoristische clip met de Canadese rondhuppelende elektronische minstrelen van Men Without Hats. Angel Olsen gaat hiermee terug naar de illegale raves, het stiekeme dansen en hopen dat men niet betrapt wordt. Ze had geen betere keuze kunnen maken. Eigenlijk verwoordt dit alles waarmee de jong volwassenen tegenwoordig hebben te dealen. De angst om plezier te hebben, het onzekere toekomstperspectief en de afstoting door de corona gemeenschap door de quarantaine te ontvluchten.

Zelf ben ik niet zo’n groot liefhebber van If You Leave, welke Orchestral Manoeuvres In The Dark speciaal voor de soundtrack van Pretty in Pink heeft opgenomen. Gelukkig grijpt Angel Olsen terug naar de duistere beginsound van de band wat een herwaardering voor dit nummer oplevert. Opzettelijk bombastisch giet ze de track in een David Lynch mal, schaaft dit af en drapeert het in een geplooid duister eindresultaat. Weer overheerst die beklemmende paniek om eenzaam achtergelaten te worden en bevestigt ze nogmaals dat we in een gelijksoortige situatie verkeren als die koude uitzichtloze jaren tachtig.

Dat de wereld tot stilstand komt weten we ondertussen wel. Een weggegooid jaar, maar ondertussen tikt de levenscyclus gewoon door. Forever Young handelt over het voor eeuwig vastzetten van momenten en de bewustwording van de sterfelijkheid. Angel Olsen laat deze Alphaville klassieker volledig intact, en voegt verder weinig toe. Gewoon omdat dit niet nodig is. De goddelijke synthesizers begeleiden haar naar het hiernamaals, geen hemel maar juist een vernieuwde vredige wereld. Het hoopvolle schetterende einde is achterwege gelaten en heeft plaatst gemaakt voor haperingen en kleine hiaten. De onzekerheid heerst. Angel Olsen heeft op indrukwekkende wijze de link gelegd tussen het verleden en heden, zonder zichzelf in de uitverkoop te gooien.

Angel Olsen - Aisles | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

de enige echt volledig geslaagde cover hier vind ik " Eyes without a Face" dat het origineel wat mij betreft overtreft. Juist doordat het "stoere" middengedeelte door haar is weggelaten , vond ik in het origineel toch ook al het minste stuk. Prachtige stemmig nummer blijft het toch. Safety Dance en If you leave zijn gewoonweg saai te noemen in deze versies. Forever Young blijft in tact en is sfeervol gedaan.

Maar Eyes without a Face geeft deze release zijn bestaansrecht

Leuk en aardig deze EP, ik keek er net zoals veel andere mensen naar uit maar t valt toch een klein beetje tegen. Helaas zijn dat ook de verhalen die ik het meeste lees.

Aardig gedaan, leuke tracklist en het bij vijf nummers houden een goede keuze.

Ik kan niet zoveel met deze 80's worship. Maar ik denk dat het niet slecht gedaan is. Geen stem maar, het is gewoon niet zo mijn stijl. Artiesten evolueren. Zou dr graag nog eens een countryplaat als Half Way Home horen maken, maar stilstand is achteruitgang in Angels geval, zo ziet ze het al jaren. Daar kun je ook wel respect voor hebben: nooit hetzelfde!

Leuk om eens te horen maar meer ook niet.

Dit lage gemiddelde doet vermoeden dat het hier slechts om een gimmick gaat. Dat vind ik wel meevallen hoor. Het heeft wat mij betreft ook waarde van zichzelf en misstaat niet in haar oeuvre.