Tangerine Ambience: A Tribute to Tangerine Dream (1996)

Binnen de klassieke muziek is het de normaalste zaak van de wereld als je composities door anderen worden uitgevoerd. Binnen de popmuziek is dit echter een vreemd gegeven. Goed er zijn covers gemaakt van songs, maar echt gebruikelijk is het niet. Dit album is dan ook erg bijzonder te noemen, want er zijn maar weinig covers van Tangerine Dream bekend. Daarnaast is het een bezonderheid te noemen dat Conrad Schnitzler van de parij is, iemand die ooit bandlid was van Tangerine Dream.

Ja, en dan de uitvoeringen. Invisible Lights in de uitvoering van Inter-Mase zit erg dicht tegen het origineel aan wat door het leven gaat als Invisible Limits. Het is wellicht wat losser als ik er wat van zeggen moet. Met functioneel gepiel begiint Pheadra in de uitvoering van Surface 10. De mooie duistere sfeer van het origineel is mooi bewaard gebleven. Wel is het jammer te noemen dat het lijkt of Surface 10 achter een dik gordijn staat, waardoor er nauwelijks hoge tonen zijn te horen. Rey Project gaat aan de slag met Force Majeure. Het geheimzinnige begin waarmee dit van start gaat weten ze aardig vast te houden. Tot het moment dat er meer tempo in het stuk komt ook geen klachten. Maar de productie daarvan is wel erg slecht te noemen. Het lijkt wel of de band bij de buren staat inplaats van bij mij. Terwijl de uitvoering best aardig is.

Met wat geëxperimenteer begnit Mojave Plan volgens Supersonic Project. Ook hier is de productie maar matig te noemen. De band lijkt wel in een zwaar vergrendelde kast te staan met een paar dekens er omheen. Erg zonde dus voor een verder prima uitvoering zover als dat hoorbaar is. Tot nu toe heb ik nog niets gehoord waar ik enthousiast over was en wellicht brengt Dean de Benedictis me wel de ruimte in met zijn uitvoering van Exit. Ook hier is de productie wat dof, maar zijn uitvoering van dit TD stuk mag er zijn. De spannng van het origineel zit er nog goed in.

Eén van de mooiste albums van Tangerine Dream is wel Underwater Sunlight en hoe zou daar een cover van klinken is dan wel een logische vraag. De uitvoering van Rey begint ergens in de diepte en blijft daar ook wat hangen. De uitvoering van Tangerine Dream is wat levendiger. En ook hier is de productie niet je van het. Voor vele fans was het al in 1979 al vreemd om zang te horen bij Tangerine Dream op onder andere Bent Cold Sidewalk. In de uitvoering van Giez doet het mij wat denken aan Alice Cooper. Het is best goed te noemen. Horizon van het live-album Poland is al wonderschoon te noemen. Een lastige opgave dus voor Augenstern om dit evenaren. Hij komt een eind en had gerust wat langer door mogen gaan dan de 3.08 minuten die nu op de teller staan.

Ja, en zo belanden we bij Conrad Schnitzler, een oude bekende van de band. Hij brengt hier een eigen compositie die wat experimenteel van aard is. Qua stijl had het een vierde track voor het album Cyclone kunnen zijn. Hiermee komt er een bijzonder eind aan dit album. Wel blijft staan dat de producte beter had gekund, Vele zaken komen nu niet helemaal uit de verf en dat is met recht jammer te noemen, want aan het spel van de musici heeft het mijns inziens niet gelegen.

Horizon van het live-album Poland is al wonderschoon te noemen. Een lastige opgave dus voor Augenstern om dit evenaren. Hij komt een eind en had gerust wat langer door mogen gaan dan de 3.08 minuten die nu op de teller staan.


Even Corrigeren, Horizon op dit album is van Augenstern zelf, en geen bewerking van het TD stuk. Zie the best of Augenstern.

http://www.musicmeter.nl/images/covers/85000/85715.jpg