Motörhead - Anthology (1985)

Eén van de eerste Motörhead-compilaties, in dit geval een cassette en dubbel-LP voor de Franse markt die in een ingekorte versie het jaar daarop op CD verscheen, onder hoede van Castle Communications. Vroeger de LP wel eens zien liggen, helaas nooit aangeschaft want dit is best wel een originele samenstelling waar Bomber, No Class en Overkill voor de verandering ontbreken en men minder voor de hand liggende keuzes als Step Down, Lawman en Go to Hell deed, alsmede een behoorlijk aantal B-kantjes. Veel lange songs ook.

Deze lijkt mij nogal onzinnig om Motorhead te leren kennen als band! Wil je een verzamelaar dan zou ik altijd voor No Remorse of voor die verzamelaar uit 2000 gaan, maar natuurlijk is het beste om uit verschillende decennia een album te nemen, b.v Ace Of Spades, of die melodieuze plaat uit 1983 met de voormalige Thin Lizzy gitarist Brian R, 1916, Bastards en Inferno b.v. Dan krijg je de beste inkijk in hun muziek mijns inziens. En als live album die dubbelaar uit 1998 of No Sleep Til Hammersmith

No Remorse en The Best Of zijn wel de verzamelaars bij uitstek. Die CD-uitgave van deze Anthology lijkt mij onzinnig als de laatste plaatkant er niet op staat. Maar toegegeven, ik vond de Anthology destijds als LP ook niet aantrekkelijk, nu wel omdat het ander perspectief op hun carrière biedt met veel B-kantjes op een plaat gezet. Voor wie er geen complete collecties op nahoudt kan ik me prima vinden in voorgestelde albums!

Er word vaak beweerd dat Motorhead weinig variatie bezit, maar genoeg platen te vinden die onderling behoorlijk varieeren natuurlijk! Motorhead geeft vooral veel energie en kracht, en is bij mij niet weg te denken!! Soms luister ik er een half jaartje niet naar, maar dan komt altijd Ace Of Spades, Another Perfect Day, Orgasmatron, 1916 of Bastards erin, of Overnight Sensation, We Are Motorhead uit 2000 of Inferno. Keuze zat, als je er maar in wilt verdiepen!

Vind ik ook, variatie zat in de albums. Reeds in een vroeg stadium al met Lawman, Sweet Revenge en Step Down op Bomber die niet typisch als Motörhead klinken. Another Perfect Day introduceerde instrumenten als piano en gevoel voor melodie en op 1916 staan de eerste ballads en krijgt men blazers te horen, alvorens met Bastards weer een 'onvervalst' smerig geluid te laten horen. Het gaat tot akoestische blues op Inferno.

Wordt bij mij ook wel eens een tijdje niet gedraaid maar komt ook altijd terug en zo nodig wordt er een marathon gehouden waar bijna alles gedraaid wordt. Maar het meer is nooit vol natuurlijk; geen van de postume uitgaven (Under Cöver en Louder Than Noise) heb ik in bezit, laat staan gehoord. Uitmelkerij gaat verder met een vrij recent verschenen digitale uitgave van de Sacrifice-tour of de in 2019 ingekorte uitgave van de DVD Stage Fright op CD.