Pop Smoke - Faith (2021)

Het album geeft me vaak het gevoel dat er enkele artiesten heel geforceerd graag bij hadden willen zijn. Als het echt op z'n drills knalt, is het wel weer erg goed. More Time, Beat The Speaker en 30 bvb.

Ik heb dit meerdere kansen gegeven, maar ik weet niet wat ik ermee moet. Ik vind echt geen enkel nummer goed. Er staan aan paar interessant namen op de lijst, maar er is geen artiest die zijn/haar normale niveau haalt. Daarbij krijg ik inderdaad ook het gevoel dat dit nooit in de huidige vorm het daglicht had gezien als Pop Smoke nog leefde.

Dit was een vergissing.

Na een leuk postuum debuutalbum dacht ik wel dat er geen nieuwe muziek meer zou komen van Pop Smoke. Dat album werd toen uitgebracht op de datum dat Pop Smoke normaal 21 jaar geworden was, dit exact een jaar later op zijn (normaal) 22ste verjaardag. De man achter dit tweede studioalbum is voornamelijk de manager van wijlen Pop Smoke; Steven Victor (o.a. ook manager van Pusha T).
Faith is een rommeltje geworden.

Het debuutalbum bevatte al een aantal grote namen maar ze pasten naar mijn mening wel goed op de liederen en bij de overleden jonge rapper. Steven Victor heeft op dit album alles uit de kast getrokken! De grootste collaborateurs zijn Kanye West, Pusha T (2x nog wel), Rick Ross, The-Dream, 21 Savage, Takeoff, Future (stond ook op het debuut), Chris Brown, The Neptunes (maar liefst 3 beats), Swizz Beatz, Jake One, Tay Keith, Swae Lee, Kid Cudi, Quavo (uiteraard) én zelfs Dua Lipa.
Dit voelt niet aan als een album van de gastheer, om eerlijk te zijn denk ik ook dat ze daar gewoon te weinig materiaal van hemzelf voor hadden. Hij wordt ondergesneeuwd door de vele A-listers dat dit album bevat en heeft veel weg van lijkpikkenrij jammer genoeg. Hopelijk hebben de nabestaanden de opbrengsten dan toch gekregen ipv de labels en dergelijke.

Veel tracks voelen niet volledig afgewerkt. Het begint sterk met More Time maar eenmaal je er goed in zit is het met de tijdsduur van 2 minuten alweer voorbij. Manslaughter is een sterk nummer tot The-Dream besluit zijn mond open te doen. 'Bout a Million kon niet misgaan met Pop en 21 op één track. Brush 'Em en 30 tot en met Genius hebben het meeste met Drill te maken maar we hebben al betere tracks van hem gehoord in dat subgenre én ze hebben hier vaak een zéér korte speelduur.

Demeanor is de zwakste schakel op deze tweede LP, ik vraag me nog steeds af wat Dua Lipa en zo'n productie in godsnaam op een track van Pop Smoke doet.
De rest is niet echt slecht maar past gewoon niet bij deze rapper. The Neptunes zijn natuurlijk levende legendes, maar Pop Smoke past niet op die producties. 8-Ball met Kid Cudi vind ik ook misplaats op dit project. Een korte versie van Tell the Vision heeft later op het jaar ook Donda van Kanye West nog behaald maar ook daar kon het mij niet bekoren.
Dé teleurstelling voor mij is toch wel Pusha T. Hij is één van mijn favoriete MC's allertijden maar op Tell the Vision en Top Shotta klinkt hij ongeïnspireerd, zelden heb ik zo'n zwakke strofes van hem gehoord.

Wederom reken ik de 10 bonustracks van de Deluxe-editie niet mee in de beoordeling. Dior is mijn favoriete nummer van Pop Smoke maar het is compleet belachelijk dat dit op alle 4 de projecten van deze NY-rapper geplaatst is!

Faith had nooit het daglicht mogen zien als je het aan mij vraagt, het voegt ook totaal niets toe aan zijn discografie. We zijn al gezegend met een goed postuum album, daar hadden ze moeten stoppen. Hopelijk laten ze Pop Smoke vanaf nu gewoon in vrede rusten.

2,5*.