Daisuke Tobari - Drum (2009)

Toen aerobag mij in dit topic lang uitgesponnen akoestische Japanse avant-folk tipte, kon ik mij natuurlijk nooit voorstellen dat zoiets zou bevallen. Toch is dit album against all odds binnen korte tijd vrij dierbaar geworden. De mysterieuze verschijning Tobari, die een jaar na het droppen van dit album spoorloos uit de digitale schijnwerpers verdween, onderscheidt zich in het één-persoon-met-gitaar-genre door zijn aanleg voor het bereiken van een nogal intens geluid met minimale middelen. In liedjes zoals de afsluiter bijvoorbeeld horen we hoe hij over furieus aangeslagen akkoorden heen een soort exorcisme over zichzelf uitoefent: het is even vreemd als dat het meeslepend is. Op andere liedjes, zoals het verbluffend mooie ongetitelde liedje dat na de dertigste minuut van het album voorbij komt, houdt hij het juist superintiem en -vriendelijk, met indrukwekkende getokkelde en geflageolette melodieën waar je de invloeden van klassieke Japanse muziek goed in terughoort. Dat brengt me op het volgende bijzonder toffe aspect aan dit album, namelijk het gevariëerde gitaarspel. Waar liedjes zoals de opener gekenmerkt worden door hypnotiserende, razendsnelle tokkelpatronen (Japanese Primitivism?), heeft het liedje vanaf 10:29 een bijna flamenco-achtige charme, terwijl Tobari's gitaar even later in het liedje vanaf 17:51 zijn zang verzuipt in kolkend spel.

Op deze manier verkent Tobari binnen drie kwartiertjes achteloos vele hoekjes van het folkgenre. Het feit dat het album alleen op Youtube te vinden is, zorgt ervoor dat ik het eigenlijk nooit maar deels heb beluisterd. Ik kan niet ontkennen dat ik in deze luisterervaring wel eens afdwaal (vanaf 22:32 komt hij met een drietal aangename, maar op melodieus vlak nét wat minder overtuigende liedjes), maar een gegarandeerd genietbare luisterbeurt is het altijd. What's next in Tims tips, een engelachtige harpiste met een bovengemiddelde woordenschat??