La Luz - La Luz (2021)

Versnellinkje lager, geproduceerd door Younge (Something 'bout April). De helft is reeds te beluisteren als de Oh, Blue EP. Smaakt wel.

Volgens het persbericht heeft de band La Luz uit Los Angeles altijd een duidelijke visie gehad, maar ze hebben minder kaas gegeten hoe je een album aan de man dient te brengen. Misschien ben ik een zeurpiet, maar de informatie is nogal karig bij hun vierde album La Luz, alleen de titels van de composities worden vermeld. Aan gebrek aan ruimte kan het niet gelegen hebben. Er was voldoende ruimte om op zijn minst de credits te vermelden. Aan de binnenkant van het klaphoesje, waar nu “artwork” staat afgebeeld, dat de naam van hun label alle eer aan doet. Ook hadden ze informatie kwijt gekund op het extra beschermhoesje waarin de cd zit. La Luz is een damestrio bestaande uit gitarist en songwriter Shana Cleveland, bassist Lena Simon en toetsenist Alice Sandahl. Hun muziekstijl wordt bondig omschreven als surf noir, waaraan gelaagde vocalen worden toegevoegd. Ze worden beïnvloed door muziek uit lang vervlogen tijden. Allereerst door de surfmuziek van Dick Dale en Link Wray, maar bijvoorbeeld ook door The Ronettes (zang) en The B-52’s (orgel). Voor hun vierde album zochten veel inspiratie in de natuur. Ook verkennen ze aan de hand van geestverwant en producer Adrian Younge nieuwe wegen, wat zeker ook gelukt is. Younge komt eigenlijk uit een andere muziekhoek, hij werkt voornamelijk met hiphop-, soul- en jazzacts. Hetgeen een verfrissende manier van werken heeft opgeleverd. Het een dozijn composities bevattende La Luz werd opgenomen in de Linear Labs Studio in Los Angeles.

La Luz is een album dat er bij mij heel makkelijk ingaat. Zang als van The Rolling Stones in '2000 Light Years From Home' maar dan gezongen door vrouwen, laten we zeggen zoals Warpaint in dat ene echt goede nummer van die band, 'Love Is To Die', met de plop bas van Airs 'Moon Safari'. Psychedelica met veel (dream)pop dus. Het trio heeft meer dan voldoende aandacht besteed aan de arrangementen, zodat er telkens wel iets interessants te horen is. Dat in het laatste nummer een stukje instrumentale muziek voorbij komt dat wel heel erg lijkt op 'I Want You (She's So Heavy)' kan de pret dan niet meer drukken. Heerlijk album met andere woorden.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: La Luz - La Luz - dekrentenuitdepop.blogspot.com

La Luz - La Luz
La Luz neemt je ook op haar vierde album mee terug naar de jaren 60, dit keer met wat minder surfrock en garagerock en wat meer psychedelica, wat een aangenaam en bijzonder geluid oplevert

De Amerikaanse band La Luz verraste drie jaar geleden met een bijzondere mix van garagerock, Westcoast pop, psychedelica en surfrock. Het door Dan Auerbach geproduceerde album smaakte naar veel meer en dat meer is er nu. Het titelloze vierde album van de band uit Los Angeles slaat wat betreft de verwerkte invloeden wat door richting de psychedelica en het is nog altijd psychedelica met een hang naar de jaren 60. Het verleidt niet zo snel en makkelijk als het vorige album van La Luz, maar als alles op zijn plek is gevallen, kun je alleen maar concluderen dat de band uit Los Angeles flinke stappen heeft gezet op dit knappe album.

Floating Features, het derde album van de Amerikaanse band La Luz, was net iets meer dan drie jaar geleden mijn eerste kennismaking met de muziek van de band, die de voormalige thuisbasis Seattle op dat moment net had verruild voor Los Angeles. De vier dames van La Luz maakten met hun derde album flink wat indruk met een onnavolgbare mix van invloeden, waarin ik in ieder geval invloeden uit de garagerock, psychedelische rock, Westcoast pop, dreampop en surfrock tegenkwam.

Floating Features nam je vrijwel onmiddellijk mee terug naar het Californië van de jaren 60, maar de muziek van de band uit Los Angeles, die prachtig was geproduceerd door niemand minder dan Dan Auerbach, had ook zeker niet misstaan in een film van Quentin Tarantino of David Lynch.

Deze week keert La Luz terug met een nieuw album, dat geen titel heeft meegekregen. Een titelloos album wijst vaak op een nieuwe start of een nieuwe weg, maar in muzikaal opzicht gaat het nieuwe album op het eerste gehoor verder op de weg die met Floating Features werd ingeslagen en die een flink minder rauw en gruizig was dan die op de eerste twee albums van de band.

Vergeleken met het vorige album is La Luz wel gereduceerd tot een trio, dat nu bestaat uit Shana Cleveland (gitaar en zang), Alice Sandahl (keyboards en zang) en Lena Simon (bas en zang). Waar Dan Auerbach vorige keer tekende voor een prachtig retrogeluid, heeft het drietal uit Los Angeles dit keer gekozen voor producer Adrian Younge, die tot dusver vooral actief was in hiphop, R&B en jazz kringen.

Ook het nieuwe album van La Luz verwerkt invloeden uit alle bovengenoemde genres, maar vergeleken met Floating Features klinkt het album nog wat minder ruw en gruizig, zijn de aan de surfrock herinnerende gitaren wat minder nadrukkelijk aanwezig en hoor ik hier en daar wel wat jazzy invloeden. Op het nieuwe album van La Luz domineren invloeden uit de psychedelica en het Amerikaanse drietal maakt ook nog altijd muziek die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60. Phil Spector zou er wel raad mee hebben geweten.

Waar ik bij het vorige albums nog associaties had met de soundtracks bij de films van Quentin Tarantino of David Lynch, lijkt de nog altijd beeldende muziek van La Luz vooral geschikt voor wat minder duistere films die het daglicht makkelijk verdragen, wat de muziek van La Luz geschikt maakt voor alle seizoenen en momenten.

Vergeleken met Floating Features, dat mede door de productie van Dan Auerbach makkelijk indruk maakte, is het meer ingetogen en zich langzamer voortslepende geluid op het titelloze album van La Luz, een geluid dat iets meer tijd vraagt. Als je het album die tijd geeft, wordt de nieuwe muziek van de band uit Los Angeles mooier en mooier.

In muzikaal opzicht zit het allemaal wat inventiever in elkaar, zeker als het drietal invloeden uit de jazz verwerkt en ook de zang vind ik mooier. De stemmen van Shana Cleveland, Alice Sandahl en Lena Simon kleuren nog wat mooier bij elkaar dan drie jaar geleden en herinneren aan het wat meer psychedelisch getinte vroege werk van The Bangles.

La Luz liet drie jaar geleden nog vooral een bonte mix van invloeden horen, maar op het nieuwe album zijn al deze invloeden geïntegreerd in een wat meer eigen geluid, dat ik persoonlijk in het hokje psychedelica zou duwen. Floating Features was wat mij betreft vooral een album vol belofte, maar het nieuwe album maakt deze belofte meer dan waar. Erwin Zijleman