Kenny Garrett - Sounds from the Ancestors (2021)

Een bijzonder aangenaam mainstream jazz album. Als je nieuwe geluiden in de jazz zoekt zou je het saai kunnen noemen maar dan mis je naar mijn idee wel wat nuances en doe je het volwassen vakmanschap van Garrett en zijn bandleden tekort.

De naam van de artiest zegt me niets.. Mooi album om naar te luisteren.

Tja, ik vind het vrij verbazingwekkend dat er op MuMe slechts zo'n 4 a 5 users ooit bij Kenny Garrett zijn uitgekomen, als je het vergelijkt met een Kamasi Washington bijvoorbeeld. Kenny is echt 10x beter imho en ook dit album heeft mij weer snel weten te overtuigen. Sounds from the Ancestors, dan denk je meteen aan Afrikaanse beats en Afro-Cubaanse latin swing. Check. Maar ook stevige post-bop, modal jazz ala A Love Supreme, gospelkoortjes, Detroit soul en een beetje funk op zijn tijd zijn nooit ver weg in de gemêleerde sounds die Kenny op dit album allemaal aan elkaar weet te rijgen. En toch klinkt het heel erg modern en eigentijds, dit album had voor mijn gevoel niet in bijvoorbeeld 1973 gemaakt kunnen zijn. Jazz anno 2021 is springlevend dankzij mannen als Kenny Garrett.

Luister 'm op Spotify en de Kenny op de hoes begint vrolijk met je mee te bewegen.

Idem! en dat al een aantal jaar (zo heb ik overigens nog wel wat namen ) Het verschil is denk ik dat Kenny Garrett vooral bij jazzliefhebbers en critici al 20+ jaar een grote belofte is en dik in "de traditie" zit en Kamasi zijn geluk daarbuiten heeft opgezocht dmv samenwerking met populaire artiesten en daarmee een wat breder publiek heeft gevonden.
Garrett hoeft naar mijn idee op geen enkel vlak onder te doen voor Kamasi. Vooral zijn albums uit jaren 90 begin 2000 zijn passievol en spiritueel. overigens niet direct te vergelijken met dit album.

Tijd voor een herontdekking! (zeg ik tegen mezelf )

Ik ben benieuwd...


Zeer de moeite waard. Ken nu zo'n 8 albums van hem en mijn honger is nog niet gestild, deze staat inmiddels in bestelling. Klasbak is het, onze Kenny.

Mmmmm z’n laatste twee albums vond ik niet bijzonder maar jullie maken me wel weer nieuwsgierig zo hoor. Op de te beluisteren lijst dan maar. Zijn 3 absolute top platen voor mij zijn vooralsnog Pursuance, Beyond The Wall en Standard of Language. Die zijn alweer van wat langer geleden. Voor mij dus ook tijd voor een herontdekking middels deze nieuwe plaat.

Mij verbaast niets meer. Er zijn honderden goede artiesten/bands waar nog nooit iemand van gehoord heeft. Kom het regelmatig tegen.

Om 2 vergelijkbare saxofonisten te noemen die mij nu te binnen schieten. David Binney en Greg Osby. Ooit grote talenten en bij een jazzpubliek geliefd en bekend maar op musicmeter "verbazingwekkend" weinig stemmen terwijl zeker Osby zijn best heeft gedaan om aansluiting te vinden bij een groter publiek op een vergelijkbare wijze als Kamasi Washington.. tsja, je moet je tijd mee hebben

Er wordt overigens de afgelopen jaren ontzettend goede jazz uitgebracht die het ook best goed doet bij jonger publiek hier op mume (althans, ze geven het een waardering )
99% van de uitgebrachte jazz zal echter nooit aansluiting vinden bij een groot publiek en ook niet bij die grote groep jazzliefhebbers (ook hier op mume ruim aanwezig ) die niet verder kijken dan de jaren 50 en 60..

Het succes van Kamasi heeft wel wat positief in beweging gezet en ik mag hem best horen. Maar ik kan hem zeker niet uitzonderlijk noemen in vergelijking met vele andere moderne jazz artiesten. Daar zit voor mij de verbazing in

oh ja, noem ze eens allemaal dan!

Zoekt en gij zult vinden.

Staan op de lijst om te gaan beluisteren, dank!


Tja, waarom de ene band wereldfaam heeft verworven en vele vergelijkbare andere bands niet, dat is een van de grote raadsels in de muziek voor mij.

Van mij ook niet per ze kwade woorden over Kamasi. Ik ben juist blij dat hij de interesse in jazz weer aanwakkert. En dan hopen dat een paar luisteraars weer doorpakken en meer gaan beluisteren dan alleen Kamasi. Volgens mij is hij een groot talent en zijn muziek is zeker origineel. Het is alleen niet echt mijn ding en echt uitzonderlijk vind ik het dan ook weer niet. Volgens mij is zijn succes ook zeker te danken aan een uitstekende marketing strategie en het succes is hem van harte gegund.

Ik ben vooral verbaasd hoé populair hij dan is: 150 stemmen op een jazz album hier op Mume? Dat is echt bizar veel. Het contrast met Garrett is dan echt huge: 3 stemmen. Die 150 luisteraars zie je vervolgens nauwelijks nog terug bij een ander jazz album. De zoektocht stopt er blijkbaar alweer en dat is wel jammer.

Staan op de lijst om te gaan beluisteren, dank!


Tja, waarom de ene band wereldfaam heeft verworven en vele vergelijkbare andere bands niet, dat is een van de grote raadsels in de muziek voor mij.

Bij mij is het een slechte combinatie van geïntimideerd zijn door de hoeveelheid jazz die bestaat (waar begin je mee?) en dat ik echt zin moet hebben in jazz.

Maar als ik er dan zin in heb, dan is het een schot in de roos. Dan zijn er jazzplaten die alle andere muziek die ik ken helemaal overstijgen.

Die snap ik wel. Het is nou niet bepaald de makkelijkste muziek (al denk ik daar als fanatiekeling natuurlijk anders over )

En wat betreft die grootsheid van het jazz-universum: ook dat is zeker waar. Het beslaat 9 decennia met een enorme afwisseling in stijlen. Daarbij moet ik ook nog zeggen dat ik de meeste pareltjes misschien nog wel ben tegengekomen buiten de standaard lijstjes om. Toch vormen die lijstjes vaak wel een aardig begin.

De ontdekkingstocht zelf is mijn grote hobby maar dan moet het wel echt je ding zijn want het verkennen kost tijd en geld natuurlijk. Voor mij is de bezetting vaak het belangrijkste aanknopingspunt. Dus bijvoorbeeld: Woody Shaw speet mee op een plaat van Tyrone Washington en valt in positieve zin op: dan ga ik zijn discografie uitpluizen enz. Hetzelfde geldt voor labels maar dan moet je er al wat dieper in zitten. De ratings op RYM kunnen dan weer een aardig idee geven over waar je het best mee kunt beginnen.

En dan blijkt dat Woody Shaw trompet speelt op het debuut van... Kenny Garrett. Wat niet de beste van Kenny en ook niet van Woody is trouwens, maar dat is weer een ander verhaal.

Herkenbaar. Lijstjes werken. Daarin staat die ene steevast op nr 1. Ben mijn zoektocht dan ook zo'n beetje begonnen met Miles' Kind of Blue. Als je van iedereen die daarop meespeelt de beste albums erbij gaat zoeken, heb je enkele van de grootste namen in de jazz in beeld. Doe je hetzelfde met de Jazz Messengers van Art Blakey, ontdek je er nog eens zoveel. Of focus eens op platenlabels als Blue Note, Impulse! of Strata East (haha). Voor je het weet is je platenkast ontploft en heb je een enorme luisterachterstand opgelopen.

Kenny Garrett heb ik pas relatief recent ontdekt eigenlijk. Maar het gaat snel, krijg er deze dagen 3 van hem op CD binnen, waaronder deze.

Ik ben deze artiest en dit album op het spoor gekomen door NPR Music's 50 Best Albums of 2021 lijst. Daartoe had ik het nummer Hargrove in mijn Spotify lijst gezet en die viel mij in positieve zin op. Hargrove vind ik vooralsnog wel het prijsnummer, maar ook de rest van het album is een plezier om te luisteren. Vrij makkelijk behapbare jazz, met een goede swing en Afrikaanse invloeden. Dit ga ik nog vaak beluisteren. Ik start nu met 3,5*