Amusement Parks on Fire - An Archaea (2021)

Zelfs in deze barre onzekere tijden zullen de archaea de allesvernietigende virussen overleven. Dit micro-organisme heeft weinig natuurlijke vijanden en ondanks dat ze vaak geclassificeerd worden als bacteriën zijn het geen ziekteveroorzakers maar juist van groot belang om de flora en fauna in stand te houden. Het Britse Amusement Parks on Fire komt na een afwezigheid van een decennia ook weer boven drijven. Onuitroeibaar onkruid, waarbij men steeds meer de schoonheid en de diepere verborgen onderliggende lagen van hun shoegazer sound en noise rock leert waarderen. Net als bij de archaea hebben ze te dealen met de negativiteit die het oproept. Strijdbaar en met volle overtuiging duikt het door Michael Feerick gevormde gezelschap kopje onder in de wonderbaarlijke onderwaterwereld van An Archaea.

De vernieuwende kennismaking An Archaea is de vierde plaat van deze Britse band. Een pelgrimstocht die vanuit het primitieve beginsel van Amusement Parks on Fire andere wegen bewandeld om uiteindelijk tot volgroeiing te komen. Het aangename sixties tintje van het harmonieuze voorbij stampende titelstuk An Archaea is hierbij de basis. Oude wonden openen zich eerst bijtend voordat er een verzachtende werking optreed. Zout heeft als eigenschap dat je er bijna gewichtloos in kan wegdrijven, maar dat het tevens een bittere bijsmaak heeft. Dit alles komt samen in het zalvende van Peter Gabriel geleende Old Salt.

Gelijk waan ik mij in die tegendraadse onderstroming welke eind jaren tachtig de shoegazer noise verbind met de psychedelische dreampop. Er wordt vervolgens sterk afgeweken van de standaard sound door zich met het bedreigende intro van No Fission al direct de afgrond in te werpen. Duistere grommende achtergrondgeluiden en angstaanjagende oerschreeuwen gooien zwarte roetvegen in het ondoordringbare moeras aan zuigende geluidsexplosies.

De onstuimige worsteling met het troebele vaarwater van Diving Bell levert uiteindelijk het vluchtig ritmische Breakers op. De tevens van Nottingham afkomstige Ronika Sampson bezorgt het vrouwelijke evenwicht en verleid de luisteraar met een stortvloed aan jankende onderdrukte treurzang. Een tot in perfectie uitgevoerd na smeulend hoogtepunt met uitbundige bevrijdende melancholische lijnen. De muziekscene van het thuisfront in Nottingham wordt hoe dan ook niet vergeten. Gitarist Rafe Dunn van shoegazer collega’s Dystopian Future Movies speelt mee op Old Salt en No Fission.

Het maniakale Aught Can Wait heeft de kracht van een koortsige zonnesteek, waar de lichtelijke paranoia onderhuid broeit om vervolgens in buitensporige vlammende gekte te ontaarden. De keiharde naar beneden vallende sterrenhemel Boom Vang wordt veroorzaakt door een neerkletterende stortvloed aan psychedelica. Een verfrissende zomerregen welke genadeloos wordt weggeslagen door donkere donderende drumslagen. Dierlijk muterend gaat dit verder in het industriële Atomised, met uitslaande doodskreten en gejaagd kronkelend achtbaan toetsenwerk. Het freejazz freakende Blue Room ademt dwarrelende stofdeeltjes progressieve rock uit en laat nogmaals de verbreding horen die Amusement Parks on Fire met An Archaea inzet.

Amusement Parks on Fire - An Archaea | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bedankt deric raven voor de info van dit nieuwe album van deze band.
Nu aan het beluisteren en wat een magie in sommige nummers (Old Salt, Breakers)
Gelijk op vinyl aanschaffen en het oudere materiaal weer terugbeluisteren. Deze band altijd op een of andere manier ontweken.

Een album met verrassende en vooral originele composities. Ik kan tenminste niet zo gauw een band noemen als vergelijkingsmateriaal. Bijzondere ritmes onder aanvoering van soms gruizige gitaren en de geheel eigen zangstijl maken dat je wordt meegezogen in de songs op dit album.
Breakers is daarin op het eerste gehoor een hoogtepunt, maar het kost een aantal draaibeurten om de songs echt aan te voelen.
Het beste wat deze band tot nu toe heeft gemaakt, zoveel is wat mij betreft zeker.
4*