Black Marble - Fast Idol (2021)

Benieuwd. Hun vorige plaatje was verslavend!

kan nog geen oordeel vellen, maar de eerste tracks maken me wel nieuwsgierig :
Black Marble - Preoccupation (Official Music Video) - YouTube
Black Marble - Somewhere (Official Music Video) - YouTube
Black Marble - Ceiling (Official Lyric Video) - YouTube

Bigger Than Life is een voorzichtige eerste aanblik van het daglicht. Ontwaken uit die eeuwigdurende winterslaap en het stilletjes accepteren van de aankomende nieuwe lente. De verlegen popliedjes van Black Marble zijn er helemaal klaar voor om die dieptrieste achtergrond van de eerste twee inktzwarte platen te ontvluchten. Terecht verweet ik de band op de voorganger het gebrek aan inlevende diepgang. Ze zoeken dan wel die muzikale aansluiting met het grijze jaren tachtig gebeuren op, maar het is vrijwel onmogelijk om deze ellende te vertalen naar het heden. De dromende poëet Chris Stewart is te jong om deze bloeiperiode bewust mee te maken, en representeert letterlijk het oude geluid door er weinig eigens aan toe te voegen. Lastig, lastig, lastig…

En dan komt vervolgens die gitzwarte coronawolk boven drijven, welke nog steeds zwaar gevuld boven de kwetsbare aarde hangt. Een realistische voedingsbodem waarmee Black Marble zich geloofwaardig herenigt met die vrijwel identieke oldschool new wave basis, en misschien belangrijker nog, het gelijk kan halen door de twijfelende luisteraars alsnog te overtuigen. Afgelopen juli kondigen ze al de nieuwe plaat Fast Idol aan, met het glinsterende geluksmomentplaatje Somewhere als vooruitgeschoven startpunt. De prachtige clip weet op bijzondere wijze de herkenbare nostalgische gevoelens te verwerken in een treffend hedendaags tijdsbeeld. Was het maar daadwerkelijk zo eenvoudig, dans de problemen weg en herenig je met feestende gelijkgezinden. Of doet de wereld gewoon zo moeilijk, en is het inderdaad zo simpel.

Die hunkering naar het jaren tachtig synthwave geluid wordt ondertussen massaal onderstreept door het gros van artiesten, die met opzichtelijk jatwerk hun hedendaagse pophits opsieren. En daar ligt toch wel het wezenlijke verschil. Black Marble is trouw aan de eerder uitgezette lijnen en profiteert niet opzettelijk van deze aandacht. Chris Stewart blijft die dromerige romanticus. Het ontplooide donkere randje rondom de vocalen waarmee hij de prille ontkiemingsstadium kilte van debuutplaat A Different Arrangement ijzige ijsdampen liet uitademen is sporadisch terug te horen. Al is het overduidelijk dat Black Marble niet meer terugkeert naar die postpunk vrieskou. Als mechanische tranen druppelen de deprimerende klanken als een zure regen uit de vintage keyboards en blikkerige drumcomputers. Niet zozeer zuur en verbitterend vanwege de tevens aanwezige klimaatproblematiek, maar zuur vanwege het onzekere pessimistische toekomstbeeld.

Black Marble verwerkt de melancholische boodschap in dansbare beats. Het opwekkende effect om met een kopje zwarte koffie de ochtenddepressies te bestrijden. De opstartproblemen van Bigger Than Life zijn geëlimineerd waardoor Chris Stewart zich net wat hoopvoller presenteert. Ondanks de onderhuidse negativiteit in de teksten is daar dus wel dat nieuwsgierige toekomstperspectief. Op Fast Idol begrijp ik die gemiste empathie armoede die ik op de voorganger maar niet kon plaatsen. Het zijn gemeende observerende teksten, die opgesloten zitten in de ingetogen gedachtegang van de weemoedige vocalist. De melodielijnen zijn aangenaam zangerig maar drijven weg op vlakke eentonigheid en vragende onzekerheden. Hierdoor blijft hij echter wel dicht bij zichzelf. Fast Idol is een forse stap vooruit naar het herhalende verleden.

Black Marble - Fast Idol | Pop | Written in Music - writteninmusic.com