Poppy - Flux (2021)

Poppy blijft bezig met het produceren van nieuwe muziek. Experimenteren met andere muziekstijlen wordt door haar niet geschuwd. Na 1 luisterbeurt kan ik nog geen cijfer geven maar het nummer 'Never Find My Place' is nu al 1 van mijn favorieten. Heerlijk!

Poppy duikt hier iets meer in een 'alternative 90's' hoek. Ik hoor van allerlei invloeden uit bijvoorbeeld de grunge, maar ook zijn invloeden uit (trash) metal niet ver weg. Poppy is in die zin wel uniek; met relatief zoete vocalen, die af en toe excelleren in gekrijs over een rauwe, afstandelijke muur van gitaargeweld is er niet veel op dit moment wat er op lijkt.

Kort plaatje, wat wellicht ook de kracht is. Poppy komt even als een mokerslag langs. Ik word hier minder 'bang' van dan van de voorganger en is 'FLUX' een prima genietbaar album geworden.

Lekker plaatje. Nu-metal pop plaat ‘I Disagree’ was leuk en interessant maar niet echt iets wat ik veel luister. Dit is een grote stap vooruit. Minder duister inderdaad maar nog steeds stevig en een echte ‘band plaat’. Dit is een fijne smeltkroes van dreampop, grunge, emo en metal.

Mooi hoe Poppy binnen een nummer deze genres moeiteloos combineert zoals in love song On the Level waarin uit het niets thrash metal komt opdoemen als een metafoor voor hoe verliefdheid ons hoofd op hol kan doen slaan. Ook de opbouw van afsluiter Never Find My Place is geniaal. Van beeldschoon naar bruut.

En een prachtige album cover, lekkere 90s vibes.

Leuk man! Wat een pret dit!!! Lekker bakkie jaren 90 herrie!!!

Na I Disagree weer een stijlverandering, en dat mag ik wel. Poppy wil zoveel mogelijk verschillende dingen doen lijkt het, en dat valt alleen maar te respecteren. Deze 90s garage rock sound past haar wel, al is het minder mijn smaak. De eerste paar nummers zijn echter wel vrij sterk, waardoor vier sterren toch gemakkelijk op hun plaats zijn bij Flux. Heerlijk die screams bij 'Lessen the Damage'.