Jack Russell's Great White - Great Zeppelin II (2021)

Ik zeg het niet snel, maar dit voelt als geldklopperij. Great White had al een geweldige tributeplaat aan Zep gemaakt, met Mark Kendall op gitaar en Jack Russell op zang, toen alles nog koek en ei was.

Maar nu dus een nieuwe met een line-up, die me absoluut niets zegt, of gaat deze versie van Great White de andere Great White overtreffen?

Of praat ik nu zuur en moet ik deze gewoon luisteren?

Een tribute band is leuk als je het live is maar wat heeft zo’n album als meerwaarde als je gewoon Led Zeppelin kan opzetten. Ik vind een tributealbum waarbij diverse artiesten een ode brengen door een nummer te coveren nog wat anders. Maar dit? Ik begrijp niet goed waarom je hier de voorkeur aan zou geven

repelstefan wanneer je de eerste tribute cd hebt gehoord zul je merken dat het origineel niet altijd beter en/of mooier hoeft te zijn dan een cover.
Zelf heb ik de eerste tribute cd altijd graag gedraaid, ben wel heel benieuwd of deze tweede hetzelfde niveau gaat halen.

Ik denk dat het te maken heeft met een bepaald gevoel of waarde die ik hecht aan de authenticiteit van het origineel. Wil niet zeggen dat cover kwalitatief niet goed is, ik heb weinig op met 'nagespeelde' nummers. Incidenteel kan dat leuk uitpakken (Weezer - Enter Sandman). Het is voor mij anders als een band een compleet eigen draai geeft aan een nummer (The Vaccines - No One Knows, Glass Animals - Heart-Shaped Box schieten met te binnen). Dat dan weer wel.

Wellicht is de bottomline, het trekt met persoonlijk gewoon niet zo. Al is het met alle kunde van de wereld gemaakt. Of misschien ben ik gewoon een moeilijk mens

Nu speelt Zeppelin alleen maar nummers na (debuut is bij elkaar gejat), dus dat ik dan wel weer erg dubbel.

Daarbij zou je eens in bij de credits moeten lezen wie nummers schrijft, dan zien niet altijd bandleden, en zijn nummers waarvan je altijd dacht dat ze van een artiest zijn, stiekem van een andere artiest. Zo is Born to be Wild niet origineel van Steppenwolf en Black Magic Woman niet van Santana.

Binnen de blues (en jazz) worden al meer dan een eeuw nummers van anderen gespeeld, gewoon omdat een compositie erg goed is.

Mij maakt het niet uit wie een nummer schrijft of speelt, en of het een origineel betreft (soms zijn originelen echt inferieur aan de latere versies, vind ik), maar of het gewoon lekker klinkt. En laat ik je zeggen, dat ik de eerste Led Zeppelin-plaat van Great White nou echt veel beter vind dat Led Zeppelin zelf. Soms gebeurt dan gewoon wel eens.

Nu weet ik nog niets te vertellen over deze nieuwe worp van Russell en co. maar ik ben wel benieuwd.

Dat dat zo dubbel zou zijn vind ik wat ver gezocht. Zeker in die tijd kwam het vaak voor dat nummers van diverse andere artiesten werden gejat of elementen/melodieën werden gebruikt voor een album. Daarvan wist Led Zeppelin wel één eigen geluid van te maken waarmee muziekgeschiedenis is geschreven. Dat vind ik iets heel anders dan van één gevestigde band, de bekende nummers te kiezen en die (oneerbiedig gezegd) naspelen.

En zo oneerbiedig is dat eigenlijk niet, want dat is precies wat deze band doet. En dat is je ding of niet, maar niet het mijne. He geluid is uiteraard voller en warmer (en dat mag ook wel ruim 50 jaar later), en daarvan begrijp ik zeker dat zoiets aanspreekt. Maar wat ik hierbij altijd ga missen: Robert Plant. En juist dat wat meer blikkerige geluid, de emotie, de opnamekwaliteit.. Led I staat overigens in mijn top 10, dus misschien moet ik van te ver komen om hiervoor open te kunnen staan.

Maargoed, ieder zijn ding.

De eerste Great Zeppelin plaat had naar mijn mening meer eigen accenten en klonk vooral meer bluesy. Dat beviel me toen erg. Deze draait mijns inziens meer rond "perfect reproduceren" en is binnen dat gegeven zeker geslaagd, maar ik voel toch minder urgentie. Niet gebuisd, maar ondergeschikt aan het eerste deel.