Julia Shapiro - Zorked (2021)

Dit heeft soms de bombast en het gewicht van Elizabeth Colour Wheel - Nocebo (2019) , de dromerigheid van Slowdive en de lichtvoetigheid van een Barbara Manning - Lately I Keep Scissors (1988).

In ieder geval een stuk complexer/interessanter dan haar main band Chastity Belt. Weet je ook waar deze release is, collega Written in Music-schrijver deric raven

Het solo debuut was erg goed, ik ben wel benieuwd naar jouw verhaal ThirdEyedCitizen

Check, check en check. Deze zoek ik te zijner tijd op!

Makkelijker te lezen op Julia Shapiro - Zorked | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De Amerikaanse multi-instrumentaliste en zangeres Julia Shapiro zit in verschillende rockbandjes, waarvan Chastity Belt en Childbirth de bekendste zijn. Beide hebben als basis een 90’s riot grrrl insteek. Je weet wel, feministisch georiënteerde punk, noise-, rock’n roll – noem het maar op. Daarbij valt wel op dat Chastity Belt met de jaren steeds donkerder en meer emotioneel is gaan klinken. Zelfs een beetje uitgeblust, vermoeid. Dit vermoeide hoorde je ook terug op Shapiro haar eerste soloalbum, Perfect Vison. Toch viel er vooral een heerlijke dreampop sfeer te horen, met lekker gruizige gitaren en etherische vocalen die zowel donker als lichtvoetig konden klinken. Er was zelfs een sprankje hoop…

Al bij het opzoeken van het woord ‘Zorked’ zinkt de moed je in de schoenen. Shapiro’s press release zegt er zelf dit over namelijk: “Zorked: what happens when you end up thunderbaked, as in extremely stoned–or in any situation where you feel not sober. You can feel so tired you’re zorked. In fact, any state, so long as you’re a little out of it, qualifies.”. Met die kennis in het achterhoofd komt opener Death (XIII) al gelijk aan als een mokerslag. Vooral komt dit omdat de loodzware doomy omlijsting doet denken aan bijvoorbeeld Phil Elverum op zijn meest inktzwart en verstikkend. Het besef dat we ook tekstueel niet op hoop hoeven te reken is er al gauw op Come With Me waar ze zingt, take me to awful places now. feel free to help me come back down” Gezien de andere teksten in dit lied, zou het zowel over die bad paddotrip kunnen gaan (red.: waar het woord Zorked aan refereert) als haar persoonlijke situatie, waarbij ook een stukgelopen liefdesrelatie nog een grote rol speelt. Een vleugje psychedelica dat ook weer opduikt op het grotendeels instrumentale Reptile! Reptile!, waar haar gemompelde woorden over een schildpad kant nog wal raken. Gelukkig, dat er tussen alle lamlendige hopeloosheid ook nog ruimte is voor pikzwarte humor in Do Nothing About: “some guy with a stupid face told me to smile more. Such good advice, I never thought of that before”

Waar dit album verschilt met de voorganger is dat het nu nog meer instrumentaal het donker opzoekt. Ja, nog steeds is er ruimte voor heerlijk lichtvoetige dreampop die in sterk contrast staat met de hopeloosheid van de lyrics. De afsluiter is zelfs een zachtjes voortkabbelende ballad die je met akoestische gitaar en etherisch zang heerlijk in slaap wiegt. Op die momenten doet het je de nare sfeer vergeten en is het heerlijk dromen. Maar dan komt er weer een doomy passage of een dissonante noise-uitbarsting: terug op aarde! Zo is Zorked een angstaanjagende reality-check geworden, met bedrieglijk wonderschone momenten.

Heb een paar pogingen gewaagd, je moet immers een gegeven paard niet in de bek kijken (In dit van De Konkurrent). Zowel muzikaal als tekstueel kon het mij totaal niet bekoren.
Maar jou is hij wel in de smaak gevallen zo te zien.

Snap het wel. Het vorige album is wel een stuk rustiger, nog veel meer de Slowdive - Souvlaki kant. Wel nog steeds best depri, dus als je dat niet ligt....

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Julia Shapiro - Zorked - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Julia Shapiro - Zorked
Julia Shapiro maakt met haar prachtige tweede soloalbum Zorked nog wat meer indruk dan met haar solodebuut en overtreft het werk van haar band Chastity Belt werkelijk op alle fronten

Ik was drie jaar geleden onder de indruk van het solodebuut van Chastity Belt frontvrouw Julia Shapiro, maar had desondanks geen album van het kaliber van het deze week verschenen Zorked verwacht. Zorked is af en toe gruizig en loodzwaar, maar het album bevat ook een aantal lichtere passages en zoekt bovendien vaker het experiment, waardoor hokjes als shoegaze en dreampop dit keer net wat minder goed passen dan op haar eerste soloalbum. Zorked sleept zich langzaam voort, maar beluister het album met de koptelefoon en je wordt getuige van een fascinerend klankentapijt, waarin de dromerige vocalen van Julia Shapiro wonderen verrichten. Wat een bijzonder album.

De Amerikaanse muzikante Julia Shapiro is nog altijd het meest bekend als de frontvrouw van de uit Seattle, Washington, afkomstige band Chastity Belt. Het is de band waarmee ze met No Regerts (geen typo) uit 2013, Time To Go Home uit 2015 en I Used To Spend So Much Time Alone uit 2017 drie prima albums afleverde, maar het titelloze vierde album van de band uit 2019 stelde me flink teleur.

Op dit album leek het heilige vuur van Chastity Belt helaas wat gedoofd, maar dit vuur bleek gelukkig nog wel stevig te branden op het in hetzelfde jaar verschenen eerste soloalbum van Julia Shapiro, Perfect Version. Op haar eerste soloalbum verwerkte Julia Shapiro een aantal diepe dalen in haar leven in songs die bestonden uit gelijke delen shoegaze, dreampop en 90s indierock.

Van Chastity Belt hebben we sinds het matige vierde album niets meer vernomen, maar Julia Shapiro keert deze week terug met haar tweede soloalbum. Voor Zorked verruilde de Amerikaanse muzikante haar thuisbasis Seattle voor het zonnige Los Angeles, waar ze een appartement deelde met muzikante Melina Duterte, die we beter kennen onder haar artiestenaam Jay Som.

Julia Shapiro vertrok overigens in maart 2020 naar Los Angeles, waardoor ze niet in een bruisende stad, maar in een isolement terecht kwam, hetgeen voor een deel de kleur van haar nieuwe album bepaalde. Melina Duterte zette het gezamenlijke appartement vol met apparatuur, zodat Julia Shapiro haar album volledig thuis kon opnemen, waarna ze het album samen produceerden.

Ook op Zorked (Julia Shapiro geeft op haar bandcamp pagina de volgende definitie van het begrip: “what happens when you end up thunderbaked, as in extremely stoned–or in any situation where you feel not sober. You can feel so tired you’re zorked”) vecht de Amerikaanse muzikante nog altijd tegen de zware periodes of zelfs depressies in haar leven.

Het album ligt in muzikaal opzicht in het verlengde van zijn voorganger, zeker wanneer invloeden uit de shoegaze, dreampop en 90s indierock hoorbaar zijn, maar het is ook een wat introspectiever album dat hier en daar benevelt met bezwerende klanken, die hier en daar herinneren aan de muziek van de Britse band The Cocteau Twins, maar dan met veel extra gruis, en dat ook een aantal intieme en akoestische folksongs bevat, die herinneren aan de muziek van Elliott Smith, niet voor niets een van de helden van Julia Shapiro.

Zorked is een album dat wanneer je het op de achtergrond beluistert makkelijk vervliegt, maar dat zich genadeloos opdringt wanneer je er met volledige aandacht naar luistert. Het is een album dat wat mij betreft op zijn mooist is wanneer de klanken op zijn donkerst of zelfs duisterst zijn. Zorked klinkt dan behoorlijk gruizig, maar bij aandachtige beluistering hoor je ook dat er veel moois is verstopt in de lagen waaruit de instrumentatie bestaat. Het is bij vlagen een behoorlijk zwaar aangezette of zelfs dominante instrumentatie, maar het past uitstekend bij de lome en soms zelfs wat dromerige vocalen van Julia Shapiro.

Ik was drie jaar geleden zeer gecharmeerd van haar debuutalbum, maar Zorked is nog een stuk beter en neemt, in ieder geval bij mij, de behoefte aan een nieuw album van Chastity Belt volledig weg. Er komt momenteel heel veel uit, waardoor een album als dit snel ondersneeuwt, maar geef Zorked een kans en je hebt een van de mooiste albums van het moment in handen. Erwin Zijleman

Zal Konkurrent ´blij´ mee wezen als zij met goed vertrouwen promo´s sturen in de hoop dat de recensent een stukje schrijft. Of ben je toch meer een muziekliefhebber? Een recensent zet even andere oren en vertelt (zonder te vervallen in wikipedia praktijken) wat hij hoort.Ik krijg hetzelfde als jij van Konkurrent maar ik schrijf er wel over! Als recensent

Waarom zou ik moeten schrijven over ieder album wat ik krijg, wat is dat voor een lariekoek. Dan zou ik dagelijks minimaal zo'n vijf recensies moeten gaan schrijven (na een keer luisteren)! Ik ben inderdaad meer een gewone muziekliefhebber, die alleen schrijft over albums, die ik zelf zou kopen. Overigens komt De Konkurrent volgend jaar met twee releases, waar ik wel buitengewoon enthousiast over ben, Good and green again van Jake Xerxes Fussell en het debuutalbum caroline van caroline.
Bovendien probeer ik informatief te zijn, omdat de meeste artiesten waarover ik schrijf, vaak onbekend zijn en over muzieksmaak valt trouwens gewoon niet te twisten. Zo hebben jij en ik grotendeels een andere muzieksmaak.

Daar hebben natuurlijk tegenwoordig het internet voor. Twee klikjes en je weet al over de artiest. Niet over de muziek en daar is het werk van de recensent

Na een keer luisteren? Ik schrijf pas een keer of 20 -30. Als het bepaalde album helemaal in mijn genen zit. Maar ja. Van 7 uur in de ochtend tot ver in de nacht staat hier de muziek op in mijn cd-wisselaar. Persoonlijk vind ik als je een product fysiek krijgt opgestuurd daar wel moeite voor mag doen, maar ja...dat is mijn idee en gedachte, Of zoals jij vaak zegt...ieder zijn meug!

Dan moet wel eerst die artiest op een of andere manier onder je aandacht gekomen zijn.


Begrijpend lezen is blijkbaar soms moeilijk, "Dan zou ik dagelijks minimaal zo'n vijf recensies moeten gaan schrijven (na een keer luisteren)!". Ik bedoel hiermee, dat als ik alle toegestuurde muziek zou moeten bespreken ik die albums hooguit een of twee keer zou kunnen beluisteren.

Het valt me op dat je wel vaker wat te zeuren hebt over mij. Onlangs stuurde je me op Facebook ook zo'n belerend berichtje, omdat ik een album besprak dat nog niet snel zou gaan verschijnen. Dat bepaal jij toch niet wanneer ik iets plaats op mijn blog?!

Deze nutteloze discussie is wat mij betreft gesloten.

tuurlijk niet, maar is dat niet de vrijheid van meningsuiting? En ik heb niets te zeuren. Het is een opmerking. Ik begrijp het al. Je zal mij nooit meer horen!