Grant Green - I Want to Hold Your Hand (1965)

Beatles in Jazzzzzzz baby!

Grant Green = altijd goed, zelfs met een Beatles cover (die ik dan nog het minst vind op het album). Van die heerlijke zondagmiddag jazz waar niemand zich een buil aan zal vallen, maar wat zeker geen allemans-supermarkt-lounge is.

Het artwork roept Belle and Sebastian associaties op. Uiteraard kan ik bij hun albums beter zeggen dat ze hun inspiratie vast bij artwork als dit gehaald zullen hebben.

Een gezapig plaatje van Grant Green, waarbij de titelsong (naar het nummer van The Beatles, uiteraard) het minst bevalt. Geen hoogvlieger dus, wat mij betreft, maar het luistert wel fijn weg, en naar het gitaarwerk van Green luisteren is nooit een straf.

3 sterren

Dit I Want to Hold Your Hand van Grant Green kabbelt soms wat teveel door, zeker op de opener en titelsong. Slecht is deze niet, maar je mist een beetje de spirit die Grant Green zeker ook heeft. Dat is bijvoorbeeld gelijk te horen op Speak Low, één van de beste nummers van dit album. Daarna is het heel aardig wat Hank Mobley op tenor saxofoon, Larry Young op orgel, Grant Green op gitaar en Elvin Jones op drums laten horen. Tot slotnummer At Long Last Love komt, want dat is wat je op een goede Grant Green plaat wilt horen: een mooi nummer met een beetje pit, een vleugje soul en Green & Mobley die uitstekend spelen.

Dat vond ik nou ook, tot ik op de verzamelaar The Blue Note Years van Grant Green I Want To Hold Your Hand weer tegenkwam. Na zo weer eens 2x draaien, vind ik 'm toch wel heel aardig.