menu

The Darkness - Motorheart (2021)

mijn stem
3,64 (11)
11 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Cooking Vinyl

  1. Welcome Tae Glasgae (2:49)
  2. It's Love, Jim (3:23)
  3. Motorheart (4:59)
  4. The Power and the Glory of Love (3:58)
  5. Jussy's Girl (4:09)
  6. Sticky Situations (4:18)
  7. Nobody Can See Me Cry (3:16)
  8. Eastbound (3:36)
  9. Speed of the Nite Time (4:52)
  10. You Don't Have to Be Crazy About Me… but It Helps * (3:33)
  11. It's a Love Thang (You Wouldn't Understand) * (3:18)
  12. So Long * (3:08)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 35:20 (45:19)
zoeken in:
avatar van henrie9
4,0
Echt, crazy groep, dat The Darkness, nooit ernstig. Komen ze nu met de geilste hoes van 't jaar op de proppen. Wie dolle aangebrande  Engelse fun minder goed valt, kan zich dus best onthouden van dit The Darkness en alsnog ook van deze review. Zonder meligheid maken ze je positieve vergeet-je-zorgenplaatjes. Oppeppers. Zijn daarom nu des te meer de juiste band op het juiste moment, toch? Zeker met dit 'Motorheart'. Die plaattitel is samentrekking, eresaluut aan Mötörhead en Heart in wiens positieve energie en melodieus talent ze zich helemaal herkennen. Konden die titel zelfs nóg langer maken, door ook iets op Queen, Aerosmith, AC/DC, The Who of Guns N' Roses te verzinnen.

Het pittig hardrockglamkwartet gaat er hier voor de zevende keer vol tegenaan. Met de torenhoge glasbrekende falsetto van Justin Hawkins, killerriffs en bliksemflitsende snaren van broer Dan en bassist Frankie Poullain, de mokers van Rufus Tiger Taylor.

De liefde voor Schotland en ode aan Glasgow komt deze keer allereerst aan bod. In het doedelzakkend openend 'Welcome Tae Glasgae', "where the women are gorgeous and the food is okay", een ontwapenende open meezinger van The Darkness, optrekkend in galop in glitter en bombast. Kenmerkende Hawkins-vocals, superzware Lemmy-basriff, obligate 'The Darkness'-solo's, volledige band in goed humeur en iedereen direct op dreef.
Het furieuze 'It's Love' stuwt het volume nog hoger met weer Justin's hoge falsetto in de hoofdrol. Gasleveranciers van dienst de soliede drum- en gitaarwerksectie.

Het ferm gruizige 'Motorheart'-titelnummer, manisch uptempo, nostalgisch knipogend naar Mötörhead. Eén complexe melodieuze  brok, zelfs verfrissend proggy, volgestrooid met hoge kopstemnoten, spoken word en sneller-dan-gedachtengitaren. Trap onder de kont van het liederlijk machismo, op-en-neer-marslied over ersatzliefde met de enorme, welgeschapen sexrobot van de plaathoes. Vanzelfsprekend dat The Darkness daarrmee wegkomt. Meer dan een schaterlach, de coole ziel van een topnummer, het werkt!
Lovesong 'The Power and the Glory of Love', opstartend roept het 'Won't Get Fooled Again' van The Who op. Tragere blues, vintage The Darkness-song met de groove perfect op de juiste plaats. Harmonisch met uitmuntende gitaarsolo en Justin dansend in alle stemregisters. 'Jussy's Girl', gave hardrockklepper over onbeantwoorde liefde. Met hoogst dansbare groove, leuke hooks en refrein. Na de topbridge wordt het zelfs even poppy.

'Sticky Situations', een onvervalst Queeneske ballade, compleet met achtergrondzang, harp en strijkers. Volledig in contrast met de erop volgende song. Stukken heavier, 'Nobody Can See Me Cry', met razende riffs en rechttoe rechtaan drumwerk. Een echte The Darkness-topper. Uptempo kroegentochtnummer 'Eastbound' dan, onderweg in puur Brits parlando. Krachtig weerkerende Pete Towshend-riff en, gimmick, verkouden (?) roffelende Rufus. Bedwelmende afsluiter 'Speed of the Nite Time' is verrassend proggy, de rockaankleding wordt warempel zelfs gotic. Nachtelijke Justin in een andere, donkerder zangstijl, met ondersteuning van passend klagend achtergrondkoor. Nieuwe, zeer geslaagde inlijving van The Darkness-rockterritorium.

'Motorheart' het album dus. Prima strakke plaat die The Darkness bevestigt als getalenteerde omnivore rockvreters. Ze komen met de hardrock'n roll van dit 'Motorheart' zelfs aardig in de buurt van hun succesdebuut 'Permission To Land'. Het nieuwe album gaat verkennend de clichés voorbij, het is daarbij een regelrechte viering van het genre.  Met een opbeurend The Darkness heb je bovendien altijd even 'a good time', kan je totaal zorgeloos met de luchtgitaren aan de slag en brandt, wegens de altijd groteske Monty Python-humor, een big smile je diep in 't gezicht.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:50 uur

geplaatst: vandaag om 07:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.