Injury Reserve - By the Time I Get to Phoenix (2021)

Ik heb er geen ervaring mee, maar dit klinkt dit als een trip op peyote in de Sonorawoestijn terwijl Some Rap Songs speelt op een kapotte platenspeler. Op de goede manier.

Tering he. Lang geleden dat ik zoiets experimenteels heb gehoord binnen hiphop. Bevalt prima!

edit: Wat luisterbeurten verder en dit is wel een speciaal stukkie muziek hoor.

By the Time I Get To Phoenix is een beladen plaat. Aan het begin van het albumproces bevond de band zich net als de rest van de wereld in een vrij surrealistische situatie, maar met het overlijden van Stepa J. Groggs op 32-jarige leeftijd kwam er nog een gigantische extra klap bovenop. Stepa wilde ''rare shit'' maken met deze plaat, en de overgebleven leden besloten om het album af te maken met deze boodschap, en rare shit it is.

By the Time I Get to Phoenix voelt als een arthousealbum voor mij. Je snapt er eerst geen reet van, maar je beluistert het met fascinatie en probeert steeds meer grip er op te krijgen, geraakt door de sferen die het album voortbrengt. Dit is een plaat die eigenlijk niet eens meer hip-hop is, ik zie het eerder als een experimentele plaat in de breedste zin van het woord met spoken word. Op Smoke Don't Clear klinkt het alsof Tom Waits uit een andere dimensie als gastartiest aanwezig is. Zelden is een ritme rechtlijnig en ook de ''raps'' hebben geen duidelijke flow. Outside start als een elektronische jazzimprovisatie met drums van Morgan Simpson (black midi) en mondt uit in een van de weinige stuwende grooves met flitsende melancholische sci-fi synths, een meesterlijke opening.

De rest van de plaat zijn meer desoriënterende soundscapes met veel rocksamples en allerlei ritmische gedachtegangen. Zo brengt het emotionele hoogtepunt (of dieptepunt, ligt eraan hoe je het interpreteert) Knees een sample van Sweater van black midi met zich mee. Hierin legt Stepa echt zijn ziel bloot en vooral het constant herhalende that's a tough pill to swallow gaat je niet in de koude kleren zitten. Ook afsluiter Bye Storm samplet Here Come the Warm Jets van Brian Eno. Het is een passende referentie, aangezien Injury Reserve ook duidelijk hier met een post-genre mentaliteit werkt.

Een van de meest intrigerende platen die ik dit jaar tot nu toe heb gehoord. Laat de Hip-Hop-tag je niet te veel leiden, want ik denk dat stiekem behoorlijk wat experimentele rockfans hier bijvoorbeeld ook iets mee kunnen.

Mooi geschreven Don, bijzonder plaat dit. Kan wel stellen dat ik eigenlijk niets ken wat klinkt als dit.

En Knees is bijzonder krachtig nummer, die slaat absoluut wat gevoelige snaren bij mij aan, met al die dubbelzinnige uitspraken. Prachtig eerbetoon aan Groggs van zijn vrienden.

Ik heb veel met hiphop, maar weinig met Injury Reserve. Tot aan deze plaat. Deze komt binnen. Goed. Wow.

Ik onderschrijf (letterlijk) wat Tha)Sven zegt: wat ik eerder van Injury Reserve hoorde vond ik maar zo-zo, maar dit album komt mijn hersenpan binnengeramd als een sloopkogel. Een betere uitgeleide hadden ze Stepa J. Groggs niet mee kunnen geven.

Halve ster omhoog. Uiteindelijk het beste album van 2021 voor mij. Tracks als SS San Fransisco en Bye Storm blijven mij geregeld omverblazen.

Deze plaat is erg ondergewaardeerd, hij groeit erg op je