Ochre - An Eye to Windward (2021)

Prima album van Ochre weer. De IDM-periode ligt nu toch wel definitief achter hem. Dit album is een afwisselend complex van rijk geïllustreerde ambient. Op de eerste tracks is nog wel een pulserende bas te horen, maar daarna nemen naar drone neigende soundscapes het over. Puur drone is het absoluut niet, daarvoor bouwt Ochre er te veel (noem het progressieve) elektronica omheen, waaronder idiofone instrumenten en zijn kenmerkende subtiele arpeggio's. Erg aangename trip, die je in kalmte en mysterie laat afzweven ergens tussen aarde en ruimte, hogere sferen heet dat dan geloof ik.