Bernie Marsden - Kings (2021)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Conquest
-
Don't You Lie to Me (2:59)
-
Key to the Highway (3:56)
-
Help Me Through the Day (4:23)
-
I'll Play the Blues for You (4:10)
-
Woman Across the River (2:43)
-
Help the Poor (3:08)
-
Me and My Guitar (3:26)
-
Living on the Highway (4:00)
-
You Got to Love Her with a Feeling (3:55)
-
Same Old Blues (4:00)
-
Runaway (2:54)
-
Uptown Train (2:18)
0
geplaatst: 14 januari 2024, 22:50 uur
Bernie Marsden was in de laatste fase van zijn leven productief qua studioalbums. Wellicht omdat de coronalockdowns concerten verhinderden?
Hier eert hij drie koningen; niet die van het kerstverhaal maar Albert King, B.B. King en Freddie King. Nummers door hen bekend gemaakt, niet per se door hen geschreven. Als liedschrijvers komen we tweemaal de namen van Leon Russell en Don Nix tegen.
Verder in de band: bassist John Gordon, drummer Jim Russell (o.a. bekend van synthpopgroep (!) The Human League en Graham Parker & The Goldtops), waarbij een anonieme pianist/organist zich verdienstelijk laat horen. Heel soms is daar de mondharmonica van Alan Glen.
Een coveralbum voor liefhebbers van de pure elektrische blues dus, wat mijn magere drie sterren verklaart: ik vind het al snel saai worden. Laat onverlet Marsdens klasse als gitarist, al is hij op de zes snaren beter dan als blueszanger. Toch is Kings hoorbaar met liefde door profs gemaakt, met als mogelijk nadeel dat liefhebbers van de originelen zijn vocalen wellicht te glad vinden.
Het album sluit af met twee korte instrumentale nummers, eigen composities van de Brit. In dit interview gaf hij toelichting.
Hier eert hij drie koningen; niet die van het kerstverhaal maar Albert King, B.B. King en Freddie King. Nummers door hen bekend gemaakt, niet per se door hen geschreven. Als liedschrijvers komen we tweemaal de namen van Leon Russell en Don Nix tegen.
Verder in de band: bassist John Gordon, drummer Jim Russell (o.a. bekend van synthpopgroep (!) The Human League en Graham Parker & The Goldtops), waarbij een anonieme pianist/organist zich verdienstelijk laat horen. Heel soms is daar de mondharmonica van Alan Glen.
Een coveralbum voor liefhebbers van de pure elektrische blues dus, wat mijn magere drie sterren verklaart: ik vind het al snel saai worden. Laat onverlet Marsdens klasse als gitarist, al is hij op de zes snaren beter dan als blueszanger. Toch is Kings hoorbaar met liefde door profs gemaakt, met als mogelijk nadeel dat liefhebbers van de originelen zijn vocalen wellicht te glad vinden.
Het album sluit af met twee korte instrumentale nummers, eigen composities van de Brit. In dit interview gaf hij toelichting.
* denotes required fields.
* denotes required fields.