John Carpenter, Cody Carpenter and Daniel Davies - Halloween Kills (2021)

Het zal in zekere zin wel een herhaling van zetten zijn, maar ik kan niet wachten

De release van de filmscore Halloween Kills is goed gepland en niet alleen omdat het op 31 oktober Halloween is. Het zal je vast niet ontgaan zijn dat sinds gisteren de film “Halloween Kills” in de bioscopen draait, waarvoor de afgelopen tijd fiks reclame werd gemaakt.

Overigens was het veertig jaar geleden ook al zo dat op donderdag films in première gingen. In die tijd kreeg ik, beroepsmatig, meer interesse in films. Regelmatig mocht ik, als mijn collega ziek of op vakantie was, films inhuren voor een vijftal bioscopen. Erg leuk om te doen. Daarvoor had ik veel telefonisch contact met bekende filmverhuurmaatschappijen als Concorde Film en Tuschinski Films. Laatstgenoemde is ook de eigenaar van het Amsterdamse bioscoop Pathé Tuschinski, wat deze maand zijn honderdjarige bestaan viert en algemeen gezien wordt als de mooiste bioscoop ter wereld. Het was trouwens bij het huren de kunst om een zo’n laag mogelijk filmhuur percentage te bedingen. In die tijd was het beroep filmoperateur nog een echt vak. Voordat de films vertoond werden liep de operateur de films in zijn geheel na en repareerde dan eventuele oneffenheden. Maar genoeg offtopic geneuzel nu.

Vaak wordt gedacht dat Halloween een Amerikaanse oorsprong heeft, maar dat klopt niet. Halloween was van oorsprong een vrije dag in Ierland. In de Keltische kalender begon het nieuwe jaar op 1 november en was 31 oktober dus oudejaarsavond. In de tweede helft van de negentiende eeuw waaide het vieren ervan over naar de Verenigde Staten, dankzij Ierse en Schotse immigranten.

John Carpenter is een fenomeen in de wereld van de horror, zowel als maker van filmscores maar ook als producer. Hij werd vooral bekend door zijn film “Halloween”. In de loop der jaren verschenen zowel veel films als scores van zijn hand. De laatste jaren werkt hij veel samen met zijn zoon Cody en zijn stiefzoon Daniel Davies. Eerder dit jaar besprak ik al het uitstekende Lost Themes III: Alive After Death van de drie heren.

“Halloween Kills” is het tweede deel van de nieuwe door David Gordon Green geregisseerde Halloween serie. Zoals altijd levert Carpenter beklemmende muziek, regelmatig bombastisch om het effect te vergroten. Als referenties kunnen worden genoemd Goblin, Angelo Badalamenti, Harry Manfredini, Charles Bernstein, Bernard Herrmann, Hans Zimmer en Ennio Morricone.

Halloween Kills is weer een uitermate vakkundig gemaakt product, het succes ervan zal natuurlijk mede bepaald worden door het succes van de film. Het album zal naast op de reguliere manieren ook op oranje vinyl verschijnen.

Een paar leuke tracks voor de muziekliefhebber. De rest is griezelig genoeg om de film goed te ondersteunen vermoed ik. Kijk zelf namelijk bijna nooit horrorfilms.

Voor horrorfanaten is het een groot feest. Want vanaf 20 oktober is het weer flink griezelen geblazen met een nieuw deel uit de Halloween filmcyclus. Vanzelfsprekend denk je dan ook gelijk aan componist John Carpenter. Een belangrijke naam in de electronische muziek, die samen met zoon Cody en petekind Daniel Davis verantwoordelijk was voor de filmscore van Halloween Kills.

De onrustbarend repeterende patronen dienen ter ondersteuning van de talloze slachtpartijen op het witte doek voor een nog angstaanjagender effect. Daar ik met een fysiek exemplaar in mijn brievenbus werd verblijd, ik meer dan 30 jaar niet in de bioscoop kom en geen filmliefhebber ben, eist dit stuk erg veel inspanning en inlevingsvermogen.

Het origineel (Halloween) uit 1978 legde voor 40% de basis voor deze soundtrack, De rest is ter plekke geimproviseerd die een brug slaat naar het heden om de beelden van de film te versterken. Het resultaat is er dan ook naar. De muziek en de koorachtig gezang zorgt voor een grimmig en spannende sfeer om de adrenalinespiegel te laten stijgen. Met een duidelijke stempel van de meester. Net als bij zijn achterliggende soundtracks vertrouwt hij op de synthesizers om het gevoel van naderend onheil op te roepen.

‘Veel hangt af van de voltooide film, het bekijken ervan en het oppikken van de stemming, het ritme en de timing ervan. Dat is wat leuk is. Het is een beetje zoals jazzimprovisatie, alleen klinkt het niet als jazz.’, vertelde Carpenter onlangs aan Ann Lee van de Composer Magazine. Een pure kunstvorm zonder woorden.

Over het geheel genomen heeft deze soundtrack het gevoel van escalerende angst. Hoogtepunten zijn er in overvloed. Zoals de schrikbarende, elektronische elementen in het sinistere Gather the Mob, het broeierige Rampage en het bijna zeven minuten durende It Needs To Die, dat vakkundig schommelt tussen minimalische tonen, een indringende synthesizer passage en een sobere pianopartij.

Tegen het einde van het album is een ander pianothema Michael’s Legend verrukkelijk mooi, terwijl het afsluitende Halloween Kills End Titles het klassieke themanummer weer oppikt. Maar dan in een meer voortstuwende variant.