Thee Alcoholics - Tape II (2021)

Wie reeds heeft kennisgemaakt met Thee Alcoholics en hun eerste gelijknamige tape weet dat dit één van de beste, zo niet dé beste, noiserock bands van dit moment is. Met de sound van legendarische groepen als The Stooges, Chrome en Cows (en andere Amphetamine Reptile bands) als grote inspiratiebronnen en een fundament van logge loeizware riffs die aan bands als Godflesh, Killdozer of Butthole Surfers doen denken kun je immers de plank moeilijk misslaan. Aan dat geheel worden ook nog eens de gillende tonen van saxofonist Colin Webster (Wart Biter, Sex Swing etc.) toegevoegd – één van de meest bezige bijen in de Britse underground scene. Of het nou freejazz, improv of noiserock betreft; hij is van de partij indien er gepiept en geknarst moet worden. En piepen en knarsen, dat doet ie hoor! Het resultaat is een bruut, repetitief en zweterig geheel. Hier was ik hard aan toe.

Ja, dit is wel goed, No Fun (referentie aan The Stooges wellicht?) is een juweeltje! Eerder deze week de eerste tape ook gehoord, en die kwam nog net iets bruter binnen, al is hier de aanwezigheid van Colin Webster (op de eerste tape niet te horen?) een grote pre.

Deze nu eens met koptelefoon aan het beluisteren, en dan komt ie toch nog wat intenser binnen, moet ik zeggen. Minstens even urgent en vuig als de eerste tape, en de piepknorknars-geluiden die Colin Webster uit zijn sax tovert, dragen geweldig bij tot het manische sfeertje.

En oh ja, die amateuristisch getekende kroes bier in net iets te donkere tinten als cover vind ik ook geweldig!

4 sterren

Jep lekker!