Hana Vu - Public Storage (2021)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hana Vu - Public Storage - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hana Vu - Public Storage
Hanna Vu is nog piepjong, maar heeft met Public Storage een verrassend sterk debuut afgeleverd, dat in muzikaal en vocaal opzicht overtuigt, echt alle kanten op kan en ook nog wat te melden heeft

De Amerikaanse muzikante Hana Vu met op jonge leeftijd al indruk met haar muziek, maar geeft met haar debuutalbum Public Storage haar officiële visitekaartje af. De muzikante uit Los Angeles laat op haar debuut horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan, dat ze muziek maakt die knap in elkaar steekt, dat ze beschikt over een bijzonder stemgeluid, dat ze teksten schrijft die ergens over gaan en dat ze songs schrijft die zowel aanstekelijk als avontuurlijk zijn. De concurrentie is moordend in het genre waarin Hana Vu opereert, maar met haar razend knappe debuutalbum steekt de jonge Amerikaanse muzikante flink boven het maaiveld uit.

Hana Vu is een Amerikaanse muzikante met Vietnamese wortels, die al op de basisschool begon met het schrijven van songs. Vanaf haar veertiende maakt ze haar muziek ook beschikbaar via de diverse sociale media kanalen en op haar achttiende bracht ze in eigen beheer haar eerste EP uit, die werd gevolgd door de geweldige EP Nicole Kidman/Anne Hathaway, die haar naam toevoegde aan nagenoeg alle lijstjes met grote muziekbeloften voor de toekomst.

Hana Vu is inmiddels eenentwintig en brengt deze week haar debuutalbum Public Storage uit. Het debuutalbum van Hana Vu komt in een week met een bijna eindeloze stroom aan nieuwe releases en komt bovendien in een week waarin ik merkte dat ik wat verzadigd begin te raken wanneer het gaat om jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indiesegment. Public Storage verschijnt hierdoor in een week waarin ik de lat voor deze jonge vrouwelijke singer-songwriters een stukje hoger heb gelegd. Het is geen enkel probleem voor Hana Vu, want de jonge muzikante uit Los Angeles laat op haar debuutalbum horen dat ze bulkt van het talent.

Hana Vu deed tot voor kort alles zelf, maar op haar debuutalbum werkt ze samen met producer Jackson Phillips, die ik volgens mij nog niet eerder ben tegengekomen. Het is een samenwerking die heel goed uitpakt, want Public Storage is in alle opzichten een uitstekend album.

Bij beluistering van het album valt direct op dat Hana Vu in zeer uiteenlopende genres uit de voeten kan. Public Storage bevat een aantal vrij stevig aangezette rocksongs, maar Hana Vu sleept je net zo makkelijk de dansvloer op met een song vol invloeden uit de disco. Public Storage bevat hiernaast een aantal bijna folky songs, een aantal donker getinte popsongs en een aantal nog donkerdere songs met een vleugje postpunk.

Het debuut van Hana Vu is over het algemeen genomen een album vol donkere tinten, die prachtig passen bij haar bijzondere stem, die ouder klinkt dan Hana Vu is, en bij haar teksten waarin het nodige wereldleed en persoonlijk leed voorbij komt, maar waarin ook ruimte is voor dromen.

In een aantal songs op Public Storage domineert de eenvoud, maar hier tegenover staan flink wat songs die uit flink wat lagen bestaan en die in al die lagen indruk maken met mooie klanken en verrassende accenten. Public Storage laat horen dat Jackson Phillips een getalenteerd producer is, maar Hana Vu steelt op haar debuutalbum vooral zelf de show met een serie geweldige songs en een bijzonder eigen geluid.

Het knappe van de songs van de muzikante uit Los Angeles is dat het aan de kant songs zijn die in de hokjes hitgevoelig en aanstekelijk passen, maar de muziek van Hana Vu is op hetzelfde moment eigenzinnig en avontuurlijk. Met Public Storage vindt Hana Vu op indrukwekkende wijze haar plek tussen de smaakmakers binnen de indiescene van het moment.

In deze scene zijn meer muzikanten te vinden die uit de voeten kunnen met pop en rock, maar bij Hana Vu liggen de uitersten net wat verder uit elkaar. Dat levert vaak wat onsamenhangende albums op, maar de songs op Public Storage vormen op bijzondere wijze een geheel.

Hana Vu is nog altijd pas 21 jaar oud en heeft nog alle tijd om zich verder te ontwikkelen, maar op haar debuutalbum slaagt ze er wat mij betreft in om een verrassend hoog niveau vast te houden. Er zijn dit jaar al flink wat topplaten verschenen in het genre, maar dit debuut hoort daar zeker bij. Erwin Zijleman

Als Do It Yourself artiest timmert de uit Los Angeles afkomstige Hana Vu al een tijdje aan de weg en maakt ze als vijftienjarige al de nodige indruk met het solerende werkstuk OUTTAKES. Daarop staat een beklemmende duistere Lovesong coverversie van de The Cure klassieker, welke nog doodser en hopelozer klinkt dan het origineel. Het met vrienden volgespeelde Sensitive wordt nog niet echt opgepakt, maar met How Many Times Have You Driven By trekt ze de aandacht van het aan Fat Possum gekoppelde Luminelle Recordings. Daarna gaat het balletje wel rollen. Met Nicole Kidman / Anne Hathaway plaatst ze zich in 2019 in de NME Top 100 lijst van veelbelovende nieuwe artiesten. Het op Ghostly International verschijnende Public Storage is na deze EP’s haar eerste volwaardige album.

De vervlakking van de eenzaamheid die woorden laten vervagen in de schitterende lentezon van 2020. Onzekerheden en het dreigende isolement. Gewoon een paar gedachtes die opkomen bij het wegdromende April Fool, de openingstrack van Public Storage. Hana Vu plaatst de bewustwording van de natuur tegenover de stilte van de benarde maatschappij. De zuurheid van een felgekleurde wegbrandende West Los Angeles staat gelijk aan een oranje hemel op aarde in de City in Dust song Heaven. De jonge singer-songwriter is met haar 21 jaar al volwassen genoeg om die wereldwijde ellende op papier een passende plek te geven. Al lees je tussen de regels door dat het persoonlijk communiceren haar zwaar valt wat ze later nogmaals benadrukt in World’s Worst.

Boosaardige leegte wordt overrompeld door heftige gitaarnoise en verbindt in Gutter de jaren negentig door hier een flinke lading aan georkestreerde Britpop op los te laten. Het evangelische Maker laat juist de berustende folky kant van Hana Vu horen, die al hopend op bescherming de toekomst tegenmoed kijkt. Verder zijn het vooral de tiener slaapkamer kilte in het aan nostalgie vastklampende keyboardtrack Everybody’s Birthday en de aangeslagen drummachine beats in Anything Striking die kletterend memoreren naar de tachtiger jaren. Ook het toegankelijkere uptempo Aubade heeft een positief opbeurend new wave karakter.

Bij de klaagzang van Keeper haalt ze de inspiratie bij Running Up That Hill van Kate Bush vandaan. Dezelfde krachtige strijd, dezelfde dramatiek, dezelfde antwoordloze vragen. De rauwheid van haar postpunk liefde zit verweven in de melancholische pop van het zwaarmoedige titelstuk Public Storage. Het deprimerende sleutelnummer welke ze tijdens het gehele opnameproces als een betrouwbare vriend met zich meedraagt, maar die zich door de afwijkende houding als een afstandige vijand ontwikkelt.

Hana Vu sleept zich weemoedig door Public Storage heen. De chaos in haar leven stapelt zich op in de onuitgepakte verhuisdozen die bij I Got symbool staan voor het ongeordende bestaan. Opslagruimtes die het onmogelijk maken om zich te hechten aan de omgeving, al is die emotionele behoefte in het naar vastigheid schreeuwende verlangen in My House absoluut aanwezig. Public Storage is een op grauwgrijze achtergrond bewerkt schilderij met een overschot aan weggestopte Red Rain tinten. Door de vrouwelijkheid in de songs krijgt de plaat een liefdevolle benadering en onderscheidt Hana Vu zich van haar star denkende mannelijke collega’s die weinig hoopvolle romantiek toelaten in hun negatieve doemdenken.

Hana Vu - Public Storage | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Dit is echt een prima album. Qua muziek dan. Waarom die afzichtelijke albumcover?