Roger Taylor - Outsider (2021)

Kijk ik wel naar uit!

De 1ste single is typisch Taylor en wel aardig maar wel wat aan de saaie kant.

Heel, heel, heel erg benieuwd. Als er één iemand mijn jeugdheld is, is het Roger wel.

Ik draai The Cross nog vaak en Happiness toentertijd bijna dagelijks (nu niet meer zo).

Happiness heb ik ook echt heel vaak opgezet. Zo'n fijne vibe dat album.

Hij ziet er trouwens nog goed uit in de clip!

Ik heb de clips nog niet aangeklikt. Zal er wel van komen, waarschijnlijk, maar op één of andere manier heb ik soms niet het geduld voor muziekvideo's. Misschien in de trein/metro.

Happiness vind ik nu (met terugblik) te lang duren en best wel nineties-gedateerd klinken. Mad, Bad and Dangerous To Know en Blue Rock vind ik persoonlijk meer een tijdloze sound hebben.

T is nog geen 3 minuten

Ik vind de drie gereleaste songs niet veel soeps. Gerecyclede zanglijntjes, flauwe drumprogramming, te korte songlengte.

De slidesolo in Trying to Get By is wel verrassend. Aardig maar veel te kort en zo weer voorbij.

Tot nu toe allemaal veel te veilig, zwaar overgeproduceerd (maar dat was Roger altijd al) en het element rock ontbreekt totaal.

Spotify-link toegevoegd en de lyricvideo van Clapping Song.

Vandaag op de luisterlijst. Ik ben benieuwd!

Hmmm. Erg matige plaat wat zelfs als demo van een beginnende band niet erg goed klinkt. Productie vind ik erg overdone en de songs zijn erg simpel en klinken niet doordacht. Op deze plaat wordt meer en meer duidelijk dat Taylor echt een goede band nodig heeft (Queen, Smile of Cross) om tot zijn recht te komen.

Als voorbeeld het erg onsamenhangende More Kicks, wat als heftige rocker (met tempoversnelling) zou moeten doorgaan. Taylor kan óf niet echt meer drummen, of hij heeft erg geen zin, maar dit had net zo goed een drumcomputer kunnen zijn, en dan allerhande simpele solo's op piano, gitaar en een saxofoon. Het is wat mij betreft een dieptepunt in de carriere van Taylor.

De tweede versie van Gangsters Are Running This World (ja, deze songs staat in twee versies op de plaat) is net of het van Shove It is getrokken. Een redelijke Fight from the Inside-achtige riff, maar absoluut kapot geproduceerd met flauwe studio-tricks

En de ballads (waar Taylor toch wel goed in was) redden de plaat ook niet. Op Absolutely Anything klinkt hij bijna als Bowie, maar niet helemaal.

Foreign Sand kende we al, en krijgt hier een wat lekkerder arrangement dan die we al kenden.

Clapping Song is weer te flauw voor woorden en het langdradige Journey's End is ook alweer een flink aantal jaren te beluisteren.

Ik wil Taylor niet afstraffen en ook niet negatief zitten doen, maar deze plaat is waarschijnlijk niet aan mij besteed. Er staan teveel missers op en de echt leuke momenten (het eerder aangehaalde Absolutely Anything) zijn te spaars aanwezig.

Valt me tot nu toe tegen,is het net niet.

De voorganger deed me vrijwel niets, waardoor ik hier eigenlijk hele lage verwachtingen bij had. Des te meer was ik verrast. Vanaf het begin zijn het voornamelijk kalme, kabbelende nummers met een haast troostende Roger Taylor, niet langer de rebel van weleer, maar nu een oude man die met een vorm van melancholie terugkijkt op de wereld. 'Tides' opent de plaat heel gemoedelijk en reflecterend. Het middenstuk van 'Gangsters Are Running This World' en de twee erop volgende tracks laat iets avontuurlijkere songs horen, om vervolgens af te sluiten met wat meer ingetogenere songs en op het eind nog twee bekendere tracks. Outsider is geen hoogvlieger als album, maar dat hoeft ook niet altijd. Het laat in ieder geval zien dat Roger Taylor nog altijd een prima plaatje in elkaar kan draaien, en ik kan me met mijn ogen dicht lekker laten meevoeren door de ietwat nostalgische sound van zijn stem.

Uiteraard wekken sommige nummers de indruk dat ze onder de Queen-vlag nog iets beter uit de verf zouden zijn gekomen, maar goed...

Omdat ik toch wel de grootste Queenfan ben van alle bands die ik goed vind, vind ik ook dat ik de iets minder interessante albums in mijn collectie ga opnemen. Ik heb nu Outsider, Barcelona en Never Boring erbij genomen. Wat mij betreft niet de allersterkste platen uit het omvangrijke Queen-universum, maar toch.

Deze plaat is wat meer ingetogen en wat melancholischer dan ik gewend ben. Bijna David Bowie-achtig, en ik ben niet zo een Bowie-fan. Maar verder is het toch wel een genietbare plaat, want echte draken staan hier niet op. Mr. Bad Guy is toch wel de minste Queen-plaat die ik me kan bedenken.

Ik doe er een halve punt bij. Zo op de draaitafel komt de plaat toch wat meer tot leven.

Tja , vooropgesteld dat ik geen groot Queen liefhebber ben , heb ik me toch maar aan deze gewaagd. Tides is een mooie reflectieve opener en zo staan er wel meer aardige tracks op. Maar het album is niet constant van kwaliteit en enige lijn kan ik er ook niet in ontdekken. Taylor is als componist goed genoeg om door de ondergrens te zakken , maar hier onderscheid hij zich ook nergens. En van iemand van zijn kaliber verwacht je dat misschien wel. More Kicks slaat volledig dood in al zijn lompheid en The Clapping Song had hij lekker achterwege moeten laten. Wat rest is een onsamenhangend geheel , met hier en daar een opleving. 3 sterren