Philip Glass - The Photographer (1983)

Beetje routinewerk van Glass, nergens bijzonder.

Mee eens, het is wel mooi, maar het is net zo als het meeste van zijn andere werken.

Vind dit te mooi om als 'routineus' te omschrijven. Mooie opbouw ook.

Het is zo typisch dat er veel Philip Glass fans zijn, en het lijkt niet uit te maken wat hij componeert, het wordt bijna altijd goed gevonden. Ik heb dit album ooit spontaav een keer aangeschaft, maar vind het echt een "drraak van een album". Het zangwerk, vooral op het eind, gaat echt op de zenuwen werken, verder is het een groot repeteer-gedoe waarvan je op een gegeven moment denkt: laat maar...jammer een gemiste kans van Philip Glass. Geen mij dan toch maar koyaanisqatsii, powaqqatsi en nagoyqatsi om maar iets te noemen. Ook veel repeteerwerk, maar toch erg goed.

Hoop ik dat je de soundtracks van The thin blue line en Candyman ook kent...

Eind oktober was Philip Glass, met een heleboel anderen, in Amsterdam. Daar deed The Photographer Ensemble het laatste deel van dit album. Dat was gewoonweg fantastisch. Topstuk van de avond, wat mij betreft beter nog dan de bijdragen van de meester zelf.

Zeker niet zijn beste werk. En inderdaad het zangwerk kan redelijk op je zenuwen werken. In tijdschrift Vinyl kreeg deze plaat een slechte recensie. Dat vond ik nu ook weer niet helemaal terecht. Heb de plaat toch veel beluisterd, maar andere platen van hem vond ik wel beter.
Toch blijft het een echt Glass plaat uit de jaren 80, die zeker ook in bepaalde new wave, post punk kringen gewaardeerd werd. Misschien toen nog meer dan in de klassieke hoek, die de muziek van Glass niet echt waardeerde. Dat is nu intussen wel veranderd waarschijnlijk doordat de liefhebbers van de jaren 80 mee zijn gegroeid met Glass en deze periode blijven koesteren. Waaronder ikzelf.

Klassieke Glassplaat. Zeker niet zijn meest innovatieve of gevarieerde album, maar wel een waarmee hij zijn eigen, kenmerkende stijl nog maar eens onderstreept. Zo veel doet deze niet onder t.o.v. Koyaanisqatsi of Einstein on the Beach.

Zeggen dat er te veel repetitie in zit, is als schrikken van een boom op de Veluwe. Wat had je dan verwacht? Voor een groter verrasingseffect moet je eerder zijn strijkkwartetten, symfonieën of concerti's hebben, al blijft Glass bijna altijd vrij herkenbaar klinken.