Stephen Fretwell - Magpie (2004)

The best you never heard of!!! Als er een nieuwe Dylan zou zijn dan is deze dat!! Heerlijk somber en dromerig. Veeeeeeeel beter dan dat zwaar overschatte coldplay

Zoals door muziekobsessie reeds beschreven, mooie sombere en dromerige liedjes voorgedragen door een aangename donkere stem. Echt spijtig dat deze man niet de aandacht krijgt die hij zeer zeker verdiend. Zeker iets voor de liefhebbers van Damien Rice, Elliott Smith en Dylan.

Zoals pjh1967 reeds hierboven stelde, voor liefhebbers van Damien Rice, Elliott Smith en Dylan is dit zeker een aanrader!

Sobere muziek, sober in positieve zin! Stephens lekker stemgeluid, soms tot het rauwere af, staat centraal. Op de juiste momenten wordt aan de hand van piano/gitaar/drums het gevoel in de liedjes versterkt, waarna het instrumentale terug wegebt en Stephens stem weer krachtig en vol gevoel op de voorgrond komt te staan. De mondharmonica in onder meer Lines en Brother zorgt dan weer voor leuke variatie en geeft de muziek dat extra.

Deze krijgt van mij een dikverdiende 4*

Prima album van Fretwell al vind ik de opvolger iets beter. Die bevat iets meer mooie melodieen. De hierboven genoemde singer/songwriters hebben wat mij betreft wel iets extra's wat Fretwell niet heeft. Desalniettemin blijft dit gewoon een goede singer/songwriter plaat die nergens klef of zeurderig wordt.

Bezig met mijn immense cd collectie te ordenen kwam ik deze cd tegen , gekocht schrik niet voor 0,10 euro in Frankrijk. Volgens mij deze cd daarna ergens gedropt. Aangezien ik ook wat wil uitmesten, deze eens goed beluisterd. En ik moet zeggen dat ik zeer positief verrast ben door deze Engelse muzikant. Stephen Fretwell is opgegroeid in een gehucht in Engeland, Scunthorpe, wat bijzonder benauwend was. Hij geeft zelf aan dat juist zulke omstandigheden een voedingsbodem kunnen zijn om vooral mistroostige liedjes te schrijven. Hij ontvlucht het platteland, woont even in Londen, maar verkast daarna naar de muziekstad Manchester. En daar wordt hij op een gegeven moment opgepikt door de muziekscene. Het laatste nummer van deze cd is New York, dat is zijn droom om daar ooit terecht te komen.
Dit debuut is ergens mistroostig, de nummers hebben een zeer melancholische inslag. Kleine liedjes met wel soms grote thema's. De stem is prettig om naar te luisteren en de muzikale omlijsting is zoals het hoort bij zulke muziek subtiel.
Vergelijkingen worden wel gemaakt, als eerste Bob Dylan. Nu wordt iedere zanger met een gitaar wel met hem vergeleken, maar zeker de wijze van zingen is toch wel anders. Maar de tocht van platteland naar de stad en de inhoud van de teksten geeft wel enige overeenkomst.
Wat zijn muziek betreft, pint Fretwell zich niet vast aan één genre. Hij zegt daarover zelf “Het is absoluut waar dat de harmonieuze zang doet denken aan oude countryplaten. Ik houd van veel muziek: country, oude soul en simpele rock. Als je in Engeland woont, kan je ook niet om The Beatles heen, vandaar die popinvloeden. Ik pik van alles iets mee, maar probeer vooral mijn eigen songs te schrijven."
In de teksten van Fretwell is veel symboliek te bespeuren. Als je de donkere hoes van de cd goed bestudeert, zie je dat er ook allerlei details opstaan, die terug komen in de songteksten.
Een opmerkelijk debuut van een begenadigd artiest. Op twee nummers krijgt hij vocale hulp, op het eerste nummer van Erin Moran en op 'Rose' van Isobel Heyworth.
Ik weet verder eigenlijk niets over de andere platen van deze singer-songwriter, moet me daarin nog eens verdiepen.