menu

Halsey - If I Can't Have Love, I Want Power (2021)

mijn stem
3,38 (25)
25 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Capitol

  1. The Tradition (3:46)
  2. Bells in Santa Fe (3:37)
  3. Easier Than Lying (3:26)
  4. Lilith (2:47)
  5. Girl Is a Gun (2:26)
  6. You Asked for This (4:25)
  7. Darling (3:02)
  8. 1121 (2:42)
  9. Honey (2:53)
  10. Whispers (3:11)
  11. I am Not a Woman, I'm a God (2:56)
  12. The Lighthouse (4:33)
  13. Ya'aburnee (3:08)
totale tijdsduur: 42:52
zoeken in:
avatar van Poles Apart
Trent Reznor en Atticus Ross produceren en Lindsey Buckingham ("Darling") en Dave Grohl ("Honey") spelen mee. Maak jullie (siliconen?) borst maar nat!

Dave Grohl, Lindsey Buckingham and more to feature on Halsey's new album

avatar van Poepie34
4,5
Dit is een top album en ben benieuwd of het word opgepikt in Nederland. Er doen de nodige muziekanten mee met een klinkende naam en dat is terug te horen. Halsey heeft een prachtige stem en Trent Reznor zorgt voor de nodige spanning.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Halsey - If I Can't Have Love, I Want Power - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Halsey - If I Can't Have Love, I Want Power
Het is momenteel dringen in het land van de popprinsessen, maar Halsey schaart zich met het fascinerende If I Can't Have Love, I Want Power moeiteloos onder de betere popalbums van het moment

If I Can't Have Love, I Want Power van Halsey is een soundtrack bij een horrorfilm, maar het is ook de soundtrack van deze tijd. Het is bovendien een van de meest fascinerende popalbums van het moment. Het door Trent Reznor en Atticus Ross (Nine Inch Nails) geproduceerde If I Can't Have Love, I Want Power schakelt moeiteloos tussen aardedonkere en vaak overweldigende klanken en lekker in het gehoor liggende popsongs. Zowel de instrumentatie als de productie zijn kunststukjes, maar Halsey overtuigt ook als zangeres. Liefde voor pop is absoluut noodzakelijk, maar als die er is, is het nieuwe album van Halsey er zeker een om te proberen.

Halsey, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Ashley Nicolette Frangipane, bracht tussen 2015 en 2020 al drie albums uit. Het zijn albums die met name in de Verenigde Staten konden rekenen op positieve kritieken, maar zelf was ik nog niet ondersteboven van de muziek van Halsey, al lieten alle drie de albums die ze tot dusver uitbracht zeker interessante dingen horen.

Het deze week verschenen vierde album van Halsey, If I Can't Have Love, I Want Power, is inmiddels meerdere malen overladen met superlatieven, wat me op zijn minst nieuwsgierig maakte naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante.

De Amerikaanse popprinses heeft met Trent Reznor en Atticus Ross, beiden bekend van de band Nine Inch Nails, in ieder geval gekozen voor opvallende producers. Het zorgt er voor dat het nieuwe album van Halsey anders klinkt dan die van alle andere popprinsessen op het moment, maar op hetzelfde moment is de concurrentie in het genre moordend en zijn er bovendien al een aantal geweldige albums in het genre verschenen.

Ondanks de productie van Trent Reznor en Atticus Ross is Halsey nog altijd een popprinses, maar inmiddels wel een hele interessante popprinses. If I Can't Have Love, I Want Power opent met een donkere pianoballad, waarin Halsey in vocaal opzicht haar visitekaartje afgeeft. Het is een wat donkere track waarin de spanning prachtig wordt opgebouwd en die laat horen dat de productie op het album alle kanten op kan.

De instrumentatie varieert van ingetogen en spaarzaam tot donker en dreigend en het is een instrumentatie die de muziek van Halsey voorziet van een bijzondere sfeer. Het is er ook een vol hoogstandjes, waarvoor nogal wat muzikanten van naam en faam werden ingeschakeld.

Zeker de zich in een wat langzamer tempo voortslepende songs vallen op door prima vocalen, een zeer fraaie instrumentatie en een geweldige productie, maar ook in de wat meer uptempo songs heeft Halsey een wat duidelijker eigen geluid dan voorheen.

Ik zat de afgelopen weken wat aan mijn taks wanneer het ging om popalbums en dacht genoeg te hebben aan de albums van Billie Eilish en Lorde, maar die van Halsey wil ik niet laten liggen. Zeker wanneer Trent Reznor en Atticus Ross stevig hun stempel drukken op het album is If I Can't Have Love, I Want Power immers een fascinerend album.

Het is knap hoe Halsey in een paar noten van een popprinses kan veranderen in een duistere poppriesteres en zoete verleiding plaats maakt voor een paar mokerslagen en dat doet ze ook nog eens aan de lopende band. ‘A Muscular Pop Statement’ noemt de Britse kwaliteitskrant The Guardian het en dat is het.

If I Can't Have Love, I Want Power is vaak een overweldigend album, maar Halsey kan ook prachtig gas terug nemen. Ik ben zeker niet altijd in de mood voor pure popalbums en er kwamen er de afgelopen weken nogal wat voorbij, maar Halsey heeft zeker een van de ruwste en spannendste popalbums van het moment gemaakt.

Het knappe is dat het ondanks de donkere klanken en soms duistere sfeer ook een album is dat vol hitgevoelige popliedjes staat. If I Can't Have Love, I Want Power is de soundtrack van Halsey’s horrorfilm, maar het is ook de soundtrack van deze tijd. De lat lag zoals gezegd hoog, maar ook dit is een van de betere en interessantere popalbums van 2021. Erwin Zijleman

avatar van andnino
Badlands van Halsey gaf ik in 2015 een 2,5*. Het was naar mijn mening een beetje een popplaat van niets, hij ging het ene oor in en het andere weer uit. De twee opvolgers heb ik dan ook geen kans gegeven.

Maar met deze titel, cover en producenten lijkt Halsey de wereld wel te vragen nog eens een keer te kijken. Want ze is dezelfde artieste niet meer. Deze plaat draagt een boodschap, en deze is ook niet subtiel muzikaal verpakt. De gitaren scheuren, de elektronica zou niet misstaan op een project van Nine Inch Nails zelf, en de pianotonen raken je in je ziel. De zoete, zachte zangstem van Halsey is nog steeds niet de meest unieke, maar staat wel heel mooi in contrast met de scherpe, duistere muzikale ondersteuning. Het blijft uiteindelijk natuurlijk wel een popalbum, maar daardoor heeft dit wel een stuk meer focus dan de gemiddelde NiN-release van de laatste jaren. Wat dat betreft is het echt het beste van twee werelden. Prettig verrast!

avatar van henrie9
4,0
Nee, niet de Maagd Maria en kind Jezus op de plaatcover. 't Is Halsey, wereldwijd rijzende ster als Amerikaans singer-songwriter, en haar pasgeborene. Net maakte ze een complexe conceptplaat over het magische wel en wee van zwangerschap, geboorte en hoe een mens zich geestelijk en emotioneel voelt in die tijden. Weinig rozengeur. Neem al eens het indrukwekkende fluisterende 'Whispers', waarmee ze mentale kwetstbaarheid illustreert via een innerlijke monoloog. Dat het er straks dan bovendien soms zelfs behoorlijk luguber aan toegaat op haar plaat? Thats all part of the experience!

De prachtige ingetogen piano-opener-bijna Agnes Obel-song - gaat al over het frele jonge meisje uit een plaatsje ergens ver weg dat, door de dorpelingen op zijn vrouwelijkst opgedirkt, doorverkocht wordt aan de hoogste bieder. Niemand houdt haar omdat ze voortdurend weent... Trieste allegorie op de seksualisering en knechting van female artists in de muziekindustrie? Onduidelijk, maar als ontgrendeling van de plaat, het telt...

Halsey aka Ashley Frangipane... In haar ogenschijnlijk simpele songs schuilen haar excellente, intense lyrics vol krachtige statements. Die zijn altijd wel welbewust op feministische thema's geënt. Zelf uitgesproken biseksueel, gaat ze in tegen patriarchaat en institutionele vrouwenhaat. Nu gaat het en surplus over het terugvinden van je eigen onafhankelijkheid en je identiteit na al die tijd van Freudiaanse tweedeling : als levenschenkende Madonna en de Hoer, je seksuele identiteit. Vandaar dus de plaatcover. Tegelijk reflecteert ze over genderidentiteit.

Al is het deze keer een album met weinig 'guest appearances', in the making-of was ze zeker niet verstoken van gerenommeerde samenwerkingen. Zo hoor je Dave Grohl's drums op het energieke 'Honey', hoor je Lindsey -Fleetwood Mac- Buckingham's gitaar op het klein gezongen 'Darling'. Zwaar bepalend voor het sterke geluid van haar vierde studioplaat, en 't meest verblijdend nog voor haar, is evenwel de geslaagde langeafstandsmedewerking met het duo Trent Reznor (N.I.N.) en Atticus Ross als producer en songschrijver. Zowel in de serene pianopassages (bv. 'The Tradition') als in de ondergeschoven experimentele noiserockpatronen (bv. het geleidelijk opkokende 'Bells In Santa Fé') : hun directe hand is opvallend. Zo schizofreen als het thema van haar plaat, zo heeft ook het geluid ervan minstens twee gezichten. Ze sluit enerzijds teatraal aan bij de rock, grunge, punk en de heavy industrial van N.I.N, met de sound van kletterende drums en distortion op de gitaren. In die stemming gaat ze dan al eens tekeer als een woeste Garbage (bv. onder de industrial van 'Easier Than Lying' of de sludge van 'The Lighthouse'). Anderzijds kunnen tal van haar nummers als adembenemende pop toch zo de hitparades in. Hartveroverend mooi en intiem is, hoe ongewoon en onpoppy ook de lyrics, het melancholische 'Ya'aburnee' ('t arabische 'Je begraaft me'). Het declamerende 'Lilith' heeft dan weer een hiphop-frame of 'Girl is A Gun' danst op drum'n bass.

Synthese van al die dualiteit in muziek en woord (én beeld) is de song 'I Am Not A Woman, I'm A God', schitterend op zoemende electronica stuiterende kernsong, met dito dure clip. Ook muzikaal een filmische productie met gedurfde duidelijke N.I.N.-stempel. Het wordt de grootste hit van het album. Erin opgesloten ook Halsey's sprekend bipolaire meditatie over zelftwijfel en zelfadoratie. Ze bevindt zich aan beide uiteinden van een spectrum, als naakte, badende goddelijke figuur, krachtige, koelbloedige heerseres op ijzeren troon én als verbannen zwangere vrouw, met gescheurde witte jurk, die al dan niet op de brandstapel eindigt.

Halsey waarschuwt. Zet haar album niet bij de girl power of in vakjes waarin ze liefst niet wil zijn. Vrouwenwereld, doen we aub allemaal niet zo stoer.  "Any time where I ever talk about womanhood, motherhood, femininity, I'm usualy talking about it with a taste in my mouth. Like go be a big girl, a girl is a gun, all I can taste is the blood in my mouth."

Hier heeft een popster oncompromisloos een rauwe plaat gemaakt, vol spannende, stekelige songs waarop ze gefocust getuigt van haar ware ik, van de demonen die haar belagen en haar gecompliceerde weg naar verantwoorlijk moederschap. Ze bevat prachtige songs onder veler gedaanten die ze, ondanks haar eerder successen, liever experimenterend dan per se radiovriendelijk aan de man brengt. Een risico? N.I.N. scoort hier met pop, het blijkt bij deze cum laude compatibel. Beter dan velen als tien in een dozijn, is het echter vooral Halsey die hier ter wereld komt als de authentieke revelatie.

Ender Aydin, eerste kind van Ashsley Frangipane en Alev Aydin. Het zag het levenlicht in juli 2021. Halsey en partner staan het gebruik van genderneutrale voornaamwoorden voor en hebben tot op heden het geslacht van hun baby niet bekendgemaakt.

avatar van MIAB
3,0
Dit album boeit me slecht. Misschien ligt het aan mijn dag. Hij krijgt zeker nog een 3e luisterbeurt, maar voor nu kom ik niet verder dan een ruime 3*

1. The Tradition (3:46) --- 3,5
2. Bells in Santa Fe (3:37) --- 3,0
3. Easier Than Lying (3:26) --- 3,5
4. Lilith (2:47) --- 3,5
5. Girl Is a Gun (2:26) --- 3,5
6. You Asked for This (4:25) --- 3,0
7. Darling (3:02) --- 3,5
8. 1121 (2:42) --- 3,5
9. Honey (2:53) --- 3,5
10. Whispers (3:11) --- 3,0
11. I am Not a Woman, I'm a God (2:56) --- 3,0
12. The Lighthouse (4:33) --- 3,0
13. Ya'aburnee (3:08) --- 3,0

Gast
geplaatst: vandaag om 14:52 uur

geplaatst: vandaag om 14:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.