Recent weer beluisterd en dan gelijk maar een langer bericht.
Een band die al eeuwen bestaat. Zo’n gevoel heb ik bij Tangerine Dream. En zo nu en dan kocht ik er een album van. Nu stream ik er af en toe een album van. Toen ik 8 was bestond de band al en nu ben ik 64. Dat geldt voor meer bands, maar daar heb ik toch een ander gevoel bij. Dat komt denk ik door de productiecijfers. Op MusicMeter staan 298 albums vermeld van Tangerine Dream. Het zal geen wereldrecord zijn, maar het zijn er wel heul veul.
Waarom ik dit album eruit licht? Omdat het vrij recent is en het weer een album is wat me echt aanspreekt. Mooie melodieën en prachtige atmosferische soundscapes. En daarmee is het geenszins achtergrondmuziek. Integendeel, dit moet hard en luid naar je oren gestuurd worden. Laat het op je inbeuken als een muzikaal orgastische geluidsmuur. Zoals bij veel van de muziek waar ik gek op ben is een goede koptelefoon vereist. Liefst eentje met noise cancelling. Want er mag geen achtergrondruis spelbreker zijn.
Met name het slot (part VIII van Each Tea Lasts an Hour) maakt op mij grote indruk. Het dendert je hoofd binnen als de Siberië Express en je gaat meetrommelen in de maat van de muziek. En dan is er plots die wolk waarin alles tot rust komt. Rust, rust! Een prachtig slot van een band die nog wel 50 jaar mee kan.