Cindy - 1:2 (2021)

Enigszins verwarrend, achter Cindy gaat geen zangeres schuil maar een vierkoppige band afkomstig uit San Francisco. Geformeerd rondom frontvrouw Karina Gill, die eigenlijk pas een paar jaar muziek maakt. Puur toevallig, omdat een voorgaande huurder in haar kelder een Fender Squire Strat (gemummificeerd in elektrische tape met de overblijfselen van een burrito op de kop) had achtergelaten. Eind 2018 verscheen hun titelloze, zelf opgenomen en geproduceerde debuut, 1:2 is inmiddels hun derde album. Nog steeds maakt het kwartet ingetogen muziek, echter iets minder lofi dan het debuut. De door Gill geschreven liedjes hebben enige tijd nodig om in te dalen bij de luisteraar. Net als op de vorige twee albums hoor je invloeden van bekende groepen als Galaxie 500, Mazzy Star en Low in hun beginfase. Gisteren werd 1:2 tot “album of the day” op Bandcamp gekozen.

Inderdaad zijn er grote overeenkomsten met de muziek van Mazzy Star. ik heb dit album nu een paar keer beluisterd en waar ik na de eerste keer nog wat twijfels had, is dat nu al grotendeels verdwenen.
Bij de eertse luisterbeurt kwam de muziek nogal kil en wat saai over, vooral de eerste paar nummers van het album. Het is ook even wennen aan de zang van Karina Gill. Misschien geen zangeres met een echte strot, maar o zo belangrijk voor de juiste sfeer.
Kortom, het geheel valt inmiddels wat beter op zijn plaats en het zijn 10 fraaie songs. Daarbij bevalt vooral het ingetogen Song 36 me erg goed.
3,5 * en grote kans dat het nog iets meer gaat worden.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cindy - 1: 2 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cindy - 1: 2
Het derde album van Cindy rammelt flink en klinkt niet direct bijzonder, maar als de songs van de Amerikaanse band zich op beginnen te dringen fascineert 1: 2 me enorm en wordt het album steeds beter

Karina Gill, de frontvrouw van de Amerikaanse band Cindy, pakte pas een paar jaar geleden de gitaar op en begon toen ook met het schrijven van songs. Dat hoor je af en toe wel in het geluid van Cindy, dat behoorlijk elementair klinkt. Ook de songs van de band klinken ruw en elementair, maar de muziek van Cindy heeft absoluut wat. 1: 2 heeft zich flink laten inspireren door de muziek van The Velvet Underground, maar ik hoor ook iets van Mazzy Star en Low. Het zijn songs die flink rammelen, maar hoe vaker ik naar de songs van Cindy luister hoe meer het album zich opdringt. Bijvoorbeeld door de prima zang, maar ook door de 'less is more' aanpak van de Amerikaanse band.

1: 2 is alweer het derde album van de Amerikaanse band Cindy. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de vorige twee albums van de band uit San Francisco niet heb opgemerkt en ook 1: 2 leek in eerste instantie op de stapel te blijven liggen. Inmiddels heb ik me echter toch verdiept in het oeuvre van de Amerikaanse band en op een of andere manier fascineert dit oeuvre me enorm.

In de muziek van Cindy draaide oorspronkelijk alles om het gitaarwerk en de zang van frontvrouw Karina Gill, die pas een paar jaar geleden voor het eerst een gitaar oppakte en haar eerste songs schreef. Voor muzikaal vuurwerk ben je bij Cindy aan het verkeerde adres en ook liefhebbers van prachtig klinkende albums zullen niet veel hebben met 1: 2, dat overigens veel beter klinkt dan de eerste twee albums van de band.

Ook op het derde album van Cindy hoor je redelijk elementaire gitaarlijnen, die meer dan eens associaties oproepen met de muziek van The Velvet Underground. De rest van de band bestaat uit een bassist, een drummer en een toetsenist met een voorliefde voor orgeltjes en oude synthesizers en allen sluiten goed aan op het gitaarspel en de zang van Karina Gill.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal betrekkelijk eenvoudig en de geluidskwaliteit is niet geweldig, maar het lo-fi karakter van de muziek van Cindy heeft ook wel wat. Bovendien is Karina Gill inmiddels bedreven in het schrijven van aangename en ook gevarieerde songs en beschikt ze over een stem die absoluut wat heeft.

Luister naar 1: 2 en het is niet heel moeilijk om met vergelijkingsmateriaal op de proppen te komen. Cindy heeft zich absoluut laten beïnvloeden door de muziek van The Velvet Underground, maar ik hoor af en toe ook wel wat van Mazzy Star, wat nog altijd een van mijn favoriete bands aller tijden is.

Karina Gill klinkt met haar zang misschien niet zo zwoel en verleidelijk als Mazzy Star zangeres Hope Sandoval, maar de aangename zang op 1: 2 zorgt er steeds weer voor dat ik blijf luisteren naar de muziek van Cindy. Wanneer je blijft luisteren dringen de songs van de Amerikaanse band zich steeds wat meer op en krijgt de band het bezwerende wat bijvoorbeeld ook Low in haar jonge jaren had. Het zijn minimale middelen die Cindy gebruikt, maar het effect is groot en wordt, wanneer je eenmaal gewend bent aan het geluid van de band, alleen maar groter.

Ik heb me zoals gezegd verdiept in het complete oeuvre van de band, wat met drie albums en iets meer dan 100 minuten muziek geen hele grote opgave is, en ik hoor de band flink groeien. De eerste twee albums verdienen wat mij betreft het predicaat krent uit de pop nog niet, maar 1: 2 heeft iets bijzonders en valt absoluut op in het aanbod van deze week.

Wat op het eerste gehoor nog erg eenvoudig klinkt en alle kanten rammelt, grijpt na een aantal keer horen fraai in elkaar en combineert prachtig met de mooie, maar ook zeker niet perfecte zang van Karina Gill. Het is soms behoorlijk donker en melancholisch, maar net als het wat te somber wordt, verrast de band met een gitaarsong vol zonnestralen.

Vanwege het rammelende karakter van de songs en de muziek is 1: 2 van Cindy zeker niet geschikt voor iedereen, maar doe zeker een poging of liever nog meerdere pogingen. Ik heb het album in eerste instantie zelf ook terzijde geschoven, maar ik heb er nu absoluut wat mee. Erwin Zijleman

Laat je door een naam als Cindy niet op het verkeerde been zetten. We hebben hier niet te maken met een of ander schattig folkmeisje met gitaar. Nee. Cindy is een band uit San Franscisco die al jaren de luisteraar overgiet met stemmige en sfeerrijke indierock. Enigszins vergelijkbaar met de zwoele slowcore uit de jaren negentig van de formatie Low of schatplichtig aan legendarische Amerikaans meidengroepjes uit de begin zestiger jaren.

Samen met bassist Jesse Jackson, drummer Simon Phillips en Aaron Diko (keyboards) creëert Karina Gill met haar etherisch stemgeluid op fluweelzachte wijze een dromerige wereld waar geen plaats is voor individuele uitspattingen. Een wereld waar wordt gefluisterd en waar eenvoud de hoogste prioriteit heeft. Waar je nadenkt over de menselijke kwetsbaarheid bij de hypnotiserende, lo-fi charme van hun derde worp. LET OP: 1:2 kan het reactievermogen en de rijvaardigheid sterk beïnvloeden, dus bij voorkeur liggend beluisteren.

Als Karina Gill in de kelder van haar nieuwe huis een afgedankte Squier Stratocaster gitaar vindt besluit ze om al haar ellende muzikaal van zich af te schrijven. Afgedankt, zo voelt ze zichzelf ook, na een aantal mislukte relaties en andere onprettige liefdeservaringen. Die triestheid draagt ze als een baksteen in haar maag met zich mee als ze samen met bassist Jesse Jackson, drummer Simon Phillips en toetsenist Aaron Diko het uit San Francisco afkomstige indiepop gezelschap Cindy opstart. Cindy staat voor een melancholiek, sober denkbeeldig karakter, waarachter Karina Gill zich verschuilt, een zwaarmoedig alter ego die dicht bij haar eigen persoonlijkheid staat. Cindy is ook de levenloze versleten pop, die je met starende grote ogen aanstaart en zich afvraagt waar de kindertijd is gebleven.

Op het gelijknamige debuut Cindy is nog genoeg ruimte voor luchtige rocksongs en zelfs opzwepende punktracks als het uptempo Book in Heaven en het rondspokende Brighton Beach. Overleden kunstschilders Ellsworth Kelly (Way Over Here) en Agnes Martin (Animal Past) krijgen hierop een eerbiedig eerbetoon. Helaas staan de vocalen wat zwalkend en zacht met een vette echo in de eindmix afgesteld. Dit blijkt een blijvend probleem, waarvoor ook op het met het explosieve shoegazer noise uitstapje Wrong Answer versierde Free Advice geen passende oplossing gevonden is, al komt de stem van Karina Gill daar wel sterker naar voren.

1:2 is weer stukken zwaarder, dus blijkbaar kiezen ze bewust voor die Mazzy Star en Cowboy Junkies mystiek. Waardoor ze perfect passen in de invloedrijke jaren negentig belevingswereld van cineast David Lynch die daar tevens een stukje jaren vijftig James Dean eeuwigheid aan toevoegt. Want helden gaan nooit dood, die leven voor altijd voort.

1:2 heeft de neergaande kracht van een dovende avondkaars, die in alle eenzaamheid het laatste stukje warmte en licht opspaart. Schaduwen dansen als zwijgzame metgezellen in het rond, totdat de laatste rookwolkjes de nacht inluiden. Cindy bevindt zich nog steeds in die koelste, donkerste ruimte in huis. Waar dromerige mistige depressiesongs weerkaatsen tegen de muren, die stukje bij stukje dichterbij komen. De dwaasheid van het in alle stilte langzaam gek worden. Verlangend naar contact, levend in een isolement.

The Common Era, de intimiteit van het leven in het nu. Misschien zijn de songs ondertussen genoeg gerijpt en speelt de waanzin van de dag er ook een grote rol in. My Friend is hierdoor leger, vriendschap uitgedrukt in het aantal likes op de sociale media kanalen. Net als in deze vorm van kunstmatige realiteitsbeleving zijn de emoties in de vlakke zang van Karina Gill weg gefilterd.

Och, het is niet allemaal kommer en kwel. De bubblegumsound van Party Store heeft het lieve onschuldige van zwijmelende tienerslaapkamer romantiek, waar de idolen vanuit posters je glimlachend aanstaren, en de ware liefde nog mijlenver verwijdert is. Lekker gedateerd, en flink aangedikt met vintage Casio keyboardklanken die bij het titelstuk 1:2 de nostalgie van eighties synthpop wave bandjes oproept.

1:2 is een Indian Summer plaat, die de vallende blaadjes laat verkleuren tot het vergaande jaren zeventig Polaroid bruin. Momenten die memoreren naar het afgelopen jaar, en welke gedroogd worden in antieke fotoalbums. Verdrongen naar de zolderkamers van je ziel, waar ze beschimmelen, en uiteindelijk in stof uiteen vallen.

Cindy - 1:2 | Rock | Written in Music - writteninmusic.com