Aephanemer - A Dream of Wilderness (2021)

Voorganger Prokopton heeft toch wel mijn aandacht gekregen in 2019. De dame en heren van deze Franse melo-death gezelschap brengen de muziek wat meer orkestraal dan de Scandinavische genregenoten. Misschien wat teveel van het goede? De single heeft het vlotte gitaarwerk weer in zich als voorheen maar misschien is dit wel meer power metal met death growls van de Française.

Het werkt weer als een dolle. Arch Enemy met power metal chords. Vrolijk plaatje met death grunts, zoiets.

Wat een beresterk album van Aephanemer. Adembenemende melodieën in deze toch wel vrolijk huppelende melodeath waar een sfeertje van rond het jaar 2000 in zit, met een stevige knik naar het gitaarwerk van Children of Bodom, en een eveneens gemene grunt die ook wat naar die band neigt. Gelukkig blijft de kaas die die band nog wel eens bij zich had hier ver weg. De bombast en de uitpuilende melodieën zijn niet voor iedereen, maar ik laat me graag inpakken.

Dit laat zich naar mijn mening goed omschrijven als "gezellige death-metal". Geweldig!

Ik heb deze al een tijdje (lees: zo'n twee jaar) op mijn lijstje staan, en vandaag voor het eerst maar eens een slinger gegeven. Dit is zo'n plaat die ik waarschijnlijk 20 jaar terug echt ge-wel-dig had gevonden. Niet dat ik het nu slecht vind, maar het doet me niet zoveel meer. Ik vind (let op ik vind) het ook wat gedateerd klinken. Aan de andere kant, ik kan het ook weer niet slecht vinden, in tegendeel. Het is simpelweg te goed en te verzorgd uitgevoerd om echt slecht te vinden. Ik zou het overigens omschrijven als goed gespeelde melodieuze-metal met black-metal-achtige vocalen (ik hoor echt geen death-metal in terug overigens). Het komt me heel bekend voor allemaal, maar echt een band komt me niet direct te binnen (een beetje Therion-achtig?)

Een beetje zoals sterven tijdens seks.

'Gezellige Death metal' vergelijken met 'sterven tijdens seks'.....hahahaha die moet ik wel even laten bezinken.