The Artisanals - Zia (2021)

Eind mei werd dit tweede album Zia van de band uit South Carolina reeds in eigen beheer op vinyl uitgegeven. Vanaf vandaag is het wereldwijd zowel op vinyl als cd verkrijgbaar. Net als hun debuutalbum zit Zia andermaal boordevol invloeden van de muziek uit eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Maar ze worden ook geïnspireerd door de woeste natuur van het zuidwesten van de Verenigde Staten, waar ze wonen. De muziek is doorspekt met zowel country, rock en af toe wat folk invloeden. Men schuwt niet om af en toe op succesvolle wijze de akoestische gitaar de hoofdrol te laten vervullen. In het persbericht wordt de stem van zanger Johnny Delaware omschreven als een kruising van Chris Isaak en Tom Petty. Zelf hoor ik dat niet terug, wel dat het een zeer aangename stem is. De afgelopen tijd kreeg het album al de nodige aandacht, waaronder van Real Roots Café en van Rein van den Berg op Johnny’s Garden. Begin 2022 komt de band naar Nederland en België voor optredens.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Artisanals - Zia - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Artisanals - Zia
Zia van The Artisanals is goed voor een nostalgische, zorgeloze en zonnige roadtrip door de Verenigde Staten, maar de Amerikaanse band slaagt er ook in om de rootsmuziek uit het verleden te vernieuwen

Het tweede album van de Amerikaanse band The Artisanals is een album dat je direct vanaf de eerste noten wilt koesteren. Het is een album dat je met grote regelmaat mee terugneemt naar de rootsmuziek uit de jaren 60 en 70 en alleen maar zonnestralen over je uitstort, maar de band uit North Carolina staat zeker niet met twee benen in het verleden. Zeker de wat stevigere songs op het album klinken zeer eigentijds en passen verrassend goed bij de wat meer door countryrock beïnvloede songs op het album. Het gitaarwerk op het album is zonder uitzondering prachtig, de accenten van keyboards zijn trefzeker en ook op de zang is niets aan te merken, integendeel. Wat een heerlijk album.

Zia is het tweede album van de Amerikaanse band The Artisanals en de opvolger van het titelloze debuut uit 2018. Het is een album dat je direct vanaf de eerste noten meeneemt op een roadtrip door de Verenigde Staten.

Het is een roadtrip die wordt begeleid door prachtig snarenwerk van gitarist Clay Houle en door de krachtige stem van zanger Johnny Delaware. In de openingstrack duurt het nog even voor de snaren en vocalen gezelschap krijgen van atmosferische keyboards, maar op de rest van het album klinkt de muziek van The Artisanals wat voller.

De relatief sobere start is wat mij betreft een indrukwekkende. Het veelkleurige gitaarspel van Clay Houle is prachtig, de keyboards vullen de ruimte op fraaie wijze en Johnny Delaware laat horen dat hij een geweldig zanger is, die gevoelig kan zingen, maar ook flink kan uithalen.

De stem van de Amerikaanse muzikant is inmiddels vergeleken met flink wat getalenteerde zangers, maar de vergelijking met een jonge Neil Diamond ben ik nog niet tegengekomen en daar hoor ik wel wat flarden van, al hoor ik toch vooral een eigen geluid, met hier en daar zelfs een vleugje Bono, al is dat waarschijnlijk vloeken in de kerk.

Wanneer in de tweede track ook de ritmesectie en een orgel invallen en koortjes worden toegevoegd is de verleiding wat mij betreft compleet en begint de roadtrip door het zuiden van de Verenigde Staten. Het is een roadtrip die je niet alleen meeneemt naar uitgestrekte landschappen en bloedhete woestijnen, maar The Artisanals nemen je ook mee terug in de tijd.

De songs op Zia herinneren nadrukkelijk aan de Amerikaanse rootsmuziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt en vrijwel alle songs op het album zijn van het zonnige soort. Wanneer het tweede album van The Artisanals uit de speakers komt begint de zon vrijwel onmiddellijk intens te schijnen en slaat Zia een deken van zorgeloosheid om je heen.

Het tweede album van de band uit Charleston, South Carolina, is een album dat je door alle zonnestralen onmiddellijk wilt omarmen, zeker als je een zwak voor rootsmuziek uit het verleden hebt, maar het is ook een album dat leuk blijft en steeds interessanter wordt.

De songs van The Artisanals nemen je met enige regelmaat mee terug naar de countryrock uit de jaren 70, met steeds de gitaren en incidenteel de pedal steel als sfeerbepalende instrumenten, maar Zia klinkt eigentijdser dan de meeste andere albums in het genre.

Dat is deels de verdienste van de atmosferische keyboards, die de muziek van de Amerikaanse band van een bijzondere sfeer voorzien, maar de band laat zich bovendien zeker niet alleen beïnvloeden door de countryrock van weleer.

Zia laat met grote regelmaat invloeden uit omliggende genres horen en springt dan opeens een aantal decennia vooruit in de tijd. De band doet dit zonder het nostalgische gevoel van haar muziek overboord te gooien en dat is knap.

Wanneer de gitaren opeens wat steviger klinken schuift Zia succesvol op richting rock, maar het album kan ook heerlijk psychedelisch klinken. Alles klinkt even lekker en in iedere song klinkt de band weer wat anders, maar het zit allemaal ook knap in elkaar. Ik heb de roadtrip van The Artisanals inmiddels flink wat keren beleefd, maar dit album wordt me alleen maar dierbaarder. Erwin Zijleman

Een heerlijk plaatje! Eén van de recencisten van website altcountry.nl kon met zijn eigen sterk countryvoorkeur dit album niet zo waarderen. Dus ik had het album eerst even links laten liggen. Totdat ik besloot om toch even de track te luisteren. Dat smaakte naar meer. Op die manier ontdekte ik dit lekkere rootsrockpop album. Best wel vernuftigd en aanstekelijk.

Het opent met een klassiek singer-songwriter nummer, mooi gezongen. Vervolgens komt er vlotte muziek langs. Alsof het een mix is van rootrock met een vleugje Treetopflyers en vleugje van het betere U2. Het langere Driftwood met zijn tempowisselingen en heerlijke gierende slotgitaarsolo is de persoonlijke favoriet, direct gevolg door het hoger gezongen 'plant the seed'. Muziek die blijft hangen, een album om veel vaker te beluisteren. Het verveelt mij niet, integendeel!

Hey ja, Treetopflyers is inderdaad een mooie vergelijking.
Net ontdekt deze band, en na één luisterbeurt blijft inderdaad best veel hangen.
Way Up vind ik al zeker top.