Clawfinger - Deaf Dumb Blind (1993)

Mm laag gemiddelde zie ik wel. De muziek is ook niet bijster goed idd, maar d'r staan wel een paar goede meezingers op deze cd. 2.5*

het is wel de beste cd van clawfinger. 3.5*

Dit deed het goed op feestjes indertijd: lekker flink springen en stampen
Op lange termijn niet bepaald een blijvertje: leuk voor de herinneringen zullen we maar zeggen.

Inderdaad, deze blijft in mijn herinnering... heb hem ooit eens op de gok gekocht,omdat ik het openingsnummer wel eens ergens gehoord of gezien had... het bleef dan ook bij nummer 1 wat redelijk klonk, de rest vond ik bagger...

Als het goed is, heeft Snappy dit album in zijn bezit. Heeft het jaren terug van mij overgenomen!

Ik vind dit nog steeds een heel bruut album om terug te horen.
Het is misschien geen Meshuggah ofzo, maar dit vind ik eigenlijk niks onderdoen voor waar Rage Against The Machine toen mee kwam. Er zitten geen skipmomenten tussen, dus luistert het lekker en ongecompliceerd weg.

4.

Je moet toch toegeven dat de muziek op sommige momenten simpel maar toch doordacht en origineel is. Luister laar naar de track "don't get me wrong".

Natuurlijk is het allerbeste talent van Clawfinger voor mij de intilligente politieke correcten die iedereen in hun gat bijt. ("warfair").

De tekst die bij mij de meeste indruk heeft nagelaten is diegene op "catch me". Je kan het je helemaal inbeelden hoe het moet zijn om op dat gebouw te staan en de drang om te springen je te boven komt. Erg scherpzinnig!

We are the real niggers

Dat nummer was toch wel een briljante manier om de aandacht op hun te vestigen. Het werd natuurlijk gigantisch uit z'n verband gerukt waardoor iedereen nieuwsgierig werd naar dit bandje.

wel aardige CD nummers 2 en 6 t/m 8 vind ik goed, sommige nummers zijn wel aardig en een paar ronduit irritant.

Catch Me is gewoon briljant.

Meer dan degelijk plaatje, jammer van het (onverdiende) lage gemiddelde. Géén hoge kunst, dat klopt, maar af en toe heeft zelfs de meest kunstzinnige persoon behoefte aan een lekkere hapklare beukbrok

Clawfinger, het Zweedse equivalent van Rage Against the Machine met een dikke knipoog naar Faith No More. Destijds had dit plaatje wel zijn charme op de puber die ik toen was. Simpele beukende grooves en quasi boze raps moest de Europese verongelijkte tiener overhalen om vooral maar boos te zijn op al het sociale onrecht in de wereld. Rage gooide echter olie op het vuur, voelde de misstanden in de VS qua sociale ongelijkheid goed aan en verwoorde een stem van zijn generatie. Europa had destijds een wat andere afslag genomen, niet dat dergelijke elementen hier niet voorkwamen maar de gemiddelde Europese tiener wilde simpelweg lekker pogoën op de eenvoudige beats van de Zweden. Op de festivalweides was het lekker deinen in de meute van de patatgeneratie, die zich drukker maakte over de veelheid aan tentamens van de komende week dan dat het te maken had met uitspattingen van raciaal geweld in het centrum van Lutjebroek. Dan de plaat; tja, meer dan enige herkenning roept deze plaat niet op, de saaie raps van Zak Tell overtuigen mij niet, de eenvormige platte grooves gaan het ene oor in en het andere oor uit. Voor mij vormt Clawfinger typisch een product van zijn tijd, puberale rapmetal met eenvormige grooves, nee, dit is niet meer aan besteed. Maar de puber van destijds...